Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Η Αρχή, Μέρος 71ο.

Μου είπε τότε ο Μεφιστοφελης :Σε κάθε ζωή και κάθε μορφή παίρνω κάτι δικό σου, μα ποτέ δεν έκλαψες, ποτέ δεν φώναξες, ποτέ δεν στεναχωρηθηκες. Κάνεις τον σκοπό μου ματαιο, και την ύπαρξη μου κενή.

Απάντησα τότε εγώ χωρίς να μπω καν στην διαδικασία να τον κοιτάξω:
Κάθε τι είναι ζωη, και ότι χάνεται ξαναερχεται σε άλλη μορφή μα με την ίδια ουσία. Το να κλάψω θα ήταν απώλεια χρόνου που θα μπορούσα να αγάπησω… αλλά τι να καταλάβεις εσύ από αγάπη, αφού είσαι η Απώλεια.

Είπε τότε ειρωνικά και γελώντας σε εμενα :

Και εσυ αναζητάς αγάπη? Σε ποιον κόσμο και με ποια αιτία? Ποιος την αξίζει… με αηδιάζετε εσύ και το γένος σου!

[..]

-Το πρόβλημα Μεφιστοφελη δεν είναι να βρει κάποιος αγάπη. Αλλα να βρει, να δει και να γκρεμισει τους τοίχους και τα εμπόδια που έχει μέσα του ώστε να μπορέσει να αισθανθεί την αγάπη των άλλων.

-Τόσα εμπόδια και τόσα προβληματα σας διμουργώ,μα και μόνοι σας κάνετε όσα κάνετε. Ποιά δύναμη, ποιο χάρισμα είναι εκέινο που θα ανάδειξε την Αγάπη?

-Η ταπείνωση.

-….Και που θα την βρει κάποιος αν χρησιμοποιήσει αυτό που ανέφερες? Η ύπαρξη μου ,δεν μπορεί να συλλάβει τέτοιες έννοιες.

-Αυτή είναι πάντα εκεί, ψιθύριζει, προσμενει και υπομενει, τα πάντα αντέχει και τα πάντα συγχωρεί. Εκ αυτής θεοί γίναμε και χωρίς αυτήν θεότητα χάσαμε…

Αυτά απάντησα, και οργησμενος εκείνος βροντιξε κσι χάθηκε μέσα στην νύχτα. Σηκωθηκα και εγω, και κινησα για άλλο ένα ταξίδι. Κάθε φορά μικρό εν αρχή…

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Η Αρχή, Μέρος 71ο.