Σε θυμάμαι ακόμη να βγαίνεις από τη θάλασσα…

Σε θυμάμαι ακόμη να βγαίνεις από τη θάλασσα,
τον ήλιο να κάνει τα πράσινα μάτια σου να ξεχωρίζουν μέσα σε όλα τούτα,
απύθμενο σκοτάδι που τυλίγει τα πάντα,
και εγώ ανάμεσα σε όλα τα άστρα εσένα να ξεχωρίζω.

Εκ του Μέγα Θεοδωρου
15/7/2018

Στους μαθητές μου δίδασκα πάντα μια αρχή…

Στους μαθητές μου δίδασκα πάντα μια αρχή :

Να είστε δυνατοί. Τόσο όσο χρειάζεται ώστε να ξεπεράσετε ένα εμπόδιο. Δυστυχώς οι πολύ δυνατοί, γίνονται πολύ σκληροί. Και μέσα σε σκληρή καρδιά δεν χωράει άνθρωπος άλλος, πόσο μάλλον ο Θεός.

Εκεί χωράει μόνο το Εγώ.

Αυτό είναι η αρρώστια που κάνει τον άνθρωπο χώμα από εκεί που ο προορισμός του είναι να
γίνει Θεός.

-Εκ του Μέγα Θεοδωρου

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου, Η Αρχή , Μέρος 60ο.

Από τα Εφτά αδέρφια ο μόνος που πάντα γεννιόταν σαν άνθρωπος ήμουν εγώ. Εξ αιτίας της αγάπησα το ανθρώπινο γένος και εξ αιτίας της πολέμησα κατά γιγάντων, δαημόνων μαζί με κάθε λογής αρνητική οντότητα.

Μεγάλωνα και μέχρι μία ηλικία ζούσα ξένοιαστα, ώσπου όταν ενηλικιωνόμουν μέσα σε μία νύχτα ξύπναγα άλλος, με όλες τις αναμνήσεις από όλες τις ζωές,πλέον φορώντας ένα ψεύτικο χαμόγελο με πλήρη συνειδητοποίηση ότι αναζητάω ακόμη λύτρωση.

Έπασχα από το θανάσιμο αμάρτημα , εκείνο που μου έδωσε την ονομασία Μάστιγα της Απληστίας – μα η απληστία αυτή δεν ήταν για την ύλη.
Ήταν για όλα τα άλλα: ήθελα να είμαι πρώτος στις μάχες, πρώτος στις δόξες, πρώτος στην αναζήτηση για λύτρωση, πρώτος όμως και στην απώλεια, πρώτος στο να γευτώ πόνο, πρώτος στις τραυματικές εμπειρίες.

Ότι και να έκανα,ότι και να ζούσα,ότι και αν είχα ποτέ δεν ήταν αρκετό.

Τρωγόμουν μέσα μου, σε σημείο που έδενα τον εαυτό μου ώστε να μην παραφέρομαι και να μην τρώω τις σάρκες μου. Καθώς δεν είχα ανάγκη να φάω ή να πιω, απλά περιφερόμουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου εκείνου, δίνοντας μάχες χέρι με χέρι,ρίχνοντας τον εαυτό μου σε ηφαίστεια, πέφτοντας από γκρεμούς, πίνοντας βαρέλια ολόκληρα κρασί μήπως και μεθύσω…όλα αυτά ήταν μικρές εμπειρίες – κενές πλέον. Κενές εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το πιο τραγικό ήταν ότι ακόμη και όταν με έδεσαν και με έσυραν στον Άδη για να με βασανίσουν, ώστε να παρακαλέσω για έλεος , τίποτα δεν έγινε.
Ούτε φώναζα, ούτε ζήτησα έλεος, ούτε αντιδρούσα σε χλευασμούς ή βασανιστήρια.

Κάποια στιγμή οι δαήμονες απόρησαν, αφού τίποτα δεν μπορούσε να μα κάνει να μαρτυρήσω και κάλεσαν τους βασιλείς τους.

Με εξέτασαν για μέρες , μήνες και χρόνια , δοκιμάζοντας τα πάντα άλλα μάταια.

Μία στιγμή τότε, σε ανύποπτο χρόνο τους είπα την αλήθεια : δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείτε να μου κάνετε, που να μην το έχω κάνει ήδη στον εαυτό μου. Αν ήθελα, θα έσπαγα τα δεσμά μου εδώ και καιρούς πολλούς, μα δεν βρίσκω νόημα σε τίποτα. Έμεινα εδώ για να με βασανίσετε, μήπως και η Απληστία μου ικανοποιηθεί, μα δεν γνώρισα νέο πόνο. Τίποτα…

Αναστέναξα,έσπασα τα δεσμά και έφυγα.

Δεν με κυνήγησε κανείς.

Κάποτε πριν καιρό αρκετό ένας πολύ μεγάλος φίλος…

Κάποτε πριν καιρό αρκετό ένας πολύ μεγάλος φίλος (ας τον πούμε έτσι) και άντρας (άσχετα με το αν η ηθική μας σε πολλά σημεία ήταν διαφορετική) μου είπε το εξής (συνοπτικά) :

Ζήσε την ζωή σου απλά. Αν θες να κάνεις οικογένεια, παιδάκια, να ζεις με ξενοιασιά η νύχτα και τα γύρω γύρω δεν αξίζουν.

Όλοι τα πληρώνουν αργά ή γρήγορα, πολλοί κάνουν και το λάθος φτιάχνοντας οικογένειες και έπειτα αφήνουν πίσω παιδιά, γυναίκα και λοιπούς.

Αν είναι να αναρωτιούνται τα παιδιά σου γιατί σφάξανε τον πατέρα τους ή η γυναίκα σου τι μαλακιες έκανες και την πληρωσες και εσυ σε οποιαδήποτε φάση να το παίζεις νταής, έχεις χάσει όλες τις μπάλες όχι μια.

Δεν υπάρχει δόξα σε τίποτα από αυτά, όταν είσαι νεότερος πιστεύεις ανοησίες όπως” ζήσε σαν λιοντάρι 30 χρόνια παρά σαν αρνί 90″, όμως καθώς μεγαλώνεις αντιλαμβάνεσαι ότι στη ζωή υπάρχουν και άλλα πράγματα τα οποία τη στιγμή που να ανακαλύπτεις πλέον είσαι δεμένος από το παρελθόν σου.

Δυστυχώς όπως έλεγε ένας Άγιος: η εμπειρία είναι σπουδαίο πράγμα,, παθαίνεται δεν μαθαίνεται.

Αλλά δυστυχώς πάλι, οι περισσότεροι δεν θα αναρρώσουν ποτέ πλήρως η και δεν θα επιβιώσουν από τις εμπειρίες αυτές.

Διαβάστε το, γράψτε το Μέγα Θεόδωρο στα αρχιδια σας και όταν είστε στο πάτωμα έτοιμοι να τα τινάξετε θυμήθητε τα λόγια αυτά.

Ώρα να πέσω σε λήθαργο πάλι.