::Από στάχτη::

Είμαστε δύο ξένοι,

από στάχτη φτιαγμένοι,

από κάπου μακριά δεμένοι,

και τόσα έτη στο μεταξύ χαμένοι.

Από στάχτη δάκρυα πάντα κυλάνε,

τα σώματα μας χώρια δεν θα ενωθούν ποτέ ξανά και πονάνε,

περάσαν τα χρόνια – μόνο σιωπές έμειναν στο σκοτάδι να τραγουδάνε,

ίσως κάποια στιγμή αλλάξει και ζήσουμε ξανά μα το πρόσωπο σου ξεχνάω…δεν θυμάμαι.

::Λατρεύω::

::Λατρεύω::

Λατρεύω τον τρόπο που κινείσαι,
τον τρόπο που χαμογελάς,
τον τρόπο που με κοιτάς,
τον αέρα που αναπνέεις καθώς μιλάς.

Λατρεύω τις στιγμές μαζί σου,
εκείνες που ξεχνάω το παρελθόν,
και μπαίνω στην ψυχή σου.

Λατρεύω αυτό που πραγματικά είσαι,
λατρεύω όσα λες και όσα αρνείσαι.

(ΜΘ 15/2/2018)

::Ήρθες::

Ήρθες στις σκοτεινές μου σκέψεις,
περπάτησες και έφερες επιτέλους την άνοιξη,
μια άλλη νότα – μια άλλη μουσική.

Στον κωφό αυτόν κόσμο μου έδωσες μια νέα επιλογή,
σε πόθησα για την κάθε εκείνη μοναδική στιγμή,
πατούσες στο χώμα ξυπόλητη -για εσένα εγώ ήμουν γη.

Και τώρα βλέπεις, χάνομαι – κλείνω τα αφτιά μα και τα μάτια,
καθώς ονειρεύομαι μιαν άλλη εποχή,
να ξαναδώ τα λυπημένα σου μάτια και ένα μικρό χαμόγελο.

::Και έτσι είναι ::

Όντως έτσι είναι,
για όσα μου είχες πει,
η δική μου ζωή,
εύκολα κυλά,
μακριά σου και σε κενά..

Και τον περισσότερο καιρό,
ακόμη νύχτες μαζί σου λησμονω,
Κουλουριασμένη στην αγκαλιά μου,
έλεγες “δεν με νοιάζει αν χαθώ”..

Και τώρα δεν θέλω καμία δόξα,
κανένα όνειρο τρελό,
μόνο μην πάρω τα μάτια μου από πάνω σου,
τωρα που είναι η σειρά μου να χαθώ..

Ακόμη και τώρα,
δεν μπορώ…

(εκ του Μέγα Θεοδωρου. 14/2/2017)

::Όλα μοιάζαν με ένα ψέμα::

Τώρα πάλι βγαίνω έξω στον κόσμο,
ίσως δω τα μαλλιά σου να κυματίζουν,
μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι με φως σε προδίδουν,
σε ακρογιαλιές αγκαλιά μαζί,
αυτά κόμη μου λείπουν.

Δεν έχουμε ανάγκη να τρέξουμε,
ούτε και να κρυφτούμε,
μέσα στο κόσμο ξεχωρίζαμε – ο ένας το άλλον,
από χαρακτηριστικά ψυχής γνωρίζαμε.

Έρχομαι ξανά να σε βρω,
οδηγοί μου είναι μόνο τα αστέρια,
καθώς στέκομαι μόνος μου,
είναι άραγε όλα αυτά ένα υπέροχο ψέμα?

Κοίτα με καθώς στέκομαι μόνος,
και ανατέλλω τον ήλιο κάθε μέρα για εσένα,
ακόμα και αν στο τέλος με ξεχάσεις,
για εσένα θα είναι μια υπέροχη ζωή,
για εμένα ένα υπέροχο ψέμα.

(ΜΘ 11/2/2018)

::Κάπου εκει, εσύ και εγώ::

Και εκεί καθόμασταν εσύ και εγω,
κοιτώντας τον ουρανό χωρίς να μιλάμε.

Αναπολώντας τις εποχές που οι άνθρωποι ήμασταν αθάνατοι,
δεμένοι από αυτό που χάθηκε και εκείνο που θα ερχόταν.

Ο κόσμος γύρω μας βουβός συνάμα κενός,
μιλούσε και τραγουδούσε για την αγάπη και τον έρωτα,
μα τίποτα από αυτά δεν έβρισκαν,
καταδικασμένοι να μην τα ζήσουν ποτέ.

Και εμείς οι δύο δεν μιλούσαμε για αυτά,
ούτε τραγουδούσαμε για αυτά,
μα μόνο σου έδειχνα τα αστέρια και τα φεγγάρια που έφτιαχνα τις νύχτες,
εσύ με ρωτούσες τα ονόματα τους και τις ηλικίες τους.

Τι να συζητήσουμε αφού όλα έδειχναν τον έρωτα μας…

(ΜΘ 12/2/2018)