…και τελικά χρόνε μου δίνεις τις απαντήσεις που δεν θέλω.
Μιλάνε για Θεό ,αλλά τους σαρωνει ο εγωισμός.
Μιλανε για Αγάπη αλλά αναγκαστικά γιατί τρέμουν την κρίση Του .

Το μόνο λάθος που έκανα σε αυτή την ζωή δεν ήταν ότι εμπιστεύτηκα όσους δεν άξιζαν ,εκείνοι θα πάρουν τον δρόμο τους και κανείς Θεός δεν θα τους ακούσει ,αλλά το ότι δεν αγκάλιασα όσο θα ήθελα εκείνα τα άτομα που έκλαψαν στους ώμους μου .

Continue reading...

…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.
Και περιμένω όλη την νύχτα να βγεις και να με δεις έστω λίγο.
Να με κοιτάξεις,και να μου δώσεις ένα χαστούκι,να με πάρεις από το χέρι και να μου πεις να μπω μέσα μην κρυώσω.
Κάποτε σου έκανα μία ερώτηση,και βρήκες την απάντηση με την μία,χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και όλοι οι άλλοι…δεν ξέρουν καν κατά προσέγγιση την απάντηση,την απάντηση στο ποιος είμαι.
Τι να κρύψω από εσένα…ακόμη ντρέπομαι.
Ντρέπομαι και τρώγομαι μέσα μου.
Και απλά σε κοιτάω.
Και φοβάμαι να σε ξανασυναντήσω,γιατί αν σε ξαναδώ δεν θα αντέξω να σε ξαναφήσω…ποτέ ξανά.
Είναι όλα σκληρά και κενά χωρίς εσένα.
Κενά,σκληρά,άδικα…

Continue reading...

…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.
Το σύμπαν βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση και οι ψυχές οδηγόντουσαν στη απώλεια η μία μετά την άλλη.
Στάθηκε ο Μεφιστοφελής απέναντι μου.
Υψωμένος με κοίταξε όλο περιφρόνηση,πάλι εμπόδιο στον δρόμο μου και την αποστολή μου – την αιώνια θυσία.
Όμως δεν ήταν μόνος,οι αρχιστράτηγοι του τον ακολούθησαν.
Αζάζελ,Βαάλ,και η Άσταρωθ.

“Σήμερα θα ηττηθείς και η ψυχή σου θα καταστραφεί,θα πονέσει όσο ποτέ άλλοτε! Μπορεί μόνος να είσαι ίσος με εμένα αν όχι πιο δυνατός,αλλά πλέον συμφέρει όλες τις αρνητικές δυνάμεις άπειρος να είναι ο θάνατος σου.”
“Δεν είμαι μόνος” απάντησα,έβγαλα την πανοπλία μου και φάνηκε το σημάδι που είχα από δημιουργίας στο σώμα μου πάνω.
Και ύψωσα τα χέρια ζητώντας μια χάρη από τον Δημιουργό όλων και Εκείνος το έπραξε για εμένα.
Σχίστηκε η γη και σεισμός μεγάλος έγινε και από τα χαλάσματα υψώθηκαν 2 γίγαντες.
“Έπρεπε να το περιμένω ότι μόνο εσύ θα ζητούσες κάτι τέτοιο…” είπε ο ένας και γέλασε βροντερά.
“Βλέπω τα κατακάθια του σύμπαντος κόσμου είναι μαζεμένα,ευκαιρία να τα καθαρίσουμε όλα μαζί!” είπε ο δεύτερος.
“Ζωστείτε τα όπλα σας,και με όλες τις δυνάμεις σας μπείτε στην αρένα μικροί μου φίλοι!” είπα και εγώ γελώντας και ετοίμασα τα δικά μου όπλα.
Σήκωσα το χέρι μου,και έδειξα τα άστρα,και αυτό ήταν το πρώτο μου όπλο. Φωτιά εκ ουρανού κατέκαυσε την αθανασία των δαιμόνων όλων.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η μεγαλύτερη σφαγή δαιμόνων που έγινε ποτέ.
Ήμασταν 3 και εκείνοι χιλιάδες χιλιάδων ,αλλά δεν είχε σημασία.

“Φάλαγγες δρακόντων , γεμίστε τον ουρανό
πολεμήστε μαζί μας και δοξάστε τον Υπάρχοντα Θεό!
Πολεμιστές σε θάλασσες και γη,
δαίμονας ζώντας να μην βρεθεί!
Άγγελοι μεγαλοσχήμωνες ρίξτε τα βέλη σαν βροχή,
η ανομία και η φθορά σήμερα θα νικηθεί!”

Ήταν από τις λίγες στιγμές που χαιρόμουν για το ότι πολέμησα.
Πολύ καιρό περίμενα την στιγμή αυτήν,όμως ήταν η αρχή της πτώσης τους.
Μέτα το τέλος στεκόμασταν οι τρεις μας πάνω σε έναν λόφο και γύρω μας χάος.
Τότε τα σώματα των φίλων μου γιγάντων άρχισαν να φθείρονται…
“Εμείς θα τα ξαναπούμε..” είπε ο ένας,ευγενικός όπως πάντα..
“Κάποια στιγμή θα ξαναδώ τα μούτρα σου ε?” είπε και ο άλλος,αγενής ως συνήθως.,,

“Όλοι θα ξαναβρεθούμε,σε άλλες εποχές και σε άλλες καταστάσεις.
Και θα δοκιμαστούμε ξανά,φροντίστε να είστε εκεί και να έχετε τις μάχαιρες σας ακονισμένες.
Εμείς θα κάνουμε ότι άλλοι δεν μπορούν,και θα λογοδοτήσουν όλοι τους.
Και επειδή από λόγια δεν καταλαβαίνουν,μαζί τους θα μιλήσουμε με τα όπλα.
Το κυνήγι ξεκίνησε,και οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Και δεν θα έχουν πουθενά να κρυφτούν,για την κάθε χαμένη ψυχή θα δεθούν…”

Κάρφωσα το σπαθί μου στη γη,έβγαλα την πανοπλία και έκατσα λίγο.
“Το κακό είναι ότι και εσείς με αφήσατε πάλι” είπα κοιτώντας τους δύο φίλους μου,καθώς το πνεύμα τους εγκατέλειψε το υλικό προσωρινό σώμα και πήγε πάλι να συναντήσει τον Θεό όλων. Πήρα κάτι από τα πράγματα του κάθε ένα και έφυγα.
Μία μάχη δεν αλλάζει την τροπή του πολέμου και είναι πολλά τα μέρη που πρέπει να πάω.
Η τροπή όμως άλλαξε και μάχες δώσαμε άλλες δύο…
Μεγάλες ιστορίες,σε κόσμους που ακόμη δεν υπάρχουν μα υπήρξαν.

Continue reading...

Και όπως ήμουν ξάπλα στο γρασίδι,καθόταν ο γεράκος εκείνος λίγο πιο πέρα κάτω από το δέντρο και συζητούσαμε…

“Γιατί είναι τα συννεφα καφέ?
-Γιατί έχεις παραισθήσεις.
“Και γιατί το γρασίδι αυτό είναι συνέχεια πράσινο?”
-Γιατί είναι ψεύτικο.
“Και γιατί άνοιξαν τα ποτιστικά και βρέχομαι?”
-Επειδή είχα πολλά λεφτά και έβαλα ποτιστικά χωρίς λόγο.
“Και γιατί δεν κουνιέμαι ενώ βρέχομαι?”
-Γιατί εσύ είσαι μεθυσμένος,και εγώ πολύ γέρος να σε σηκώσω..
“Και γιατί τώρα το αλκοόλ έχει τόσο ωραία γεύση ενώ κανονικά δεν πίνω ποτέ?”
-Επειδή έχεις πιει 42 μπουκάλια μπίρες…
“Πόσα χρόνια έχω ακόμη να μέχρι να καραφλιάσω τελείως?”
-Θα εξαφανιστούν τελείως όταν θα βρεις την γυναίκα της ζωής σου και σου πει ότι της αρέσουν και τα λίγα που έχεις.
“…και ποιο είναι το μυστικό της ζωής,το αιώνιο που δεν αλλάζει ποτέ?”
-Το ότι μπορείς να αποφύγεις πολλές κουλές στιγμές,κάνοντας ότι μιλάς στο τηλέφωνο..
“…σαν τι στιγμές δηλαδή?”
-Μισό,πρέπει να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο.

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια…:)
-εκ Του Μέγα Θεόδωρου.

Continue reading...

Για τόσες ζωές και τόσο καιρό δεν είχα ιδέα τι είναι ο προ-αιώνων υπάρχων Θεός.
Οι δυνάμεις του χάους έκαναν καλά την δουλειά τους και εγώ περιπλανήθηκά σε κόσμους χαοτικά μεγάλους,εκεί που οι νόμοι της φύσης δεν είχαν καμία πραγματική έννοια και μπορούσες κατά την δύναμη του νου να τους αλλάξεις.
Άλλοτε στο υλικό κόσμο και άλλοτε σε διαστάσεις που η ύλη οριζόταν σαν καταδίκη της ύπαρξης,και κανένα ον δεν την δεχόταν σαν πραγματικότητα.
Όλα αυτά στη μάταιη αναζήτηση μου για δύναμη,να ξεπεράσω ,τον μόνο που έσπασε την λεπίδα μου,τον μόνο που έσπασε το πνέυμα μου με τόση άνεση…
Κινούσε το σώμα μου η οργή,το πνεύμα χαμένο ανάμεσα σε σκέψεις…κενές ίσως με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάτι θα γίνει και θα αλλάξουν όλα.
“Δεν θα αλλάξει τίποτα” είπε ο γεράκος εκείνος που πάντα προσευχόταν για εμένα,καθώς αναλογιζόμουν αυτά.
“Δεν θα αλλάξει,αν εσύ δεν θελήσεις να αλλάξεις.Μηχανικά δεν γίνεται τίποτα.Πρέπει να κάνεις έστω ένα βήμα -την θέληση- για να έρθει σε εσένα Εκείνος.” και σώπασε.

Αυθάδεις ως συνήθως εγώ,δεν έδωσα σημασία.
“Βρωμόγερε..” μουρμούρισα.
“Τι να ξέρεις εσύ από δύναμη,από δόξα,από μάχες,από τα πάντα! Όλη σου την ζωή κάτι προσευχούλες κάνεις,και που ωφελούν αυτά?”
Τέτοιες ήταν οι σκέψεις μου,που να ήξερα όμως τόσο καιρό ποιος ήταν εκείνος ο γεράκος…
Κάποια στιγμή έμαθα,και έπεσα στα γόνατα μπροστά του,κλαίγοντας.
“Τελικά η δύναμη έρχεται από αλλού.”
“Χιλιάδες φορές θα το λες”,συμπλήρωσε ο γεράκος” και κανείς δεν θα καταλάβει.”
“Μάχες,δόξες,προηγούμενες και επόμενες ζωές,δήθεν ηθική και καταστάσεις βολικές για όσους δεν έμαθαν να κάνουν τίποτα άλλο στην ζωή τους.”

“Και πώς θα μάθουν,να αισθάνονται,να κινούνται από το Ένα θέλημα. Στους ουρανούς,όλοι ένα θέλημα έχουν και εμείς ο καθένας το δικό του.Πως θα αλλάξει αυτό?”

“δεν θα το αλλάξεις εσύ.Να θυμάσαι,το να ταπεινωθείς,είναι επιλογή ή πιο σωστά…έτσι θα έπρεπε να είναι.Θεληματικά να υποδουλωθείς,από αγάπη.Εσύ αυτό πράξε και όλα θα μπουν σε σειρά.Αν αναγκαστικά ταπεινωθείς δύο τινά θα συμβούν…είτε θα ζήσει το πνεύμα σου πραγματικά,ή ο εγωισμός θα το καταρρίψει και θα πέσεις σε άβυσσο μεγάλη.”

Continue reading...

Η αγάπη σου για εμένα ξεπέρασε λόγια και σκέψεις ,έγινε ένα βλέμμα.
Κάποιες φορές μου έλεγες τι είναι αυτά που κάνω,για ποιον…οι γύρω μου πάντα με πονούσαν.
Φίλοι, αδερφοί…αστεία πράγματα και λέξεις.
Τελικά μόνο εσύ προσπάθησες,χωρίς να έχεις πολλά,απλά αγκαλιάζοντας με και τότε μόνο χαλάρωνα λίγο μέχρι το πρωί που σηκωνόμουν να ξαναπάω κόντρα στον καιρό ,κόντρα στη ψεύτικη ηθική του κόσμου που οι άνθρωποι δίνονται με ευχαρίστηση στην αμαρτία και μετά μιλάνε για Θεό.

Δεν είμαι εδώ να κρίνω κανέναν,ούτε διάθεση έχω για κάτι τέτοιο.

Ξέρεις,εκείνα τα βράδια που ακουμπούσαμε τα σώματα μας,και σε έπαιρνα αγκαλιά σκεφτόμουν πως αν ήμουν διαφορετικός θα με αγαπούσες λιγότερο.
Κάθε μικρή στιγμή μαζί σου ήταν η ζωή μου και μέρες μετά έβλεπα νέους δρόμους που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν.
Εσύ και μόνο ήσουν το κίνητρο μου για όλα,και χωρίς εσένα δεν έχω λόγο να κάνω τίποτα.

Και έκλεισα την ψυχή μου σε ένα δωμάτιο και πόρτες δεν έχει.
Και δεν θέλω να έχει,δεν θέλω κανέναν εδώ μέσα.
Είναι όλοι ανάξιοι να με ξαναδούν.

Νιώθω ότι χάνομαι,και δεν ακούω την φωνή σου…

Continue reading...

Τέτοια εποχή πριν χρόνια ξεκίνησα να σε βρω. Είχα κάνει ετοιμασίες βέβαια,αλλά εμφανίστηκες ξαφνικά και είπες ήταν για λίγο.
Και κάθε χρόνος ήταν ένα μαρτύριο για εμάς,για το πότε θα πάμε μακριά από όλους και όλα,κάπου μην μας βλέπει κανείς,μην μας ακούει κανείς…ξεχασμένοι από τον κόσμο και τα ψέματα του.

Με κάρφωνες με τα μάτια σου,όσο μακριά και αν ήμουν και ντρεπόμουν να μην σε κοιτάξω.
Κάποιες φορές εύχομαι να έρθεις έξω από τα πάντα κλειστά παντζούρια μου και να μου πεις “σήκω,φεύγουμε.”
Να βγάλω μια ετυμηγορία για όσους με αδίκησαν και με πίκραναν,μια για όσους με βοήθησαν και χωρίς να με πουν φίλο η αδερφό ήταν εκεί,να την δώσω στον Θεό και να φύγουμε.

Νιώθω πάντα ένα βάρος από τις στιγμές μαζί σου,όλα τα συναισθήματα και όλες τις εικόνες.
Αυτά δεν σβήνονται,ποτέ…

Continue reading...

Θα υπάρξουν καλύτερες μέρες είπαν,μα εγώ προτιμούσα τις δύσκολες μαζί σου.
…και τώρα βρέχει,και εκνευρίζομαι.
Απλά τότε στο έλεγα,ενώ τώρα δεν έχω κάποιον να το μοιραστώ.
large
Και τώρα πάνε μήνες..4 ή 5? Δεν έχει σημασία καμία,είναι αιώνες για εμένα.
Και τις νύχτες στην θάλασσα κάθομαι και κοιτάω το άπειρο,μακάρι να μην είμασταν έτσι και να κάναμε ότι έπρεπε νωρίτερα.

Και ξέρεις,κάθε βράδυ σου λέω καληνύχτα.
Αλλά δεν έχω το λαιμουδάκι σου πλέον να φιλάω.
Καμί άλλη δεν έχει τα μάτια σου,ούτε το θάρρος σου.
Και αυτό που ζητάω πλέον…δεν ξέρω αν υπάρχει.

Εσένα. Απο την αρχη.
Όμως για κάθε άνθρωπο δίνεται μια ευκαιρία μόνο.

Continue reading...