Καθημερινή στην δουλειά #22

 

Ερχετε ένας κύριος μες το πανικό και με ρωτάει :
(αφού τον είδαν άλλοι να ερχετε σε εμενα και άρχισαν να ουρλιάζουν “πάρε νούμερο ρε νούμερο! μαλακα!” κτλ κτλ)

-Με κάλεσαν σήμερα να περάσω επιτροπή και δεν βρίσκω το όνομα μου στις λίστες! Με κάλεσαν 5 του μήνα ρε φίλε και ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΚΆΤΩ!!! ΒΟΉΘΗΣΕ ΜΕ…!

-Να σας βοηθήσω!, Να πάρτε. (του δίνω το ημερολόγιο από το γραφείο.)
-Αυτό το είναι?
-Ημερολόγιο.
-Τι να το κάνω?
-Κοιτάξτε την ημέρα.
-Λέει Τρίτη και 3 του μήνα…
-Σωστά. 3…επιτροπή στις 5. Άρα?

Σηκώνει τα χέρια, τον κοιτάνε όλοι ακούγονται κάτι γιουχαρισματα, φεύγει.

Όλα υπό έλεγχο.

Συμβουλες σχεσεων του Μέγα Θεοδωρου #994

Πότε μην αφήσετε την γκομενα σας να μιλήσει για τα προβλήματα της σε άλλον άντρα.

Ένας ώμος για να κλάψει σήμερα, γίνεται ένα πέος για να καβαλήσει αύριο.

Και καλή σας μέρα

::Κλουβί::

Κρυμμένος από τον κόσμο σε σημείο φανερό,
σε ένα κλουβί έβαλε τον εαυτό του,
πέταξε την καρδιά – στον άνεμο φτερό.

Εκεί που όλα είναι αόρατα,
μόνο ψυχές φέγγουν,
όμως μόνο σκοτάδι απλώνεται – τον έρωτα αποφεύγουν.

Ακούγοντας το τραγούδι της,
φωνή ξεχωριστή,
δίνοντας την προσοχή του σε εκείνη και μόνο – χάνεται μέσα της σε μία στιγμή.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου
2/7/2018

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Ο Έρωτας, Μέρος 22ο.

Τότε καθώς περπατούσαμε από δύο διαφορετικές πλευρές του κόσμου αυτού στιγμιαία συναντηθήκαμε.

Σταθήκαμε ο ένας απέναντι από τον άλλον,δεν μιλήσαμε,δεν είχαμε κάτι να πούμε. Με ήξερε και την ήξερα.

Άπλωσα το χέρι μου, άφησε το δικό της πάνω στο δικό μου και περπατήσαμε μαζί για ώρα.

“Θα σου πω μία ιστορία για εμάς. Εγώ περπάτησα στα άστρα για ζωές ολόκληρες μόνος,ώσπου εσύ με φώναξες. Ήξερες το όνομα μου, ακόμη και εγώ σχεδόν το ξέχασα. Πρωτοσυναντηθήκαμε στην αρχαία Γη και ήσουν ο λόγος που έπαιρνα πάντα ανθρώπινες μορφές.

Τότε που ήμουν άνθρωπος με τάιζες, με πρόσεχες, με αγκάλιαζες. Βέβαια ήμουν αθάνατος στην ουσία μου, δεν είχα ανάγκη τίποτα, ο θάνατος ήταν άγνωστο φαινόμενο για εμένα, όμως τα δεχόμουν όλα γιατί τα έκανες από καθαρή αγάπη.

Πόσες δεκαετίες περπατήσαμε μαζί, τις πιο πολλές φορές σιωπηλά. Σου είχα απαγορέψει να κοιτάς τα μάτια μου, το ένα βλέπει πάντα την Άβυσσο και εκεί θα χανόσουν, το άλλο βλέπει πάντα τον θρόνο Του και εκεί θα τυφλωνόσουν. Δεν ήσουν ακόμη για αυτά…

Μία μέρα έπεσα σε λήθαργο βαρύ και κοιμήθηκα για χρόνια ολόκληρα, εσύ με πρόσεχες. Δεν ήταν ανάγκη, δεν το ήξερες – μα και να το ήξερες το ίδιο θα έκανες. Όταν ξύπνησα δεν ήσουν πλέον εκεί.

Οι δαήμονες που με μίσησαν σε πήραν μακριά μου, σε έκλεισαν στα βάθη της γης για να τιμωρήσουν εμένα. Σε βρήκα γρήγορα, σε πήρα πίσω μα τότε ήταν που συνειδητοποίησα πόσο σε αγαπούσα!

Όταν ξύπνησες την πρώτη φορά με κοίταξες, μέιναμε έτσι για ώρες, μήνες και χρόνια. Πλέον μπορούσες να δείς όσα εγω, μέσα στα μάτια μου, μέσα στην καρδιά μου.

Αναμνήσεις ενός μεγάλου αυτοκράτορα (εμένα) μέρος 633:

Συχνα ευχομουν σε ολους χρονια καλα.Ποτε πολλα.Ωσπου με ρωτησε ενας μαθητής μου μια φορα…

“διδασκαλε,γιατι παντα καλα και οχι πολλα?”

“ΓΙΑΤΙ ΑΝΟΗΤΕ,ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ.ΤΙ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΗΔΗ?”

Και έπειτα καθόμουνα πάλι στο τραπέζι γέλαγα βροντερά και συνέχισα να πίνω..

::Από στάχτη::

Είμαστε δύο ξένοι,

από στάχτη φτιαγμένοι,

από κάπου μακριά δεμένοι,

και τόσα έτη στο μεταξύ χαμένοι.

Από στάχτη δάκρυα πάντα κυλάνε,

τα σώματα μας χώρια δεν θα ενωθούν ποτέ ξανά και πονάνε,

περάσαν τα χρόνια – μόνο σιωπές έμειναν στο σκοτάδι να τραγουδάνε,

ίσως κάποια στιγμή αλλάξει και ζήσουμε ξανά μα το πρόσωπο σου ξεχνάω…δεν θυμάμαι.