…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.
Και περιμένω όλη την νύχτα να βγεις και να με δεις έστω λίγο.
Να με κοιτάξεις,και να μου δώσεις ένα χαστούκι,να με πάρεις από το χέρι και να μου πεις να μπω μέσα μην κρυώσω.
Κάποτε σου έκανα μία ερώτηση,και βρήκες την απάντηση με την μία,χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και όλοι οι άλλοι…δεν ξέρουν καν κατά προσέγγιση την απάντηση,την απάντηση στο ποιος είμαι.
Τι να κρύψω από εσένα…ακόμη ντρέπομαι.
Ντρέπομαι και τρώγομαι μέσα μου.
Και απλά σε κοιτάω.
Και φοβάμαι να σε ξανασυναντήσω,γιατί αν σε ξαναδώ δεν θα αντέξω να σε ξαναφήσω…ποτέ ξανά.
Είναι όλα σκληρά και κενά χωρίς εσένα.
Κενά,σκληρά,άδικα…

Next Post Previous Post