Θα έλεγα της αγάπης,αλλά έτσι όπως έχουν γίνει οι άνθρωποι και με αυτά...

Continue reading...

Περιπλανήθηκα στις ερήμους αυτού του κόσμου,κενός,χωρίς καρδιά… ‎…και έφτασα στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού και εκεί στάθηκα.Παγωμένος,όπως ήταν και η ψυχή μου αιώνες τώρα.

Πίστευα ότι ο κόσμος ήταν χαμένος και κανείς δεν είχε καρδιά,μήτε μπορούσε να αισθανθεί.Βρήκα ένα μέρος που να αντιπροσωπεύει την πραγματική φύση του ανθρώπου σκέφτηκα.Και εκεί μέσα στο χιόνι έμεινα για χιλιετηρίδες.Χρόνια πάνω στα χρόνια και αιώνες πέρασαν έτσι,μοναχικά…με νύχτες γεμισμένες με δάκρυα καυτά που έλιωναν το χιόνι σαν πέφταν κάτω…

Ήμουν μια νιφάδα μέσα στην χιονοθύελλα του κόσμου.Απομονωμένη από όλες τις άλλες,μα μια νιφάδα που δεν έλιωνε ποτέ.Δεν ήξερε πως άλλωστε…Πως να λιώσει η καρδιά και να ζωντανέψει,σαν ένα μικρό πουλάκι που χαίρετε τον ήλιο μέσα στο κρύο?Πως να ζεσταθεί η ψυχή και να γίνει ένας ήλιος που ζεσταίνει τους πάντες γύρω του…

Τότε ήρθες εσύ,ένα κύμα,κύμα φωτιάς που έλιωσε την καρδιά μου με τα πράσινα του μάτια

,και με το άγγιγμα του με ζέσταινε πλέον.

Continue reading...

Και ο Μέγας Θεόδωρος ένα άστρο πάλι προσπαθεί να φτάσει,ανεβαίνει,πέφτει μα να σταματήσει ούτε που θα δοκιμάσει.Με το σώμα του παλεύει να νικήσει της βαρύτητας το μυστήριο,μα ξέρει πως ουσιαστικά πάντα θα είναι δεμένος από αυτό το μαρτύριο.Έτσι αποφασίζει να κάτσει κοντά σε μια λίμνη να πιει,να ξεδιψάσει.Και τότε εκείνη εμφανίζετε ξανά με τον πόνο του να γελάσει.Φωτεινή στην όψη μας η καρδιά της γεμάτη δηλητήριο,προσπαθεί να τον αποτρέψει από το καλό και να του φορτώσει άλλο ένα μαρτύριο. Εκείνος όμως θέλει να της μιλήσει για την ανθρωπιά και την καλοσύνη,όμως εκείνη ανένδοτη το παραδίδει στο σημείο που βρισκότανε όλοι Εκείνοι.

ΜΘ:”Για τον δικό μου Θεό,τους πάντες θα αρνηθώ” και τότε του δέσανε τα χέρια,τον έκοψαν με μαχαίρια,γελάει αυτός,με την βρωμιά τους,ο Θεός τον λυτρώνει και φωτίζει,εκείνος λύνεται και τότε τα λόγια τους θυμίζει:”Για εσάς θα πω 2 λόγια από την Πριγκίπισσα Ασίζη.Εκείνη που ήταν καλή όμορφη έδινε στους άλλους τα πάντα,ενώ η ίδια έτρωγε μόνο ρύζι.Μου είπε να σας διδάξω την ανθρωπιά και την καλοσύνη,και ας είναι το κόστος η ζωή μου αυτό ας γίνει“…

Continue reading...

Είχα δε,αναφέρει σε κάποια φάση ότι ξεκίνησα πιο έντονη και δύσκολη γυμναστική.Η προσπάθεια μου αυτή απέδωσε καρπούς φίλτατοι αναγνώστες. Από 65 κιλά,πήγα μετά από ένα μήνα στα 69(Σοβαρά!Δεν πετάω σεξουαλικό υπονοούμενο εδώ!Όχι ακόμη τουλάχιστον…)

Πήρα περίπου ένα 10% σε όγκο σε όλα τα σημεία του πανίσχυροι σώματος μου,και οι κοιλιακοί μου φαίνονται ακόμη ποιο έντονα!Αμ τι,παίζουμε?

Σε αυτόν τον μήνα προσθέτω 1 επιπλέον κιλό στα βάρη,που σημαίνει 13 κιλά σε κάθε χέρι.Επίσης τις ημέρες Τρίτη και Πέμπτη,αντί μίας ώρας βάρη,θα κάνω 10 λεπτά τρέξιμο(ενδυνάμωση της καρδιάς,κάψιμο λίπους,και τελειοποίηση της ήδη τέλειας γάμπας μου…!),και 15-20 λεπτά με 2 επιπλέον κιλά στα βάρη.(Σύνολο,15 κιλά.)

Τα Σάββατα και τις Κυριακές,θα ξεκουράζω το πανίσχυρο σώμα μου και θα καθαρίζω το μυαλό μου διαβάζοντας και κανένα πνευματικό βιβλίο.

Αυτά από μένα…

Continue reading...

Σε αγαπώ,σε λατρεύω,παντρέψου με!(Ακολουθεί αποκαλυπτική φώτο.Δηλαδή από την Αποκάλυψη,βόμβες κτλ κτλ) Λυπάμαι μπάζο που θα σε απογοητεύσω,αλλά οι γυναίκες δεν μου προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον(από όλες τι απόψεις,και όχι δεν είμαι γκέι)

Embrance,είσαι μικρός και τραγανός.

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω και εσένα,αλλά το Blog το γράφει ένας κανονικός(ναι καλά)άνθρωπος και όχι ένα γαριδάκι.

Με τι ασχολείσαι?Τι κάνεις?Είσαι φοιτητής?Τίποτα άλλο?

Μιας και οι ερωτήσεις ήταν απότομες και δεν με συγκίνησαν ιδιαίτερά,θα απαντήσω και εγώ με το ίδιο τρόπο.Με τίποτα,κοιμάμαι,ναι,όχι.

Επίσης τσεκάρετε την σελίδα με τα προσωπικά μου στοιχεία,διότι την ανανέωσα…

Continue reading...

Από σήμερα θα καταγράφω τα όνειρα μου,για να τα θυμάμαι και να προσπαθώ να κατανοήσω τι σημαίνουν. Εμφανίστηκα ξαφνικά σε έναν κόσμο παρόμοιο με την Γη,περιπλανώμενος σε μία τεράστια έρημο για μέρες ολόκληρες.Αυτό που με παραξένεψε ήταν ότι δεν έβλεπα ίχνος ζωής,ανθρώπινο και μή.Επίσης δεν έβλεπα ίχνος νερού,δεν υπήρχαν σύννεφα,μα ούτε και αέρας να φυσήξει…

Κατά το τέλος της δεύτερης μέρας(αυτό υπολογίζω,διότι ο ήλιος ποτέ δεν έδυε,και ο ουρανός ήταν πάντα μάυρος),προς την αρχή της τρίτης,είδα μιά φιγούρα στο βάθος.Χαρούμενος ότι επιτέλους θα συναντούσα κάποιον έτρεξα προς το μέρος του,ελπίζοντας να μου λυθούν κάποιες απορίες ως προς το που βρίσκομαι και αν ήταν δυνατόν,πως βρέθηκα εκεί.

Αντίθετα όμως από ότι περίμενα,δεν ήταν άνθρωπος αυτό που είδα.Ήταν ένα τεράστιο ρομπότ με κόκκινα διακριτικά,και στην κεφαλή αυτού καθόταν ένας άνθρωπος.

Από ότι έμαθα μετά,βρισκόμουν στην Γη κάπου στο μέλλον,σε μια εποχή όπου δύο κόσμοι πολεμούσαν μεταξύ τους για την απόλυτη κυριαρχία πάνω στην Γη και πάνω σε όλα τα είδη.Καί οι δύο ήταν άνθρωποι,όμως διέφεραν σε αρκετά πράγματα.Οι μεν “Κόκκινοι” ήταν θα έλεγα ο συνηθισμένος άνθρωπος της δικής μας εποχής,εγωιστές,υπερόπτες και αλαζόνες.Οι “Πράσινοι” από την άλλη ήταν ναι μεν άνθρωποι,αλλά “εκλεκτοί” κατ΄΄α αυτούς.Ήταν πολύ λιγότεροι από του “κόκκινους”,σε αναλογία ένας προς δέκα.Είχαν,3 βασιλιάδες οι οποίοι συχνά πυκνά συμμετείχαν ενεργά στις μάχες τους,και μάλιστα ήταν ανίκητοι.

Αυτό που με παραξένεψε,ήταν ότι οι Κόκκινοι ζούσαν πάνω στην γη,όμως για τους πράσινους κανείς δεν ξέρει που ζούσαν.

Αποφάσισα στο τέλος,να πολεμήσω και εγώ υπέρ των Κόκκινων.Δεν ξέρω γιατί,μάλλον μυ φαινόντουσαν πιο ανθρώπινοι,πιο κοντά σε εμένα,συν του ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσα να έρθω σε επαφή με τους πράσινους…

Από την πρώτη μάχη και όλας,έζησα την φρίκη του πολέμου.Όλοι όσοι γνώρισα στο σύντομο χρονικό διάστημα που βρισκόμουν εκεί πέθαναν.Η κατάσταση ήταν τραγική,καθώς ένας πράσινος πολεμιστής ρομπότ μπορούσε με χαρακτηριστική άνεση να καταστρέψει και να σκωτόσει περίπου 50 έως και 100 κόκκινους.

Θυμάμαι σε μία μάχη ήμουν ο τελευταίος επιζών,και ενώ φώναζα με όλη μου την δύναμη να έρθουν αν τολμάνε,με αγνόησαν επιδεικτικά,μάλλον επειδή ήμουν ο μοναδικός που δεν φορούσε αυτές τις τεράστιες πανοπλίες ρομπότ.Εγώ όμως δεν είμουν σαν τους άλλους,αν μη τι άλλο είχα τιμή.Και έτσι αποφάσισα ότι εφόσον όλοι πέθαναν εκεί,εκεί θα πέθαινα και εγώ.Έβαλα την κεφαλή μου κάτω,έτσι ώστε να με πατήσουν τα τεράστια ρομπότ τους,και επιτέλους να πεθάνω.

Όμως δεν είμουν ο μοναδικός που είχε σχέδια.Από ότι φαίνεται κάποια,γυναίκα προφανώς,εντυπωσιάστηκε από την ανδρεία μου με άρπαξε και με πήγε σε ένα μέρος κάτω από την γη,που παρόμοιο τους δεν είχα ξαναδεί.Κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο τόπος προέλευσης όλων των πρασίνων.

Θυμάμαι δε,στη είσοδο υπήρχε ένα ποτάμι από λάβα,και παραπέρα 2 άλλα ποτάμια με νερό καθαρό,κάτι που οι κάτοικοι της επιφάνειας της Γης δεν είχαν και ήταν δυσεύρετο γενικότερα.Είδα επίσης τρομερά τεχνολογικά “θαύματα”,και κατάλαβα ότι με τέτοια τεχνολογία ήταν αδύνατον να χάσουν τον πόλεμο.

Ζούσαν όλοι σε άνεση,σε χλιδή θα έλεγα,χωρίς σκοτούρες,χωρίς τύψεις ότι σφαγίαζαν χιλιάδες χιλιάδων κάθε μέρα,διότι τους θεωρούσαν κατωτέρους…

Βλέπετε,οι πράσινοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους από όλα,και έπρεπε να κυριαρχήσουν.Κατέχαν την τεχνολογία,τα όπλα,την αλαζονεία,και την υπερηφάνεια για να αναγκάσουν τους πάντες να το παραδεχτούν αυτό.

Επί μέρες σκεπτόμενος ότι τελικά δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους επίγειους κατοίκους,τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς?(κατα τα δικά τους λεγόμενα πάντα)

Όμως έγινε κάτι όσο βρισκόμουν εκεί,κάτι που με όργισε τρομερά.Οι πράσινοι δεν πολέμησαν ξανά,αλλά έφτιαξαν έναν ιό που μπορούσε να πάρει τον έλεγχο των αντίπαλων,του ρομπότ αλλά και του χειριστή αυτού.Μάλιστα,έκαναν μια επίδειξη του συστήματος αυτού σε τεράστιες οθόνες σε όλο το κράτος τους.Και όλοι ζητοκράυγαζαν που άνθρωποι ίδιοι με αυτούς,πέθαιναν με τους χειρότερους τρόπους.

Αυτό το γεγονός ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.Έπρεπε να κάνω κάτι,έπρεπε να τους δώσω ένα καίριο χτύπημα όσο ήμουν εκεί.Τι καλύτερο από ένα χτύπημα μέσα από τις γραμμές του εχθρού?Θυμήθηκα,ότι για κάποιον λόγο φοβόντουσαν πάρα πολύ την φωτιά.Έτσι για να τους πανικοβάλλω,έβαλα 3 φωτιές,και ενώ κατάφεραν να περιορίσουν τις πρώτες 2,η τρίτη έκαιγε το 90% του πρώτου επιπέδου της πόλης τους.Τρομαγμένο δε,το πλήθος έτρεξε στις πύλες για τα κατωτέρα επίπεδα για να σωθούν,όμως εκείνες σφραγίστηκαν επιτόπου με αποτέλεσμα να καούν πολλοί ζωντανοί.

Ενώ λοιπόν ακόμη καιγόταν το πρώτο επίπεδο,κάποιοι με πέταξαν σε ένα κλουβί,και εκεί μονομάχησα με 4 από αυτούς.Ώσπου σε κάποια ανύποπτη στιγμή ένας εκ αυτών με χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και τότε θυμήθηκα.Εξ αρχής,από τότε που δημιουργήθηκα ήμουν ένας εκ των πρασίνων,αλλά για κάποιον λόγο που μου διέφευγε με είχαν στείλει στη επιφάνεια,με είχαν εξορίσει…

Χωρίς να μπορώ να κατανοήσω τι ακριβώς είχε γίνει στο παρελθόν,κατανόησα κατά κάποιο τρόπο την ουσία των όλων και με όση δύναμη μου απέμεινε,ενίκησα επί των 4 εχθρών μου.Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό,έπρεπε να βάλω ένα τέλος σε όλα αυτά,στην έχθρα κυρίως.Όμως πως θα μπορούσα να νικήσω κάποιους τόσο δυνατούς,εγωιστές,και αλαζόνες?

Αναγκάστηκα να μιλήσω μαζί τους χρησιμοποιώντας την μόνη γλώσσα που αυτοί θα καταλάβαιναν,την βία και την δύναμη.Γνωρίζοντας πλέον τούς 3 αρχηγούς τους,άρχισα να αναζητώ αυτούς σε όλα τα επίπεδα της πόλης κράτους τους.Οι προστατευτικές τους πύλες γκρεμίζονταν οι μία μετά την άλλη καθώς πήγαινα όλο και πιό κάτω στα βάθη της γης,και όσο πέρναγε η ώρα η δύναμη μου μα και η οργή μου αυξάνονταν.

Προς έκπληξη μου,οι δύο εκ των 3 αρχηγών τους ήταν χαρακτηριστικά αδύναμοι,πάντα σε σχέση με εμένα.Όμως ο τρίτος με βρήκε απροετοίμαστο,και μάλλον επειδή και αυτός με υποτίμησε,μου έδωσε την ευκαιρία με ένα καίριο χτύπημα να επιβληθώ επί αυτού.

Δεν ξέρω τι έγινε μετά,αυτό έιναι το τέλος…

Continue reading...

Είμαι ένα λάθος,είμαι νεκρός… Ένας ημίθεος,δίχως φως…

Μία μαϊμού,σε βαθιά μελαγχολία…

Κάνε κλικ εδώ τώρααααα!

Και όχι,αυτό εδώ δεν είναι άλο ένα emo-blog.

Γιατί άραγε?Επειδή All Emos Suck Ass!

Continue reading...

Δεν θα έγραφα τίποτε αυτήν την φορά,όμως σε μια από τις περιπλανήσεις μου σε…διάφορα σαιτ του διαδικτύου κάτι υπέπεσε στην αντίληψη μου.Επρόκειτο για μια κοπέλα που θεληματικά αρνούνταν να έχει επαφές με άντρες και είχε μόνο με γυναίκες.Όχι φιλικές προφανώς…Και είχε αναφέρει πολλά και διάφορα σε σχέση με το πόσο καλά περνούσε μαζί τους αλλά το θέμα δεν είναι εκεί.Σε κάποια φάση “χώρισε” με την…φίλη της και έμεινε μόνη.Κοντά εκεί γνώρισε ένα,κατά τα λεγόμενα της γλυκύτατο αγοράκι,που της άρεσε πολύ.και αφού μιλήσανε και βγήκαν κάποιες φορές αποφασίσανε να κάνουνε μια σχέση.Το θέμα ήταν ότι αυτός της είπε για ένα όνειρο που είχε,ήθελε λέει να γίνει ιερέας!Έπεσε αυτή από τα σύννεφα!Μόνη της είπε,αν ήξερε ο καημένος τι έχω κάνει…Αλλά είπε οκ,ας το δεχτούμε και βλέπουμε.Μετά από 7-8 μήνες έγραψε ότι δεν έχει ξανά αισθανθεί να την αγκάλιαζε κάποιος χωρίς πονηριά,χωρίς σαρκικό φρόνιμα.Ότι το πολύ που κάνει είναι να την φιλάει στο μάγουλο.Ότι είναι μοναδικός σε όσα κάνει και όλα αυτά…Είδατε τελικά,ότι και για τον πιο αμαρτωλό,τον πιο κακότροπο και γεμάτο αισχρούς λογισμούς και πράξεις(δεν εννοώ την κοπέλα,γενικά το βάζω),έχει ο Θεός,έχει για όλους δώσει ένα κομμάτι από το δικό Του Φως.Δουλεύει ακατάπαυστα για να σώσει τον καθένα μας και εμείς…κοιμόμαστε.Κυριολεκτικά κοιμόμαστε και η τύχη μας δουλεύει!!!!.Θα πείτε ναι ρε Θοδωρίκα τι μας τα λες?Απλά σκεφτόμουν ,πως έχουν γίνει έτσι η σχέσεις μεταξύ των δυο φύλων?Γιατί είναι όλα ΜΌΝΟ πονηρά?Βλέπω και εμένα.Αθεράπευτος γυναικάς.Βγαίνω έξω πάντα σκεπτόμενος “Όλες οπή γυναίκες δίκες μου είναι (Λόλ) Απλά εγώ επιλέγω σε ποια θα κάνω την χάρη! Άκου τι σκέφτομαι η μαϊμού! Δεν θα πω ψέματα, εντυπωσιάζομαι από τα ωραία σώματα, θέλω να τα…γευτώ, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά. Τι σκατά ψάχνω τότε? Ένα πνεύμα. Ένα ωραίο πνεύμα. Όχι μια δασιά, ούτε μια βαρεία (να κάνουμε και λήγον χιούμορ εεεε?), αλλά ένα φωτεινό. Μπορεί να υπάρξει κάτι σε…πακέτο που να είναι όμορφο έξω και μέσα? Βεβαίως! Απλά πρέπει να ξέρεις που να ψάξεις, και κυρίως υπομονή!!! Κοκκίνισα που μου είπε και μια μικρή το εξής…

-Πόσο χρονών είσαι? (ρώτησα εγώ).

-14 μου λέει, εσύ?

-Α εγώ είμαι πολλών!7,5εκ. Βουδιστικά και 21 Χριστιανικά!!!

-Ωό! Τώρα στα 21 είσαι γλύκας, άρα στα 30 θα είσαι ένας γοητευτικός γλύκας!

Εδώ κοκκίνισα…Δεν μου έχει ξαναπεί ένα μικρό παιδάκι κάτι τόσο ωραίο και γλυκό! Γοητευτικός λέει…χεχεχε!!:)))

Δεν με έχω φανταστεί ακόμη πως θα είμαι στα 30!Εδω δεν ξέρω αν θα βγάλω την μέρα! Βλέπω και άλλους με μια σιγουριά, λένε “Σε 5 χρόνια θα κάνω αυτό, σε άλλα 10 το τάδε και μετά θα κάθομαι και τα γλεντώ”. Μωρέ, ξέρεις αν θα ζήσεις μέχρι την επόμενη ακριβώς στιγμή? Όλοι τα ιδία λέμε, αλλά λογαριάζουμε χωρίς τον νοικοκύρη. Θυμάμαι χρόνια πριν ένα μικρό παιδάκι εδώ, σε ένα μικρό δρομάκι κοντά στο σπίτι μου το πάτησε αμάξι. Πόσο να ητανε? 5? 7? Ποιος θα το έλεγε? Δεν κανάνε όλοι σχεδία για το μέλλον? Κανάνε. Έγινε τίποτα? Μπα. Περαστικοί είμαστε από εδώ πρέπει να το καταλάβουμε. Απλά στην διαδρομή μας να έχουμε ανοικτά τα μάτια όχι για να κολαζόμαστε αλλά για να βλέπουμε το δίκαιο. Τα αφτιά για να ακούμε τα λόγια Του και να πάμε σωστά και όχι λόγο διαφθοράς και μη αλήθειας. Χεριά για να φτιάχνουμε καλά και αρεστά πράγματα και όχι για να κτυπάμε τον συνάνθρωπο μας. Στόμα όχι για να βρίζουμε (σαν εμένα) αλλά να μιλάμε για την Αλήθεια και την Αγάπη, για την Δικαιοσύνη και την Τιμή. Άντε, πρέπει να βρω τον εαυτό μου πάλιωνα σηκωθώ και να δώσω άλλη μια μάχη.

Με ποιον αυτήν την φορά, δεν ξέρω…

Continue reading...