Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω….

Ένα από τα πιο σιχαμένα πράγματα που παράτηρω είναι η προβολή του παρελθόντος σαν ένα μεγάλο λάθος, από άντρες και γυναίκες αντίστοιχα.

Αστεία – μάλλον – γελοία κείμενα περί έρωτα, κλεμμένα από κάποιον/α άλλη με κατεστραμμένο και μηδαμινό νοητικό επίπεδο, που παρουσιάζει τον εαυτό του πάντα σαν θύμα με όλους τους άλλους σαν θήτες.

Και πώς είναι πασιφανές ότι δεν ήταν τίποτα από αυτά που αναφέρουν οι περισσότεροι έρωτες,πάθος ή αγάπη παρά μόνο ξερά γαμήσια?

Πολύ απλό:

Για κάποιον που αγάπησες, για κάποιον που πόθησες και έδωσες κομμάτι της καρδιάς σου (αν όχι όλη,κακώς!) δεν μπορείς να πεις κάτι κακό ή αρνητικό εν τέλι.
Αυτός ο άλλος, είναι κομμάτι των επιλογών σου και καθώς εξευτελίζεις αυτόν (νομίζεις) εξευτελίζεις τον εαυτό σου και όσα έζησες.

Στους μαθητές μου πάντα λέω να δίνουν όσα έχουν, τίποτα πίσω. Δεν μπορείς να ζήσεις μισούς έρωτες, δεν μπορείς να δείχνεις το σώμα σου σε όλους και όλες, δεν μπορείς να αγγίξεις την αθανασία και την θέωση αν δεν δοθείς.

Μόνο μέσα από το ΕΣΥ θεώνεται ο άνθρωπος και κατανοεί τι θα πει έρωτας, έρωτας πύρινος θεός σαν κύμα που σε ζωντανεύει – δεν σε κάιει – !

Αν παλι θέλετε ξερά γαμήσια,νεκρούς έρωτες και φόβο (μην πληγωθεί το εγώ σας) συνεχίστε να ζήτε όπως ζήτε. Εκ των πραγμάτων, σε τόσους και τόσους λίγοι θα εκπνεύσουν λόγια αγάπης απλά και όχι κλεμμένα. Γιατί όλα θέλουνε θάρρος, μα σε ένα κόσμο γεμάτο δειλούς…

Σας εύχομαι έστω ΜΙΑ φορά να ζήσετε κάτι τέτοιο ώστε να μπορέσετε μέσα από από την ουσιώδη εμπιστοσύνη να ξεπεράσετε τον εγώ σας.

Εκ του Μέγα Θεόδωρυ.
8/2/2018