Ο λόγος για τον οποίο είμαι τελείως ξένοιαστος…

Ο λόγος για τον οποίο είμαι τελείως ξένοιαστος, δεν με απασχολεί σχεδόν ποτέ τιποτα, που δεν αγχώνομαι, που δεν φοβάμαι κανέναν άνθρωπο, που φαινομενικά είμαι χαοτικός και το απολαμβάνω, που δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, που κοιμάμαι σαν ζώο χωρίς σκοτούρες αλλά και επί της ουσίας απλά ζω για την κάθε μέρα είναι ένας και μόνο :

Είμαι σίγουρος ότι κάθε μέρα είναι η τελευταία μου, ότι κάθε μέρα ο Θεός μου χτυπάει την πόρτα μου ρωτώντας με τι έχω κάνει, και από στιγμή σε στιγμή όλα μπορούν να είναι η τελευταία μου ανάσα.

Και δεν φοβάμαι ούτε με νοιάζει γιατί απλά προσπαθώ να είμαι έτοιμος. Να είμαι όσο πιο έτοιμος μπορώ – απόλυτα δεν είναι κανείς.

Γιατί έχω συγχωρέσει καθίκια που έπρεπε να τους λιώσω τον λαιμό, γιατί έπρεπε να στείλω στον διάολο κάποιους που τον δικό μου λόγο ερμήνευσαν κατά το συμφέρον τους ξεχνώντας τον δικό τους, γιατί μέχρι σήμερα τιμάω με όλη μου την υπομονή την πρωινή προσευχη “Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.”…

Ελπίζω αν ποτέ ζητήσω οφειλές πίσω, να πεθάνω εκείνη την στιγμή για να μην πάρω τίποτα πίσω. Για πολλούς λόγους δεν αξίζει.

Ο δάσκαλος μου μου έμαθε να μισώ την αμαρτία αλλά όχι τον αμαρτωλό. Και αυτό μου φτάνει.

Η ζωή είναι μικρή, κάνει κύκλους και δυστυχώς πολλοί θα την πατήσουν. Όσοι νομίζουν ότι μόνο θα γαμανε και θα δέρνουν, δυστυχώς εθελοτυφλουν, ας κοιτάξουν λίγο δίπλα…

Αυτα.

Εκ του Μέγα Θεοδωρου.
11/7/2018

Ο λόγος για τον οποίο είμαι τελείως ξένοιαστος…

Ο λόγος για τον οποίο είμαι τελείως ξένοιαστος, δεν με απασχολεί σχεδόν ποτέ τιποτα, που δεν αγχώνομαι, που δεν φοβάμαι κανέναν άνθρωπο, που φαινομενικά είμαι χαοτικός και το απολαμβάνω, που δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, που κοιμάμαι σαν ζώο χωρίς σκοτούρες αλλά και επί της ουσίας απλά ζω για την κάθε μέρα είναι ένας και μόνο :

Είμαι σίγουρος ότι κάθε μέρα είναι η τελευταία μου, ότι κάθε μέρα ο Θεός μου χτυπάει την πόρτα μου ρωτώντας με τι έχω κάνει, και από στιγμή σε στιγμή όλα μπορούν να είναι η τελευταία μου ανάσα.

Και δεν φοβάμαι ούτε με νοιάζει γιατί απλά προσπαθώ να είμαι έτοιμος. Να είμαι όσο πιο έτοιμος μπορώ – απόλυτα δεν είναι κανείς.

Γιατί έχω συγχωρέσει καθίκια που έπρεπε να τους λιώσω τον λαιμό, γιατί έπρεπε να στείλω στον διάολο κάποιους που τον δικό μου λόγο ερμήνευσαν κατά το συμφέρον τους ξεχνώντας τον δικό τους, γιατί μέχρι σήμερα τιμάω με όλη μου την υπομονή την πρωινή προσευχη “Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.”…

Ελπίζω αν ποτέ ζητήσω οφειλές πίσω, να πεθάνω εκείνη την στιγμή για να μην πάρω τίποτα πίσω. Για πολλούς λόγους δεν αξίζει.

Ο δάσκαλος μου μου έμαθε να μισώ την αμαρτία αλλά όχι τον αμαρτωλό. Και αυτό μου φτάνει.

Η ζωή είναι μικρή, κάνει κύκλους και δυστυχώς πολλοί θα την πατήσουν. Όσοι νομίζουν ότι μόνο θα γαμανε και θα δέρνουν, δυστυχώς εθελοτυφλουν, ας κοιτάξουν λίγο δίπλα…

Αυτα.

Εκ του Μέγα Θεοδωρου.
11/7/2018

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Η Αρχή , Μέρος 60ο.

Από τα Εφτά αδέρφια ο μόνος που πάντα γεννιόταν σαν άνθρωπος ήμουν εγώ. Εξ αιτίας της αγάπησα το ανθρώπινο γένος και εξ αιτίας της πολέμησα κατά γιγάντων, δαημόνων μαζί με κάθε λογής αρνητική οντότητα.

Μεγάλωνα και μέχρι μία ηλικία ζούσα ξένοιαστα, ώσπου όταν ενηλικιωνόμουν μέσα σε μία νύχτα ξύπναγα άλλος, με όλες τις αναμνήσεις από όλες τις ζωές,πλέον φορώντας ένα ψεύτικο χαμόγελο με πλήρη συνειδητοποίηση ότι αναζητάω ακόμη λύτρωση.

Έπασχα από το θανάσιμο αμάρτημα , εκείνο που μου έδωσε την ονομασία Μάστιγα της Απληστίας – μα η απληστία αυτή δεν ήταν για την ύλη.
Ήταν για όλα τα άλλα: ήθελα να είμαι πρώτος στις μάχες, πρώτος στις δόξες, πρώτος στην αναζήτηση για λύτρωση, πρώτος όμως και στην απώλεια, πρώτος στο να γευτώ πόνο, πρώτος στις τραυματικές εμπειρίες.

Ότι και να έκανα,ότι και να ζούσα,ότι και αν είχα ποτέ δεν ήταν αρκετό.

Τρωγόμουν μέσα μου, σε σημείο που έδενα τον εαυτό μου ώστε να μην παραφέρομαι και να μην τρώω τις σάρκες μου. Καθώς δεν είχα ανάγκη να φάω ή να πιω, απλά περιφερόμουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου εκείνου, δίνοντας μάχες χέρι με χέρι,ρίχνοντας τον εαυτό μου σε ηφαίστεια, πέφτοντας από γκρεμούς, πίνοντας βαρέλια ολόκληρα κρασί μήπως και μεθύσω…όλα αυτά ήταν μικρές εμπειρίες – κενές πλέον. Κενές εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το πιο τραγικό ήταν ότι ακόμη και όταν με έδεσαν και με έσυραν στον Άδη για να με βασανίσουν, ώστε να παρακαλέσω για έλεος , τίποτα δεν έγινε.
Ούτε φώναζα, ούτε ζήτησα έλεος, ούτε αντιδρούσα σε χλευασμούς ή βασανιστήρια.

Κάποια στιγμή οι δαήμονες απόρησαν, αφού τίποτα δεν μπορούσε να μα κάνει να μαρτυρήσω και κάλεσαν τους βασιλείς τους.

Με εξέτασαν για μέρες , μήνες και χρόνια , δοκιμάζοντας τα πάντα άλλα μάταια.

Μία στιγμή τότε, σε ανύποπτο χρόνο τους είπα την αλήθεια : δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείτε να μου κάνετε, που να μην το έχω κάνει ήδη στον εαυτό μου. Αν ήθελα, θα έσπαγα τα δεσμά μου εδώ και καιρούς πολλούς, μα δεν βρίσκω νόημα σε τίποτα. Έμεινα εδώ για να με βασανίσετε, μήπως και η Απληστία μου ικανοποιηθεί, μα δεν γνώρισα νέο πόνο. Τίποτα…

Αναστέναξα,έσπασα τα δεσμά και έφυγα.

Δεν με κυνήγησε κανείς.

-Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Η Αρχή , Μέρος 60ο.

Πρωινές σκέψεις του Μέγα Θεοδώρου #13354

Γυναίκα είναι το πλάσμα που της ξεκουμπώνεις το σουτιέν με μια κίνηση για να φας τις βυζαρες της κι αντί να καυλώσει σκέφτεται πόσα να έχει ξεκουμπώσει ο καριόλης.

Είπα τότε στην μικρή να σταματήσουμε.

Είπα τότε στην μικρή να σταματήσουμε.

-Κάτσε λίγο εδώ δίπλα που θα κάτσω και εγώ.

Έγνεψα και της έδειξα ένα δέντρο.

Καθίσαμε και οι δύο, από κάτω ήταν πόλεις ολόκληρες και φώτιζαν μέσα στην νύχτα, η δε βουή τους δεν άφηνε τους κεκοιμημένους να ξεκουραστούν.

-Ξέρεις τι λείπει από τον κόσμο κάτω μας?
Καρδιά!
Γλυκά,εσώρουχα,πίτες,παιχνίδια,κοσμήματα…όλα έχουν σχήμα καρδιάς! Ποιος άραγε να σκέφτηκε ότι η καρδιά μοιάζει έτσι?

-Και με τι μοιάζει?

-Με τι μοιάζει?

Κοίταξα τα χέρια μου, τα είχα βουτήξει τόσες φορές μέσα σε αίμα. Πόσο ντρεπόμουν.

-Μοιάζει με γροθιά! Με γροθιά βουτηγμένη σε αίμα και πόνο. Βασανισμένη ύπαρξη, ζει δάκρυα,στεναγμούς, λύπες, οδύνες…ενίοτε ζει και χαρές με μικρές στιγμές δροσιάς,απαλότητας και τρυφερότητας. Τότε ανασαίνει λίγο!

-Και όλα αυτά τι σχήμα έχουν? ρώτησε η μικρή.

-Έχουν το σχήμα της ζωής. Αυτό να το θυμάσαι!

Η μικρή νύσταζε, την πήρα αγκαλιά και καθώς κοιμόταν ξεκίνησα τον δρόμο του γυρισμού. Η πατρίδα μας περιμένει…

Καθημερινές συζητήσεις με τον καλύτερο μου φίλο

-Ρε μαλακά δεν έχεις δουλειά?
-έχω.
-δεν πας γυμναστήριο?
-πάω.
-δεν είναι όλα καλά στη ζωή σου?
-εινα.
-δεν θα βάλεις και έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα στην ζωη σου να στα γαμησει ολα όσα με κόπο έκανες?
-γυναίκα λες ε?
-ναι!

κάπως έτσι περνάνε όμορφα οι μέρες..