Είπα τότε στην μικρή να σταματήσουμε.

Είπα τότε στην μικρή να σταματήσουμε.

-Κάτσε λίγο εδώ δίπλα που θα κάτσω και εγώ.

Έγνεψα και της έδειξα ένα δέντρο.

Καθίσαμε και οι δύο, από κάτω ήταν πόλεις ολόκληρες και φώτιζαν μέσα στην νύχτα, η δε βουή τους δεν άφηνε τους κεκοιμημένους να ξεκουραστούν.

-Ξέρεις τι λείπει από τον κόσμο κάτω μας?
Καρδιά!
Γλυκά,εσώρουχα,πίτες,παιχνίδια,κοσμήματα…όλα έχουν σχήμα καρδιάς! Ποιος άραγε να σκέφτηκε ότι η καρδιά μοιάζει έτσι?

-Και με τι μοιάζει?

-Με τι μοιάζει?

Κοίταξα τα χέρια μου, τα είχα βουτήξει τόσες φορές μέσα σε αίμα. Πόσο ντρεπόμουν.

-Μοιάζει με γροθιά! Με γροθιά βουτηγμένη σε αίμα και πόνο. Βασανισμένη ύπαρξη, ζει δάκρυα,στεναγμούς, λύπες, οδύνες…ενίοτε ζει και χαρές με μικρές στιγμές δροσιάς,απαλότητας και τρυφερότητας. Τότε ανασαίνει λίγο!

-Και όλα αυτά τι σχήμα έχουν? ρώτησε η μικρή.

-Έχουν το σχήμα της ζωής. Αυτό να το θυμάσαι!

Η μικρή νύσταζε, την πήρα αγκαλιά και καθώς κοιμόταν ξεκίνησα τον δρόμο του γυρισμού. Η πατρίδα μας περιμένει…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.