::Μην με αφήσεις ποτέ::

Και σου ζητάω μην με αφήσεις μόνο,
όχι ποτέ ξανά.

Και σου ζητάω μην με πονάς με τρόπο τέτοιον,
όχι ποτέ ξανά.

Καθώς όλα κλείνουν και πόρτες ζωής χάνονται,
εγώ στο τέλμα όλων θέλω εσένα.

Μην με αφήνεις να κάνω το ίδιο λάθος ξανά,
μην με αφήνεις να θυμάμαι τις ίδιες καταστάσεις ξανά,
σιωπηλά σου λέω δεν έχω νοιώσει τόσο χαμένος σε τόσες ζωές.

Και σου ζητάω μην αφήσεις να ξαναπώ τα λόγια εκείνα,
και σου ζητάω μην με αφήσεις να χαθώ ξανά,
χωρίς εσένα σε μάτια κενά,
χωρίς ουσία σε δρομάκια σκοτεινά…

Αφιερωμένο.

Τους συγγενείς σου δεν τους διαλέγεις μα τους φίλους σου τους διαλέγεις, καθώς είναι καθρέφτες δικοί σου.

Τους συγγενείς σου δεν τους διαλέγεις μα τους φίλους σου τους διαλέγεις, καθώς είναι καθρέφτες δικοί σου.
Και το αίμα νερό δεν γίνεται αλλά όταν αυτό το αίμα σε κουράζει και σε αρρωσταίνει τότε τι κάνεις?

Διαχωρίζεις τον εαυτό σου, καθώς βλέπεις δεν μπορείς να αλλάξεις τους άλλους αλλά μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου και την αντίδραση σου στα στοιχεία που σε περιτριγυρίζουν.

Πολλές φορές το είπα και πάντα θα το διδάσκω στους μαθητές μου:
Δεν μας πληγώνουν οι εχθροί μας, εκείνοι είναι εκεί να δοκιμαστούμε αλλά οι πιο οικείοι σε εμάς αφού δεν σέβονται το ταξίδι μας.

Να διαλέγετε φίλους και να σας διαλέγουν εκείνοι που θα έχετε τον ίδιο δρόμο να βαδίσετε, εκείνοι που θα τους έχετε και θα σας έχουν αμοιβαία σε προτεραιότητα και όχι σαν τυχαία – αναγκαστική – επιλογή.

Γιατί δεν υπάρχει συγγενείς ανώτερος από εκείνον που όχι μόνο σέβεται το ταξίδι σου αλλά από εκείνον που ο Θεός έδωσε να βρεθεί στον δρόμο σου ώστε να βαδίσετε μαζί σε μονοπάτια που όλοι θα σε εγκατέλειπαν.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Καλή σας νύχτα.

Αναμνήσεις – Μέρος #78

Έπρεπε να σταθώ μεταξύ άνομων για να καταλάβω τι είναι ο Νόμος. Έπρεπε να σταθώ μεταξύ δήθεν αντρών και λοιπών στοιχείων (νυκτόβιοι , μπάτσοι κτλ) για να καταλάβω ότι όπου άκουγα για ηθική ,Θεό, σεβασμό και ανδρισμό δεν θα τα έβρισκα ποτέ.

Τότε ακόμη ζούσα σε έναν ιδεαλιστικό κόσμο πιστεύοντας ότι θα βρω ανθρώπους σαν και εμένα – μα δεν βρήκα τίποτα.
Γιατί η ηθική μου ήταν αμετάκλητη ως προς την φύση της και όχι προσαρμοσμένη στα μέτρα που με συνέφεραν την εκάστοτε στιγμή.
Και δεν είδα καμία μπέσα σε νυχτόβιους (και βασικα κανέναν που το έπαιζε άντρας) αφού οι μισοί έχουν δώσει τους άλλους μισούς, καμία ηθική σε όργανα (του κράτους και του παρακράτους) αφού οι ίδιοι ήταν πιο άνομοι από όλους.

Οι παρατήρησεις αυτές δεν είναι τόσο.. στοχευμένες απλα λόγω των ημερών και των γεγονότων που συμβαίνουν τιγχάνουν αναφοράς οι συγκεκριμένες κατηγορίες.

Δεν είναι ότι είμαι ο πιο περπατημένος, άλλωστε δεν με ενδιέφερε η … συλλογή εμπειρίας, αλλα η ουσία της κάθε στιγμής.

Είδα ηθική εκεί όπου υπήρχε πόνος, είδα Θεό εκεί που κανείς δεν μιλούσε για Εκείνον και είδα πραότητα εκεί που υπήρξαν δάκρυα που ζητούσαν από τον Αιώνιο Βασιλιά όλων στιγμές γαλήνης.

Και κάτι που με εκνεύριζε, από παλαιά βέβαια, είναι ότι τελικά ο Κρόνος είχε δίκιο: Οι γενιά τούτη των ανθρώπων δεν αξίζει τίποτα. Και οχι,δεν διαχωρίζω τον εαυτο μου αλλά μετέχω με όλα τα πάθη και τα λάθη της.

“Καλικάτζαροι δαιμονικοί θεοί,
εμένα δεν μπορείτε να με σύρετε σε δικαστήριο,
η αλήθεια σας από την δική μου εφτά ουρανούς απέχει.
Δεν υπάρχει καν για εμένα μαρτύριο,
τα φτερά μου εγώ ο ίδιος έχω κόψει.”

Εκ του Μέγα Θεόδωρου.