Για αυτό έφτιαξες τον κόσμο…

Θυμάμαι με είχες πάρει και με είχες πάει σε κόσμους όπου έκατσα για λίγο και σε σχέση με τώρα , ήταν όλα τόσο ωραία. Δεν είχε ούτε ζέστη, ούτε κρύο, ούτε σκέψεις χαμένες… μα εκεί μου είπες δεν κερδίζετε ο Παράδεισος. Για λίγο ήταν ,να πάρω μία ανάσα.

Μετά μου είπες ότι θα με πας αλλού, πρέπει να μάθω. Σε ρώτησα τι μα δεν απάντησες. Η γλώσσα σου είναι η σιωπή άλλωστε. Μην με πας πάλι σε πολέμους, μην με πας πάλι να θυσιαστώ.

Ήταν εκείνο το βράδυ που σου είπα ότι Σε εμπιστεύομαι. Άλλωστε μόνο Εσένα γνώρισα, Πρώτος Εσύ ήρθες και μου χτύπησες. Άνοιξα τότε, ήμουν δεν ήμουν 4 ετών και πέρασες μέσα. Ακατάστατο το σπίτι αυτό σχολίασες και ξεκίνησες να το συμμαζεύεις. Πέρασαν τα χρόνια και Εσύ ακόμη έχεις δουλειά φαίνεται…

Ένα βράδυ μου ψιθύρισες,αποκάλυψες όσα θα γίνουν. Και ας με λένε τρελό,ξέρω ότι Τον Λόγο Σου θα τον κρατήσεις. Άλλωστε μόνο Αγάπη Είσαι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.