::Όλα μοιάζαν με ένα ψέμα::

Τώρα πάλι βγαίνω έξω στον κόσμο,
ίσως δω τα μαλλιά σου να κυματίζουν,
μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι με φως σε προδίδουν,
σε ακρογιαλιές αγκαλιά μαζί,
αυτά κόμη μου λείπουν.

Δεν έχουμε ανάγκη να τρέξουμε,
ούτε και να κρυφτούμε,
μέσα στο κόσμο ξεχωρίζαμε – ο ένας το άλλον,
από χαρακτηριστικά ψυχής γνωρίζαμε.

Έρχομαι ξανά να σε βρω,
οδηγοί μου είναι μόνο τα αστέρια,
καθώς στέκομαι μόνος μου,
είναι άραγε όλα αυτά ένα υπέροχο ψέμα?

Κοίτα με καθώς στέκομαι μόνος,
και ανατέλλω τον ήλιο κάθε μέρα για εσένα,
ακόμα και αν στο τέλος με ξεχάσεις,
για εσένα θα είναι μια υπέροχη ζωή,
για εμένα ένα υπέροχο ψέμα.

(ΜΘ 11/2/2018)

::Κάπου εκει, εσύ και εγώ::

Και εκεί καθόμασταν εσύ και εγω,
κοιτώντας τον ουρανό χωρίς να μιλάμε.

Αναπολώντας τις εποχές που οι άνθρωποι ήμασταν αθάνατοι,
δεμένοι από αυτό που χάθηκε και εκείνο που θα ερχόταν.

Ο κόσμος γύρω μας βουβός συνάμα κενός,
μιλούσε και τραγουδούσε για την αγάπη και τον έρωτα,
μα τίποτα από αυτά δεν έβρισκαν,
καταδικασμένοι να μην τα ζήσουν ποτέ.

Και εμείς οι δύο δεν μιλούσαμε για αυτά,
ούτε τραγουδούσαμε για αυτά,
μα μόνο σου έδειχνα τα αστέρια και τα φεγγάρια που έφτιαχνα τις νύχτες,
εσύ με ρωτούσες τα ονόματα τους και τις ηλικίες τους.

Τι να συζητήσουμε αφού όλα έδειχναν τον έρωτα μας…

(ΜΘ 12/2/2018)

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,Μέρος ???.

Ζαλισμένος άκουγα φωνές … ουρλιαχτά , ήχους αγωνίας και πόνου.
Δεμένος ήμουν σε πόδια μα και χέρια,με στόμα κλειστό καθώς ένας δαίμονας με μορφή μινοταυρου με έσερνε.
Αν δεν αναγνώριζα αυτή την αποκρουστική μυρωδιά της φωτιάς,του θειαφιού και της πνευματικής πτώσης που καίει την σάρκα,δεν θα ήξερα ότι έχω πεθάνει και βρίσκομαι ξανά στον Άδη.

Η μνήμες μου επέστρεφαν ξανά, συνειδητοποιούσα ότι στην μάχη μου κατά των θεών του Χάους έχασα. Δεν κράτησα τον λόγο μου να μην νικηθώ ποτέ, τι ντροπή αφού δεν μπόρεσα να κρατήσω τοην υπόσχεση μου στην μικρή Ασίζι.

Από κάθε σημείο που περνούσα, όλα τα βασανιστήρια σταματούσαν καθώς οι δαίμονες με αναγνώριζαν και ζητούσαν αυτό που έβλεπαν για δικό τους:
Τον πιο δυνατό από τους αντιπάλους τους, εκείνον που τους γονάτισε και κατέστρεψε πολλούς δαιμονικούς παραδείσους, εκείνον που τους έστειλε πίσω στον Άδη, εκείνον που τους στέρησε την απόλαυση της Απώλειας.

-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*-*–*
Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα τέλος, εκεί με έδεσαν πιο δυνατά και ξεκίνησαν να με κτυπούν,ουρλιάζοντας και γρυλίζοντας, προκαλώντας με να κάνω κάτι.
Δεν αντιδρούσα , λυσούσαν πιο πολύ χτυπώντας με πιο δυνατά.

Το αθάνατο σώμα μου πονούσε, καθώς κάθε στιγμή αναγεννιόταν και επούλωνε την κάθε πληγή , το κάθε σημάδι. Το μαρτύριο αυτό δεν τελείωνε, εγώ χαμένος μεταξύ πόνου και απώλειας, μουρμουρουσα πράγματα που δεν θα ήθελα να θυμάμαι, χωρίς καμία αντίδραση.

Μου άξιζε αυτό που ζούσα ,δίχως τελειωμό και δίχως αρχή, μια κατάσταση που κανείς δεν μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ.

Τότε σταμάτησαν απότομα όλα, ο πόνος χάθηκε. Ένιωσα λίγο το σώμα μου ξανά, ανασηκώνοντας την κεφαλή μου είδα τον Μεφιστοφελή και τον Βαάλ μπροστά μου.
Θέαμα που θα τρόμαζε πολλούς, εμένα μου ήταν αδιάφορο.

Ξεκίνησαν ξανά τα βασανιστήρια, οι δαίμονες χειροκροτούσαν τους βασιλείς τους.

Είπε τότε ο Μεφιστοφελής ,ότι σύντομα θα ανέβαινε πάνω ξανά και θα έφερνε τέλος σε όσα έκανα,μαζί και την ζωή της μικρής πριγκίπισσας.

“Είσαι εδώ , δεμένος στον Άδη να βασίζεσαι από εμάς είς τον αιώνα. Κανένας θεός και κανένας …πατέρας δεν θα σε σώσει από εδώ.” είπε και γέλασε βροντερά.

Μέχρι να σταματήσει, δεν ήμουν πλέον στην θέση μου δεμένος και αβοήθητος, αλλά μπούστα του – αρπάζοντας το κεφάλι του και συντρίβοντας το στο έδαφος με τέτοια δύναμη που σείστηκε όλος ο Αδης συθέμελα.

“Κάποτε πήρατε από εμένα ότι αγαπούσα, δεν θα επιστρέψω ξανά κάτι τέτοιο. Να θυμάστε βρωμεροί,δεν είμαι εγώ καταδικασμένος εδώ κάτω με εσάς. Εσείς είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό εδώ κάτω από εμένα!”

Τυφλωμένος από οργή, σε βαθμό τέτοιον που δεν έιχα ξαναζήσει, έφτασα ξανά στον άνω κόσμο. Όλα φάνηκαν σαν μια στιγμή, από τον δευτερόλεπτο που απώλεσα τον Μεφιστοφελή μέχρι την στιγμή που έσφαξα τον τελευταία δαίμονα και έφτασα πάνω. Είχαν όμως περάσει 2.500 χρόνιακαι τίποτα δεν ήταν ίδιο…

Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω….

Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω είναι η προβολή του παρελθόντος σαν ένα μεγάλο λάθος, από άντρες και γυναίκες αντίστοιχα.

Αστεία – μάλλον – γελοία κείμενα περί έρωτα, κλεμμένα από κάποιον/α άλλη με κατεστραμμένο και μηδαμινό νοητικό επίπεδο, που παρουσιάζει τον εαυτό του πάντα σαν θύμα με όλους τους άλλους σαν θήτες.

Και πώς είναι πασιφανές ότι δεν ήταν τίποτα από αυτά που αναφέρουν οι περισσότεροι έρωτες,πάθος ή αγάπη παρά μόνο ξερά γαμήσια?

Πολύ απλό:

Για κάποιον που αγάπησες, για κάποιον που πόθησες και έδωσες κομμάτι της καρδιάς σου (αν όχι όλη,κακώς!) δεν μπορείς να πεις κάτι κακό ή αρνητικό εν τέλι.
Αυτός ο άλλος, είναι κομμάτι των επιλογών σου και καθώς εξευτελίζεις αυτόν (νομίζεις) εξευτελίζεις τον εαυτό σου και όσα έζησες.

Στους μαθητές μου πάντα λέω να δίνουν όσα έχουν, τίποτα πίσω. Δεν μπορείς να ζήσεις μισούς έρωτες, δεν μπορείς να δείχνεις το σώμα σου σε όλους και όλες, δεν μπορείς να αγγίξεις την αθανασία και την θέωση αν δεν δοθείς.

Μόνο μέσα από το ΕΣΥ θεώνεται ο άνθρωπος και κατανοεί τι θα πει έρωτας, έρωτας πύρινος θεός σαν κύμα που σε ζωντανεύει – δεν σε κάιει – !

Αν παλι θέλετε ξερά γαμήσια,νεκρούς έρωτες και φόβο (μην πληγωθεί το εγώ σας) συνεχίστε να ζήτε όπως ζήτε. Εκ των πραγμάτων, σε τόσους και τόσους λίγοι θα εκπνεύσουν λόγια αγάπης απλά και όχι κλεμμένα. Γιατί όλα θέλουνε θάρρος, μα σε ένα κόσμο γεμάτο δειλούς…

Σας εύχομαι έστω ΜΙΑ φορά να ζήσετε κάτι τέτοιο ώστε να μπορέσετε μέσα από από την ουσιώδη εμπιστοσύνη να ξεπεράσετε τον εγώ σας.

Εκ του Μέγα Θεόδωρυ.
8/2/2018

Στους μαθητές μου λέω:…

Στους μαθητές μου λέω: να είστε υπέρμετρα σεξουαλικοι, να είστε υπέρμετρα δοτικοι, να είστε υπέρμετρα ωμοι. Να είστε όλα όσα θέλετε, στο μέγιστο βαθμό – όχι στη μέση. Στη μέση τίποτα δεν έχει αξία. Είτε θα είσαι πολύ από κάτι ή θα είσαι κενός από αυτό.

Διότι μόνο όταν ζεις κάτι στην πληρότητα του το ζεις πραγματικα, το ζεις ειλικρινά το ζεις ελεύθερα

Η φλύαροι έρωτες και τα ψεύτικα φλερτ δεν χωράνε πουθενά.

Εκ του Μέγα Θεοδωρου, και καλή σας νύχτα

::Τι έχει μείνει από την αγάπη::

Σου ψιθυρίζω είμαι εδώ,
έλα κοντά μου – αυτό το βράδυ νιώθω μόνος,
όμως είναι ψέμα,
κάθε βράδυ μακριά σου είμαι μόνος.

Και τι έμεινε από την αγάπη μας,
κάτι που έφυγε μακριά,
το κοριτσάκι εκείνο ακόμη τις μέρες μόνο κυνηγά,
όνειρα και υποσχέσεις άπιαστα μα τόσο κοντινά.

Μαζί μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα,
η αιώνα ζωή μας μόλις είχε ξεκινήσει,
όλα τόσο απότομα μόνο και μόνο για να σταματήσει,
δεν μας ένοιαζε τίποτα αφού ο κόσμος δεν μπορούσε να μας λυπήσει.

Άλλη μία μέρα με ένα όνειρο κενό,
στέκομαι πάνω στην γέφυρα μεταξύ ζωής και θανάτου ακροβατώ,
ακόμη θυμάμαι μέρες που περπατούσαμε μαζί κάτω από τον ήλιο,
για να συναντήσουμε το φεγγάρι,
να δροσιστούμε από άλλον ίσκιο.

Και τώρα απλά αναρωτιέμαι τι να έχει μείνει από εκείνη την αγάπη.