::Όλα μοιάζαν με ένα ψέμα::

Τώρα πάλι βγαίνω έξω στον κόσμο,
ίσως δω τα μαλλιά σου να κυματίζουν,
μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι με φως σε προδίδουν,
σε ακρογιαλιές αγκαλιά μαζί,
αυτά κόμη μου λείπουν.

Δεν έχουμε ανάγκη να τρέξουμε,
ούτε και να κρυφτούμε,
μέσα στο κόσμο ξεχωρίζαμε – ο ένας το άλλον,
από χαρακτηριστικά ψυχής γνωρίζαμε.

Έρχομαι ξανά να σε βρω,
οδηγοί μου είναι μόνο τα αστέρια,
καθώς στέκομαι μόνος μου,
είναι άραγε όλα αυτά ένα υπέροχο ψέμα?

Κοίτα με καθώς στέκομαι μόνος,
και ανατέλλω τον ήλιο κάθε μέρα για εσένα,
ακόμα και αν στο τέλος με ξεχάσεις,
για εσένα θα είναι μια υπέροχη ζωή,
για εμένα ένα υπέροχο ψέμα.

(ΜΘ 11/2/2018)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.