::Ζούμε::

Ζούμε σαν αναμνήσεις,
μιας κάποτε μεγάλης αγάπης,
σκιές σε ένα μπαλκόνι,
ατενίζοντας το άπειρο και κενό.

Και εσύ είσαι καλύτερα χωρίς εμένα,
εγώ χαμένος σε άστρα σκοτεινά,
ζώντας διαρκώς σε ένα νεκρό παρελθόν,
χωρίς ψεύτικές ελπίδες για πράγματα ζωντανά.

Θυμάμαι εκείνο το κορίτσι,
με πράσινα μάτια να μου χαμογελά,
ζει ακόμη στην καρδιά μου,
μα έχω μέσα μου τόσα κενά…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.