Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω….

Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω είναι η προβολή του παρελθόντος σαν ένα μεγάλο λάθος, από άντρες και γυναίκες αντίστοιχα.

Αστεία – μάλλον – γελοία κείμενα περί έρωτα, κλεμμένα από κάποιον/α άλλη με κατεστραμμένο και μηδαμινό νοητικό επίπεδο, που παρουσιάζει τον εαυτό του πάντα σαν θύμα με όλους τους άλλους σαν θήτες.

Και πώς είναι πασιφανές ότι δεν ήταν τίποτα από αυτά που αναφέρουν οι περισσότεροι έρωτες,πάθος ή αγάπη παρά μόνο ξερά γαμήσια?

Πολύ απλό:

Για κάποιον που αγάπησες, για κάποιον που πόθησες και έδωσες κομμάτι της καρδιάς σου (αν όχι όλη,κακώς!) δεν μπορείς να πεις κάτι κακό ή αρνητικό εν τέλι.
Αυτός ο άλλος, είναι κομμάτι των επιλογών σου και καθώς εξευτελίζεις αυτόν (νομίζεις) εξευτελίζεις τον εαυτό σου και όσα έζησες.

Στους μαθητές μου πάντα λέω να δίνουν όσα έχουν, τίποτα πίσω. Δεν μπορείς να ζήσεις μισούς έρωτες, δεν μπορείς να δείχνεις το σώμα σου σε όλους και όλες, δεν μπορείς να αγγίξεις την αθανασία και την θέωση αν δεν δοθείς.

Μόνο μέσα από το ΕΣΥ θεώνεται ο άνθρωπος και κατανοεί τι θα πει έρωτας, έρωτας πύρινος θεός σαν κύμα που σε ζωντανεύει – δεν σε κάιει – !

Αν παλι θέλετε ξερά γαμήσια,νεκρούς έρωτες και φόβο (μην πληγωθεί το εγώ σας) συνεχίστε να ζήτε όπως ζήτε. Εκ των πραγμάτων, σε τόσους και τόσους λίγοι θα εκπνεύσουν λόγια αγάπης απλά και όχι κλεμμένα. Γιατί όλα θέλουνε θάρρος, μα σε ένα κόσμο γεμάτο δειλούς…

Σας εύχομαι έστω ΜΙΑ φορά να ζήσετε κάτι τέτοιο ώστε να μπορέσετε μέσα από από την ουσιώδη εμπιστοσύνη να ξεπεράσετε τον εγώ σας.

Εκ του Μέγα Θεόδωρυ.
8/2/2018

Βραδινές σκέψεις #2231

1. Έχασα το ένα σκουλαρίκι μου. Έχω πένθος,μην μου μιλάει κάνεις. ΓΜΙΟΛΗΔΕΣ.
2. Τελικά τώρα που ξύρισα τελείως το κεφάλι νιώθω επιτελούς ότι το να είσαι καραφλός γαμάει.
3. Οι προπονήσεις πάνε καλα. Σύντομα θα δοκιμάσουμε τα 160 κιλά.
4. Να μου αν,να μου και αν δεν…
5. Φυσικά και θα πετύχω, όπως και κάνω ΉΔΗ.
6. Μαλάκα,κόλλησα το αλβανικό γέλιο του Γιώργου. ΔΙΆΟΛΕ.
7. Ρίζι μπασμάτι, το δεύτερο καλύτερο πράγμα μετά από σφαλιάρες στον κώλο μιας γυναικάς.
8. Όλα καλά,όλα σωστά,όμορφα ωραία και βολικά. Σκοτώσαμε την πεινά, την φτωχιά και την σκλαβιά, τώρα μόνο ασχολούμαστε με το να ταΐζουμε σκυλιά και γατιά.
9. Θα πάω στο επόμενο Survivor. Εύκολα θα με πάρουν. Μαλακία που δεν πήγα στο wipeout οταν με κάλεσαν. ΜΟΥΤΖΑ.
10. Στο Μπριτζ ειμαι καλος. Οι αλλοι ειναι ασχετοι και κανουμε πεντε ωρες να παιξουμε.
11. Τωρα βεβαια,θα πει κανεις: Θεοδωρε υπαρχει κατι να ΜΗΝ εισαι καλος? Οχι παιδες. Δεν. Σοβαρα.
12. Εχω γράψει μονο δυο ποιηματα σε δυο εβδομαδες. Δεν εχω αρκετα ψυχολογικα να γραψω αλλα, πρεπει να βρω γκομενα συντομα (μονιμη για τα ψψυχολογικα και δευτερη για ολα τα αλλα.)
13. Μαλακα εχω κανει ραγαδες στα χερια. Καλο σημαδι και αυτο.
14. Όγκος καλος > πολυ γραμμωση. ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ.
15. Μια μερα που δεν το περιμενεις θα σε πατησω με αμαξι. Οχι απαραιτητα εγω, αλλα ετσι θα γινει.
16. Απο την αλλη παλι, ποιος πληρωνει βενζινες…αστο, θα ζησεις.

Ίσως το μόνο πράγμα που μπορούσα…

Ίσως το μόνο πράγμα που μπορούσα και μπορώ να κάνω από τότε που με θυμάμαι είναι να βλέπω σε όλους και όλα Θεό.

Και τι είναι για εμένα Θεός,τι είναι Χριστός?

Είναι Εκείνος ο Πατέρας που πάντα καρτερικά με περιμενει την κάθε μέρα που φεύγω όλο αλαζονεία για να “κατακτήσω” τον κόσμο αλλά χάνομαι. Και το βράδυ έρχομαι ματωμένος και ξαπλώνω στο κρεβάτι και εκεί κάθεται Εκείνος με κοιτάει και με ρωτάει τι έχω,γιατί πονάω,γιατί δακρύζω. Όλο το βράδυ κοιμάμαι χαμένος σε όνειρα κενά,και όλο το βράδυ Αυτός είναι εκεί και με προσέχει,εργαζόμενος διαρκώς για την ψυχή μου και ποτέ τίποτα να μην μου λείψει.

Και ο Χριστός…είναι ο μόνος μου φίλος,που όταν όλοι οι άλλοι με εγκατέλειψαν Αυτός ήταν εκεί.
Και δεν με είπε δούλο,δεν με είπε τίποτα κατώτερο ή άσχημο αλλά με είπε φίλο.
Είπε φίλο εμένα,που Τον ξέχασα πολλές φορές,και πολλές Τον στεναχώρησα.
Και πολλές ακόμη Τον πόνεσα με όσα έκανα.

Εκεί στον πιο βαθύ σημείο της πτώσης μου ερχόταν χωρίς να γογγύζει,χωρίς να ρωτήσει τι και πως,καθώς Τον ζήτησα σαν φίλος να με ανασηκώσει από την πτώση. Και κάθε μέρα καλεί τον κάθε άνθρωπο να γίνει φίλος Του,και κάθε μέρα όλοι έχουν την επιλογή.
Η φιλία Του,η Αγάπη Του είναι ένα διαρκές κάλεσμα…ποτέ τίποτα δεν ειναι τετελεσμένο.

“Όλοι με ξέχασαν,όλοι με πόνεσαν μα Εσύ ποτέ.
Πως να μην είμαι φίλος σου?”

-Εκ του Θεόδωρου.

-Αναμνήσεις Μέρος Πρώτο-

Κοιτάζω πάνω τον ουρανό,
Θεέ μου πόσο σε αγαπάω,
μου επιτρέπεις τα βράδια να πετάω.

Πέφτω πάνω στο γρασίδι,
κατρακυλάω και δεν πονάω,
άσε με να δώσω κάποιο τέλος.

Μα κάθε φορά που πάω να χαθώ,
ψηλά με σηκώνεις,
το πνεύμα μου αναστατώνεις.

Θα ήθελα μία φορά να πέσω,
ίσως πολύ να πονέσω,
τον ουρανό να ξαναδώ,
εκεί να εξυψωθώ.

::Κάποια νύχτα::

Και υπάρχουν νύχτες,
περπατάμε μόνοι μας,
άλλου εσύ και πουθενά εγώ.

Εκείνες τι νύχτες προσμένουμε,
κάποια τυχαία συνάντηση,
όμως αυτή δεν συμβαίνει ποτέ.

Τότε περιμένω να ξαπλώσεις,
να έρθω λίγο στα όνειρα σου,
να σε δω να χαμογελάς,
να περπατήσουμε λίγο μαζί,
και ύστερα να χαθώ.

Ξανά μακριά σου.

-εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Κάποια στιγμή στην ζωή μου…

Κάποια στιγμή στην ζωή μου, ένας άνθρωπος που δεν θα έλεγα ότι συμπαθώ ιδιαίτερα μου είπε την εξής αλήθεια,η οποία με σακάτεψε αλλά μου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα για το τι θέλω στην ζωή μου. Βέβαια ο μόνος τρόπος να το καταλάβω ήταν να σκάσω και να το αποδεχτώ και έτσι και έκανα.
 
“Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις ότι κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Ούτε οι γονείς σου, ούτε οι φίλοι σου, ούτε κανείς.”
 
Και αυτή η αλήθεια είναι μία πραγματικότητα που όποιος θέλει να ευτυχίσει θα καταλάβει και όποιος δεν την καταλάβει μία ζωή θα κυνηγάει φαντάσματα, καθώς δεν θα γίνει ποτέ αυτό που ενδόμυχα θα ήθελε αλλά κάτι άλλο.
Και αυτό λοιπόν είναι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου!
 
Χρωστάμε ΜΟΝΟ στον εαυτό μας: Να είμαστε ευτυχισμένοι.
 
Είτε αυτό σημαίνει μια απλή ζωή, είτε πολλά λεφτά, είτε πολλές σεξουαλικές σχέσεις, χίλια και ένα πράγματα.
Έτσι και αλλιώς ο άνθρωπος που έχει κατασταλάξει τι θέλει, θα φτάσει εκεί που θέλει αν και τελικά όλοι καθώς ωριμάζουμε καταλήγουμε σε εμπειρίες και τρόπο ζωής που μάλλον δεν θα περιμέναμε.
 
Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές ξέρω ότι πολλοί δεν είναι ότι δεν θα κατανοήσουν το ταξίδι μου,όπως και άλλων βέβαια,όμως κυρίως δεν θα το σεβαστούν.
 
Όμως είμαι ένας ξεροκέφαλος πεισματάρης καριόλης και όταν έχω έναν στόχο τον πετυχαίνω.
Αν είναι κάτι που είμαι,είναι αυτό.
 
Ξέρω ότι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω θα χρειαστώ πολύ (σχετικά) καιρό,πολύ μόχθο, λίγο τύχη και πολύ Θεό.
 
Και δεν θα εγκαταλείψω καμία από τις μάχες μου μέχρι να τα τινάξω, γιατί έχω έργο να παραδώσω, έχω ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι να χρησιμοποιήσω και μία καρδιά ακόμη ολόκληρη να μοιραστώ.
 
Έρρωσθε & ευδαιμονείτε ,εκ του Μέγα Θεόδωρου.