Αναμνήσεις – Μέρος #78

Έπρεπε να σταθώ μεταξύ άνομων για να καταλάβω τι είναι ο Νόμος. Έπρεπε να σταθώ μεταξύ δήθεν αντρών και λοιπών στοιχείων (νυκτόβιοι , μπάτσοι κτλ) για να καταλάβω ότι όπου άκουγα για ηθική ,Θεό, σεβασμό και ανδρισμό δεν θα τα έβρισκα ποτέ.

Τότε ακόμη ζούσα σε έναν ιδεαλιστικό κόσμο πιστεύοντας ότι θα βρω ανθρώπους σαν και εμένα – μα δεν βρήκα τίποτα.
Γιατί η ηθική μου ήταν αμετάκλητη ως προς την φύση της και όχι προσαρμοσμένη στα μέτρα που με συνέφεραν την εκάστοτε στιγμή.
Και δεν είδα καμία μπέσα σε νυχτόβιους (και βασικα κανέναν που το έπαιζε άντρας) αφού οι μισοί έχουν δώσει τους άλλους μισούς, καμία ηθική σε όργανα (του κράτους και του παρακράτους) αφού οι ίδιοι ήταν πιο άνομοι από όλους.

Οι παρατήρησεις αυτές δεν είναι τόσο.. στοχευμένες απλα λόγω των ημερών και των γεγονότων που συμβαίνουν τιγχάνουν αναφοράς οι συγκεκριμένες κατηγορίες.

Δεν είναι ότι είμαι ο πιο περπατημένος, άλλωστε δεν με ενδιέφερε η … συλλογή εμπειρίας, αλλα η ουσία της κάθε στιγμής.

Είδα ηθική εκεί όπου υπήρχε πόνος, είδα Θεό εκεί που κανείς δεν μιλούσε για Εκείνον και είδα πραότητα εκεί που υπήρξαν δάκρυα που ζητούσαν από τον Αιώνιο Βασιλιά όλων στιγμές γαλήνης.

Και κάτι που με εκνεύριζε, από παλαιά βέβαια, είναι ότι τελικά ο Κρόνος είχε δίκιο: Οι γενιά τούτη των ανθρώπων δεν αξίζει τίποτα. Και οχι,δεν διαχωρίζω τον εαυτο μου αλλά μετέχω με όλα τα πάθη και τα λάθη της.

“Καλικάτζαροι δαιμονικοί θεοί,
εμένα δεν μπορείτε να με σύρετε σε δικαστήριο,
η αλήθεια σας από την δική μου εφτά ουρανούς απέχει.
Δεν υπάρχει καν για εμένα μαρτύριο,
τα φτερά μου εγώ ο ίδιος έχω κόψει.”

Εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.