Τις σκέψεις μου αύριο θα τις διαβάζουν νέοι,και μικρά παιδιά.
Άλλοι σαν ιστορίες και άλλοι σαν παραμύθια.
Θα αναρωτιούνται,γιατί δεν άλλαξα τον κόσμο…
Θα ζουν σε κόσμο αλλαγμένο ήδη όμως.

hike6

Έκανα πάντα το λάθος,και άνοιγα την καρδιά μου σε όλους και πάντα νέες θλίψεις έμπαιναν μέσα μου,κατοικούσαν – να φύγουν ,δεν έφευγαν.

Περίμενα καιρό να αλλάξει αυτό,και δεν άλλαζε.
Μέσα στην καρδία μου γινόταν πόλεμος μεγάλος.

Τότε μου έδωσε το κλειδί στο χέρι ο Θεός,και μου είπε:
“κλείσε την πόρτα και ταξίδεψε μαζί Μου”
Ξεκινήσαμε και για λίγο κοντοστάθηκα,κοίταξα το σπίτι πίσω,δάκρυσα,θυμήθηκα τα μάτια της να με αποχαιρετάν.

Συνέχισα το ταξίδι μου με τον Πατέρα,και ψιθύρισα
“Να θυμάσαι,.όταν ακούσεις ότι κάποιος αρκετά τρελός τα έβαλε με όλον τον κόσμο,τον νίκησε και στο τέλος έδωσε θυσία τον εαυτό του,θα ξέρεις είμαι εγώ.Μετά θα ξαναβρεθούμε,και θα γνωριστούμε από την αρχή… Σε αυτή την ζωή,αυτός ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για εμάς!”

Και έτσι όπως περπατούσαμε με τον Πατέρα ,μου είπε…
“Εσύ δεν θα αλλάξεις ποτέ!”
Καί ένιωσα την χαρά Του για εμένα…

Continue reading...

Ώρες ώρες περιμένω τη στιγμή που θα βαρεθω τα πάντα,θα κουραστώ τόσο πολύ,που θα καταδικάσω τον εαυτό μου σε ένα μέρος μακριά από όλους και όλα,μέχρι το τέλος της ζωής μου.

12790927_1035931563132152_7468942012761616649_n (1)

Πότε η ψυχή μου θα φτάσει σε εκείνο το σημείο κορεσμού,ακόμη δεν ξέρω…

 

Ίσως το μόνο που με κρατάει ακόμη εδώ,είναι οι μικρές ψυχές που τυγχάνει να συναντώ που και που,δίνουμε η μία στην άλλη κάτι,μια μικρή προσευχή η πράξη αυτή και συνεχίζουμε.

Εγώ δίνω ότι υλικό έχω χωρίς να κρατήσω τίποτα για το μέλλον,εκείνες μου δίνουν ένα χαμόγελο.

 

Πόσο πολύ αγαλιάζεται η ψυχή μου τότε!

Continue reading...

12814782_1044051732320135_1494686083255370839_n

Με θυμάσαι Άγιε? Εκείνο το πρωί,που σερνόμουν με μάτια που έβγαζαν φλόγες.

Σε εσένα ήρθα,με δέχτηκες, και μου είπες κάποια πράγματα…

Ακόμη τα θυμάμαι,κάποια τα ξέχασα.

Θα επιστρέψω,ίδια ώρα.

Continue reading...

Χαράζουν οι αιώνες τα βουνά,τα κάνουν πέτρα

και την ψυχή του ανθρώπου ο πόνος και οι εποχές.

Και εσύ μου λες Θοδωρή γέλα,

μα κοίτα που δακρύζω χαμένος στο χθες.

Capture161

Άγιοι και πλανεμένοι

στο χάος όλοι παραδομένοι

Άγιοι και πλανεμένοι

όλοι χορεύουν μαζί μεθυσμένοι.

Τι ψιθυρίζεις σε εμένα ,

πριν βγει ο ήλιος κάθε πρωί,

ένας ύμνος για την αγάπη σου που δεν τελειώνει,

αυτό ήταν ο κόσμος μου και ότι ονόμασα ζωή…

Continue reading...

Και πλέον ο κόσμος χωριζόταν στα δύο,άλλοι μεθούσαν και άλλοι κοιμόντουσαν…

Τότε εγώ χανόμουν μέσα στο Κύμα Σου και Σου έκανα παράπονα.

12800170_1039662219425753_3828695463225906374_n

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

“Θέλω να με πάρεις κάπου να μου δείξεις ότι με νοιάζεσαι,

αλλά δεν ξέρω που να με πας,αλήθεια μην βιάζεσαι.

Εδώ έχει κρύο και ποτέ δεν ησυχάζω,

οι μέρες περνάνε και εγώ όλο και πιο πολύ για ότι θα γίνει τρομάζω.”

“Και αν κάποιος Σε προσβάλει θέλω για Εσένα να παλέψω,

μα Εσύ με παρακινείς να συγχωρώ τον κόσμο ,

ποτέ κακία μέσα μου βάλω ,τίποτα μην ζηλέψω.”

“Θέλω για Εσένα μια φόρα να τραγουδήσω,

λόγια απλά να πω και στα άστρα Σου να τα τοποθετήσω,

να λάμπουν πάντα ποτέ ξανά να μην Σε λησμονήσω”

Continue reading...

Η μάχη όπως εξελίχθηκε για πολλούς παρατηρητές έμοιαζε άνιση. Αν και θνητός,με σάρκα και αισθανόμενος την κόπωση κατανικούσα δαίμονες ξανά και ξανά. Άλλοι λουόμενοι με φλόγες, άλλοι αόρατοι, άλλοι άφθαρτοι υπό μία έννοια αθάνατοι και κανείς δεν μπορούσε να νικήσει ένα μεγάλο σε ηλικία σαν εμένα.

8236-demon-slayerΚαι αν φορούσα πανοπλία και αν το σπαθί μου ,πνευματικό στην φύση του, έκοβε τα πάντα σαν να ήταν από νερό δεν άλλαζε το γεγονός ότι πέρασαν τα χρόνια κατά χιλιάδες και εγώ δεν ήμουν ακμαίος. Στο σύνολο όλων αυτών προστάτευα και την μικρή πριγκίπισσα ,και ο εχθρός δεν έχανε ευκαιρία να προσπαθήσει να της κάνει ζημιά.

“Έχουμε νικήσει αυτή την μάχη από καιρό,και δεν αντιλήφθηκες τι έγινε. Θα πάρουμε ξανά ότι αγάπησες και ότι ορκίστηκες να προστατεύσεις,και στο τέλος θα χάσεις όλη την ελπίδα σου και κάθε πίστη σε Εκείνον που το όνομα Του να προφέρουμε δεν μπορούμε.” είπε ο Μεφιστοφελής.

Σταμάτησα μια στιγμή και η μικρή απομακρύνθηκε από εμένα,έτρεξε προς το μέρος των διαμονών και ενώ φοβήθηκα για την ζωή της,ετοίμασα όλες μου τις δυνάμεις για να την πάρω πίσω σε μία τελευταία ίσως ηρωική κίνηση.


Τότε πάγωσα… Οι δαίμονες δεν την πολέμησαν,επίθεσή δεν έκαναν αλλά την αγκάλιασαν,χαμογέλασαν ειρωνικά προς το μέρος μου και ο Μεφιστοφελής βρόντηξε και με βρυχηθμό λέοντος είπε όλο υπερηφάνεια:

“Δική μας είναι ,η καρδιά της είναι σαν τις δικές μας.Δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ πίσω και ποτέ δεν θα επανέλθει.Μόνο το σκοτάδι θα γνωρίσει και για αυτό φταις εσύ. Η αδυναμία σου! Η καρδιά της πλέον είναι δαιμονική.”

Μονομιάς εξαφανίστηκαν όλοι,μαζί και εκείνη η μικρή που τόσους αιώνες προστάτευα.

Μεγάλε Βασιλέα,που έσφαλα..τι έγινε…δεν κατανόησα ….που…γιατί…πως? Τώρα τι?

Continue reading...

Και πάντα σε Εσένα έρχομαι ,και πάντα μπροστά Σου γονατίζω,και πάντα παραπονιέμαι είτε για δικά μου ή για άλλων θέματα και σου ζητάω χάρες. Ένα μικρό παιδί.

6a00e009983955883301b7c7f194b5970b-320wiΚαι πάντα σε ρωτάω,πως θα αντιμετωπίσω τον κόσμο,αφού για εδώ δεν είμαι και σαν τις γενιές αυτές να γίνω δεν θέλω. Στο έχω πει και το ξέρεις ότι εδώ υποφέρω,αιώνες τώρα μια μπερδεμένη κατάσταση μυαλού και πνεύματος.

Ο μόνος λόγος που ζω είναι επειδή Εσύ θέλησες. Ο μόνος λόγος που ζω είναι γιατί Εσύ δεν άφησες ποτέ ,ούτε άνθρωπο ούτε δαίμονα μετά εμού να έρθει και να ζητήσει είτε ζωή είτε ψυχή. Ο μόνος λόγος που ζω είναι επειδή μόνο Εσένα έχω ζήσει στα τόσα μου χρόνια. Μόνο Εσένα εμπιστεύομαι και μόνο Εσύ ήσουν Εκεί,πάντα και κάθε φορά.

 

Όλη μου την ζωή Εσένα προσμένω και θέλω να δω. Τι ξέρουν οι άλλοι για το πως Σε ζω εγώ? Πως να τους το ερμηνεύσω και πως να καταλάβουν… Μόνο εσύ ξέρεις την καρδιά μου,γιατί Εσύ νοιάστηκες ποιο πολύ από όλους. Μόνο Εσύ,γιατί με ήξερες πριν γεννηθώ.

Και όσα έχω γράψει για Εσένα θα χαθούν και θα λησμονηθούν από τους ανθρώπους,μα Εσύ δεν θα ξεχάσεις ότι Σου άνοιξα τη ψυχή μου,και εγώ δεν θα ξεχάσω ότι με αγκάλιαζες όταν στο ζητούσα.

Ένα παιδί που ακόμη περπατάει με τα χέρια.

Continue reading...

Θυμάμαι είχαν περάσει τα χρόνια,νίκησα τους έξι ακόλουθους των σκοτεινών θεών,και επιτέλους μετά από αιώνες ο κόσμος μπορούσε να χαμογελάσει λίγο ξανά.

Δεν φορούσα πλέον ούτε πανοπλία,και το σπαθί μου ξαναμπήκε στην θήκη του ώστε ποτέ ξανά μην χρησιμοποιηθεί.

 

Εκείνα τα βράδια λοιπόν,πήγαινα έξω στον λόφο και σαν πήγαινε να δύσει ο ήλιος ύψωνα τα χέρια μου σε μια κίνηση σαν να αγκάλιαζα τον κόσμο και τότε προσευχόμουν στον Πατέρα.

Τότε γινόμουν ένα μικρό παιδάκι ξανά για λίγο,ηρεμούσε η καρδιά μου και όλα χανόντουσαν από το μυαλό μου.

 

Υπήρχε μόνο Εκείνος και εγώ,σε μια σιωπηλή μικρή στιγμή,εκεί που δεν υπάρχουν λόγια και δεν είναι ανάγκη να ακούγονται λέξεις για να νιώσεις την καρδιά του άλλου.

 

Δεν είχα ανάγκη από ναούς,ούτε από περίπλοκες φιλοσοφίες ή ιδέες τι είναι ο Θεός. Η καρδία μου και η ψυχή μου,η μόνη γλώσσα που γνώρισαν ήταν η καλοσύνη, αυτή μου έμαθε ο Πατέρας και ήξερε καλά τι έκανε…

 

Ανυπομονούσα να γίνει αυτή η αίσθηση αιώνια,ήξερα όμως το τι θα επακολουθούσε.

Όλα είναι ήρεμα πριν την καταιγίδα.

Continue reading...