…και οι απόψεις του Μέγα Θεόδωρου και του Μεταβαρώνου επί αυτών. Πριν οτιδήποτε άλλο,θα παρουσιάσω το σύμβολο των Σαμουράι,καθώς και κάποια ιστορικά στοιχεία

έτσι ώστε να έχουμε και μία γενική εικόνα ποιοι είναι,τι έκαναν,τον τρόπο ζωής τους και τέλος τους κώδικες τους.

Μια γρήγορη,συνοπτική ιστορική ανασκόπηση για τους Σαμουράι.

(Το σύμβολο των Σαμουράι)

Η λέξη Σαμουράι αρχικά σήμαινε “Αυτός που υπηρετεί”,και αναφερόταν σε άντρες που συνήθως ήταν γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών και που τους είχε ανατεθεί να προστατεύουν τα μέλη του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου.Αυτού του είδους η “υπηρεσία” που προσέφεραν,ήταν και η αιτία του να αρχίσουν να θέτονται οι βάσεις ώστε οι Σαμουράι να αρχίσουν να θεωρούνται ευγενείς,από άποψη κοινωνική και πνευματική.

Με τον καιρό,η άρχουσα τάξη είχε αρχίσει να αποκτά προβλήματα σε σχέση με την διαχείριση του κράτους καθώς και με τον κεντρικό έλεγχο του,οπότε και άρχισε να δίνει διοικητική δύναμη σε Φεουδάρχες οι οποίοι με τον καιρό αποκτούσαν όλο και πιο πολύ δύναμη στα χέρια τους,με φυσικό αποτέλεσμα να χάνει δύναμη το Αυτοκρατορικό Συμβούλιο.Οι Φεουδάρχες αυτοί είχαν πολίτικη,στρατιωτική και οικονομική δύναμη,η οποία αυξήθηκε τόσο ώστε τα πράγματα ΕΦΤΑΣΑΝ σε ένα σημείο όπου και έγινε κάτι που άλλαξε την μέχρι τότε ιστορία της Ιαπωνίας.

Το 1185 ο Minamoto no Yoritomo ένας πολέμαρχος φεουδάρχης των Ανατολικών επαρχιών,εγκαθίδρυσε το πρώτη κυβέρνηση βασιζόμενη μόνο σε στρατιωτική δύναμη και τίποτε άλλο.Αυτό σήμαινε και την είσοδο της Ιαπωνίας στη Φεουδαρχική περίοδο (1185-1867).Η Ιαπωνία παρέμεινε σε αυτήν την κατάσταση για 700 χρόνια…

Όμως η αρχική σταθερότητα που ο Minamoto κατάφερε να φέρει,πολύ γρήγορα κατέρρευσε.Πολλές μικρο επαναστάσεις προκλήθηκαν και το 1467 η κυβέρνηση κατέρρευσε φέρνοντας ένα κύμα αναστάτωσης και ουσιαστικά προκαλώντας την καταστροφή της Ιαπωνίας.Έτσι λοιπόν ξεκίνησε η γνωστή σε όλους Περίοδος των Πολέμων,ένας αιματηρός αιώνας στου οποίου την διάρκεια όλοι οι πολέμαρχοι μάχονταν αναμεταξύ τους για την προστασία των υπό την εξουσία τους περιοχών,την κατάκτηση των περιοχών του εχθρού και εν τέλι την απόλυτη κυριαρχία.

Κατά την διάρκεια του αιώνος αυτού έως και το τέλος του,οι Σαμουράι ήταν πλέον γνωστοί ως “Συνταγματάρχες”,”Ειρηνοποιοί” και “Επαγγελματίες στρατιώτες”.Με λίγα λόγια είχαν την εξουσία να επιβάλουν την θέληση τους μέσω της βίας,και δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο…

Οι χειρότεροι από αυτούς του μεσαιωνικούς Ιάπωνες πολεμιστές είχαν ένα επίπεδο ζωής & συμπεριφοράς λίγο καλύτερο από αυτό ενός αλήτη του δρόμου.Οι καλύτεροι από την άλλη,ήταν απόλυτα πιστοί στους αφέντες τους και ειλικρινείς στον τότε κώδικα(ο οποίος εκείνη την περίοδο δεν είχε γραπτή μορφή)γνωστό σήμερα ως Bushido(Συχνά μεταφράζετε ως Ο Δρόμος του Πολεμιστή ή Βάσεις/Αξίες της Ιπποσύνης).

Ο ρόλος τους όμως άλλαξε όταν ο Hideyoshi εγκαθίδρυσε την ειρήνη στην μέχρι τότε ταραγμένη Ιαπωνική κοινωνία.Οι υπηρεσίες τους ως επαγγελματίες μαχητές δεν ήταν πλέον αναγκαίες διότι η περίοδος και κατά συνέπεια και η κοινωνία ήταν ειρηνική.Έτσι άρχισαν να ασχολούνται πιο πολύ με τα πνευματικά(τέχνες,ποίηση,κτλ)και λιγότερο με τα περί μάχης.Εν τέλι το 1867,απαγορεύτηκε να οπλοφορεί οποιοσδήποτε πολίτης και όλες οι κάστες πολεμιστών(μαζί και οι Σαμουράι)σταμάτησαν να υπάρχουν.Έτσι έγινε αυτό που ο Hideyoshi είχε προβλέψει 3 αιώνες πριν,οι Σαμουράι ήταν πλέον Σαμουράι χωρίς σπαθί.

(Στο 2ο μέρος θα αναλύσω όλες τις αρετές και τα ιδανικά στα οποία πίστευαν…) 

Continue reading...

Πέρασαν 23 αιώνες από τότε απόψε, και την ξαναείδα. Το ίδιο όμορφη όπως πάντα. Με την ιδία αθάνατη κάρδια. Με το ίδιο αθάνατο χαμόγελο, που κάθε φορά που χαμογελάτε με τύφλωνε σαν ένας ήλιος. Ένας αυγουστιάτικος κοκκινωπός ήλιος που δίνει θερμότητα διαφορετική μα θυμίζει ότι έρχεται δύσκολος καιρός… χειμώνας. Και μου ξαναείπε τα σοφά της λόγια η Ασίζη, μέσα από αιώνες ταξιδιών. Σύντομα λόγια. Κοφτά. Φάνηκε ότι ήταν απογοητευμένη. Απογοητευμένη από τον εαυτό της που δεν μπορούσε να βοηθήσει όλους όσους ήξερε.

Και ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε, και δάκρυσε, και έπιτα είπε:

Θυμάσαι Μέγα Θεόδωρε τότε που ήσουν μικρός και αδύναμος? Θυμάσαι που ήρθες σε εμένα κλαίγοντας και έλεγες ότι δεν μπορούσες να κάνεις όλα όσα θα ήθελες? Ότι δεν μπορούσες σαν αγκαλιάσεις τον κόσμο όλον? Και εγώ σου είπα κάνε ότι μπορείς,με τον καιρό θα δυναμώσεις

και όλα θα γίνουν εφικτά.

Τελικά όμως,έφτασα στα λόγια σου. Τότε που ήσουν μικρός είχες δίκιο σε ένα πράγμα. Πόσο άραγε είναι αρκετό? Πόσο μπορείς να δώσεις? Πόσο μπορείς να πονέσεις και πόσο να αντέξεις?

Βλέπεις Θεόδωρε, είπε η Πριγκίπισσα, η ύπαρξη, σε αυτό το επίπεδο είναι πόνος. Είναι χαρά. Είναι πολλά.

Αλλά είναι και απογοήτευση. Αυτή βασανίζει εμένα. Δεν μπορώ να κάνω αρκετά.

Δεν έχω την δύναμη…

Όμως πες μου, εσύ τι έκανες όλον αυτό τον καιρό, σε πόσους κόσμους περιπλανήθηκες, τι έζησες και τι αισθάνθηκες…

Και λέγει ο Θεόδωρος εις αυτήν:

Ήρθε απόψε η δίκια σου φωνή , και μιλάς. Άνθρωπος έγινες εσύ, που στων ανθρώπων τις ελπίδες χαμογελάς.

Εγώ όμως δεν έγινα τίποτα από όσα θα ήθελα. Έγινα θυσία χωρίς να το θέλω. Έγινα πολεμιστής από υποχρέωση ενώ κάρδια ειρηνική είχα. Έγινα σοφός για να σώσω άλλους,που πραγματικά δεν είχαν χέρι να πιαστούν και κανέναν να τους σώσει. Έγινα δάσκαλος για να διδάξω την ανθρωπιά και ας μην γνωρίζω πολλά γράμματα,ούτε την κοσμική γνώση κατείχα. Αρνήθηκα την γνώση των ανθρώπων για να κατανοήσω πρώτα την κάρδια τους,για να πονέσω και εγώ μαζί τους. Έμαθα μόνος μου την υπομονή,αυτήν την μοναδική αρετή, γιατί δάσκαλο δεν είχα σε τίποτα. Έμαθα μόνος μου να δακρύζω, αν και ποτέ δεν δάκρυσα για τον ίδιο λόγο που και οι άλλοι δακρύζουν. Πήγα σε κόκκινα μπαράκια, σε παρακμιακή μουσική, και εκεί τους είπα για την ζωή την πραγματική. Χωρίς ντροπή.

Εκδιώχτηκα πω σχεδόν όλους και λίγοι με αγάπησαν πραγματικά. Όσοι βοήθησα με έφτυσαν και με αρνήθηκαν. Αντάλλαγμα δεν θέλω, και ούτε ζήτησα. Βρήκα στόχο… θέλω να φτάσω στην…Θέοση, Βλέπεις, αυτή είναι η διάφορα μας με τον Θεό. Εκείνος αγαπήσει χωρίς λόγο τους πάντες. Και τους αμαρτωλούς δυο φόρες.

Χάρη σε Εκείνον ακόμη ζω και ακόμη οι οφθαλμοί μου αντικρίζουν αυτόν τον κόσμο…

Χαμογέλασε η Πριγκίπισσα και είπε εις με:

Ποτέ δεν περίμενα ο μαθητής μου να με διδάξει. Αλλά εσύ δεν είσαι που λέγεις ότι ο κάλος δάσκαλος διδάσκεται και από τον μαθητή του? Ότι ο καλός δάσκαλος έχει μαθητές καλύτερους από τον ίδιο?

Χαμογέλασε ξανά έπιτα και τότε το άστρο φώτισε το σημείο που στεκόταν και εκείνη ανέβηκε εις τον ουρανό. Και με μια εκτυφλωτική λάμψη εξαφανίστηκε…

Continue reading...

Τρομοκρατική επίθεση κυρίες και κύριοι δέχθηκε νεαρός χθες το βράδυ στην περιοχή του Μοσχάτου Αθηνών. Το θύμα εβρισκόταν στο σπίτι του όταν και δέχθηκε πισόπλατη δόλια επίθεση στην τουαλέτα από αιμοβόρο έντομο διψασμένο για εκδίκηση και γεμάτο θυμό λόγω της πρόσφατης Γενοκτονίας των Κατσαρίδων. Ο νεαρός έσπευσε τρέχοντας τρομαγμένος έξω από το σπίτι του φωνάζοντας και κάνοντας έκκληση για βοήθεια.Οι γείτονες σαν μαμούχαλοι που ήταν σιγά μην βοηθούσαν και έτσι βάλανε άλλου να βγάλουν το φίδι από την τρύπα,την Άμεση Δράση δηλαδή. 2 περιπολικά εμφανίστηκαν (σχεδόν) άμεσα αλλά δυστυχώς ο δράστης κατάφερε κιόλας να αποδράσει από τον τόπο του εγκλήματος δίχως να εντοπιστούν πιθανά του ίχνη. Άνδρες,γυναίκες και ζευγάρια της Γ.Α.Δ.Α ερευνούν τη τουαλέτα για τυχόν αποτυπώματα,κόπρανα και τέλος ενδείξεις που θα τους οδηγήσουν στην εξιχνίαση της επίθεσης. Πληροφορίες αναφέρουν πως έχει βρεθεί το ράμφος και θα οδηγηθεί σύντομα για εξέταση DNA. Δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα κάποια σχέση μεταξύ του θύματος και του δράστη αλλά φημολογείται πως υπήρχαν παλαιότερες οικονομικές οφειλές από πλευράς δράστη καθώς και έντονη λογομαχία τους κατά τη διάρκεια του οικονομικού διακανονισμού του χρέους ως και προς την εξομάλυνσή του. Παραταύτα ένας μέλος της Σ.Α.Δ(Σχεδόν Άμεσης Δράσης) είπε:

Είμαστε σε καλό δρόμο.Τα κόπρανα του σκύλου μου βρέθηκαν και είμαστε όλοι χαρούμενοι στο τμήμα.Τι λάθος ρεπορτάζ?…

Continue reading...

Το πρώτο κομμάτι του φετινού καλοκαιριού δεν θα μπορούσα να πω ότι ήταν τίποτα φοβερό,τουλάχιστον από την άποψη δραστηριοτήτων που έκανα,αλλά η ξεκούραση που μου προσέφερε ήταν κάτι που σίγουρα χρειαζόμουν. Τελείωσα τα μαθήματα των Αγγλικών τον Ιούνιο,σκοπεύοντας κάποια στιγμή τον Ιούλιο να πάω στο Αγ.Όρος,κάτι που τελικά δεν έγινε,ίσως επειδή δεν το κυνήγησα όσο θα έπρεπε.Από την άλλη είχα όσο χρόνο ήθελα να αφοσιωθώ στην γυμναστική μου με πολύ καλά αποτελέσματα,να διαβάσω κάποια βιβλία,να μελετήσω κείμενα Αγίων,να ζωγραφίσω λίγο(το είχα αφήσει εδώ και πολύ καιρό) και τέλος να σκεφτώ κάποια πράγματα γενικά για την ζωή και τα περί του κόσμου…

Φέτος πήγα και διακοπές,πράγμα περίεργο για κάποιον σαν εμένα αν μη τι άλλο.Βασικά δεν μου αρέσουν τα ταξίδια από την άποψη των αποστάσεων και της πιθανής προετοιμασίας που χρειάζεται.Επίσης όταν πάω κάπου θέλω να κάθομαι και ρίχνω ύπνους και όχι να τρέχω πάνω κάτω προσπαθώντας να δω όλα τα αξιοθέατα της περιοχής.

Τα μέρη που πήγα ήταν πρώτα η Θεσσαλονίκη,μία πόλη που δεν μου άρεσε ποτέ αλλά μετά από αυτήν την επίσκεψη μου,αυτό άλλαξε.Λίγο!:P

Εκεί εγνώρισα κάποια πολύ αξιόλογα άτομα,με πολύ καλό χαρακτήρα και ιδιαίτερες προσωπικότητες.Έκατσα μόνο 3 μέρες λόγο υποχρεώσεων,εις την περιοχή του Περαία που μου άρεσε πολύ.

Κατόπιν πήγα στο ξενοδοχείο του θείου φίλου μου το Θοδωρή(συνονόματος)στην Αίγινα,όπου μου έδωσαν δωμάτιο να κάτσω όσο θέλω άλλα έκατσα μόνο 3 μέρες λόγο κάποιας μικρο επέμβασης που είχα κάνει τότε(Τι γκαντεμιά είναι αυτή που με δέρνει?).Μπάνιο τότε δεν μπόρεσα να κάνω αλλά επέστρεψα άλλες 2 φορές!Μία φορά καθαρά για το λούσω το Αδωνήσιο σώμα μου στην θάλασσα,κάτι που είχα υποσχεθεί να πάμε να κάνουμε με τον συνονόματο μου,και μία ακόμη,αυτήν την φορά 6 μέρες με την θεία και τα μικρά,όπου και πηγαίναμε συνέχεια στη θάλασσα,για μαμ και για κρέπες και βάφλες!

Εν τέλι επέστρεψα Αθήνα και τότε ήταν που θα ζούσα και θα αισθανόμουν για άλλη μια φορά πράγματα που αμφισβητούσα,αλλά αυτό είναι για το 2ο κομμάτι…

Continue reading...

Εγώ όπως πάντα ντυμένος σε ένα μαύρο παλτό,έδινα την αγάπη μου όπου έβρισκα χωρίς να το σκεφτώ,ώσπου είδα εκείνη να στέκεται μπροστά μου και να κλαίει… Εκείνη ένα ον πολύ φωτεινό,τι είναι αυτό που μου έβρισκε προσπαθούσα να σκεφτώ,όμως ο νους χάνετε και τότε εκείνη λέει…

Εγώ μόνο εσένα από όλους αγαπώ,δεν έχω λόγια πλέον να εκφραστώ.

Εσύ όμως την αγάπη μου δεν κοιτάς,και τα αισθήματα μου μετά από μια χρήση στα σκουπίδια πετάς.

Εγώ ονειρεύομαι να είμαστε μαζί,το σώματα μας να έχουν μια διαφορετική επαφή,εσύ όμως επιλέγεις κολασμένη ζωή,δεν ξέρω τελικά αν μπορούμε να είμαστε μαζί…

Από τα λόγια της αυτά η σκοτεινή καρδιά μου σπάει,εν τέλι κατανοήσα ότι μόνο αυτήν αγαπάει,τι νόημα έχει πλέον να να υποφέρει…?

 Τώρα πια μαζί παίζουμε κρυφτό,από ότι φαίνεται να γίνει αυτή ο ήλιος μου ήταν γραφτό,και τέλος έγινα εγώ το δικό της αστέρι…

Continue reading...

Κανόνας Πρώτος:Να είσαι δίκαιος ή να είσαι νεκρός Τι θα πει να είσαι δίκαιος θα απορήσουν πολλοί.Δίκαιος είναι εκείνος

του οποίου ο τρόπος ζωής δεν επηρεάζει στο ελάχιστο την ζωή των άλλων,που

πιθανόν να ζουν κοντά του.Μπορεί να είναι δύστροπος χαρακτήρας,μπορεί να

είναι όμως και καλόκαρδος.Το να έχεις ένα ιδιόμορφο χαρακτήρα δεν θα επηρεάσει

την αίσθηση δικαιοσύνης που πιθανόν να έχεις,όσο αυτή είναι αμόλυντη από γήινες

σκέψεις και αισθήσεις…

Από την άλλη,ο κανόνας αναφέρει και τον θάνατο ως μοναδική άλλη επιλογή.Και

τούτο διότι η όλη δημιουργία,κατά συνέπεια όλο το σύμπαν διέπεται από κάποιους κανόνες,

απαράβατους και απόλυτους.Ένας από αυτούς είναι και ο 1ος Νόμος της Δικαιοσύνης.

Αν αδικήσεις θα αδικηθείς.Αν δε,δεν δεχθείς την τιμωρία ως μέσον αλλαγής,βελτίωσης και

ανόδου η μόνη επιλογή που θα έχεις θα είναι ο απόλυτος σωματικός αλλά και πνευματικός θάνατος…

Κανόνας Δεύτερος:Νίκη ή Θάνατος

Δεν υπάρχει μέσος δρόμος από την λύτρωση ή την πνευματική άνοδο,και ο άλλος δρόμος είναι η πτώση και φθορά.Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα του αν μία πράξη έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα που θέλουμε ή αν αυτό δεν είναι εφικτό.Κάθε μας πράξη στην ουσία της είναι μια μικρή μάχη,σε ένα πόλεμο που καλούμαστε να δώσουμε από την στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι και την στιγμή του σωματικού μας θανάτου.Όταν ζητάμε την επίτευξη ενός στόχου είτε αυτός έχει να κάνει με κάτι υλικό ή πνευματικό,πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να τον επιτύχουμε.Αν πάλι ο στόχος μας ήταν λάθος θα φανεί,δυστυχώς,στο τέλος και ανάλογα να ανταμειφτούμε για την όποια πράξη και επιλογή μας.

Κανόνας Τρίτος:Εις δόξαν των αδύναμων να πολεμάς

Ο τελευταίος,αλλά ένας από τους πιο σημαντικούς κανόνες είναι αυτός.Και τού το διότι σε ανεβάζει πνευματικά αλλά και σωματικά.Η ανάγκη του Πρώτου Μεταβαρόνου ήταν που τον έκανε δυνατό σωματικά,η ανάγκη δε του Δεύτερου ήταν που τον δυνάμωσε πνευματικά.Και οι δύο είχαν ένα κοινό,θέλησαν να προστατεύσουν όλα όσα αγαπούσαν,και ασκήθηκαν σκληρά χωρίς να λυπηθούν τον εαυτό τους και εν τέλι πέτυχαν τον στόχο τους:Προστάτευσαν πιο αδύναμους από αυτούς,άτομα που είχαν την ανάγκη τους.Δεν είναι ανάγκη βέβαια να είσαι Μεταβαρόνος για να το πετύχεις αυτό καθώς ο καθένας το πετυχαίνει με τον δικό του τρόπο και με τις δυνάμεις που έχει.

Οι μοναχοί,μάχονται κατά των δαιμόνων και της αμαρτίας.Οι θνητοί και σώφρονες κατά του πάθους που περιβάλει τους ίδιους και τους γύρω τους…όλοι με έναν στόχο,εις δόξα των αδύναμων που δεν μπορούν να σταθούν μονοί τους να γίνουν εκείνοι η κολόνα που θα τους στηρίξει σε ώρα ανάγκης και όχι μόνο…

Continue reading...

Ψεύτικος κόσμος,ψεύτικα όνειρα και όλοι αναζητάνε ένα κομμάτι στεριάς να σταθούν… Και πουθενά δεν βρίσκεις στεριά,και φωνάζεις τα μοναχικά σου βράδια σε εκείνον τον Θεό που φαίνεται να σε εγκατέλειψε,που θα βρεις γαλήνη…

και μήτε τα άστρα,μήτε κανείς δεν απαντά…μα σε περιγελούν.Τι γαλήνη και τι αγάπη ψάχνεις σε αυτόν τον κόσμο που είσαι φυλακισμένος?Πόσο θα αντέξεις αυτήν την άνιση μάχη μέχρι να πέσει ςκαι να χαθείς σαν στάχτη στον αιώνιο άνεμο της ζωής…?

Και όλα σκοτεινιάζουν και τότε κατανοείς πόσο μόνος είσαι…μόνος μαζί με άλλους.Και θα τα αντάλλαζες όλα…μα όλα.Λεφτά,ομορφιά,δόξα…αρκεί να αισθανόσουν μια ειλικρινεί αγάπη σε έναν κόσμο που είναι ψεύτικος…εκεί που είσαι καταδικασμένος να ζήσεις για την υπόλοιπη θνητή ζωή σου….

Αυτά έλεγε ο Μέγας ξανά και ξανά,και δάκρυζε….και ο Θοδωράκης από δίπλα καθόταν αμίλητος.Άνοιξε την παλάμη του και αναρωτήθηκε πόση αγάπη χωράει εκεί μέσα…

‎”Θα κάνω κάτι για αυτό…” ,είπε και σηκώθηκε.Ευχήθηκε ο γέροντας για τον μικρούλι,και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι του…

Continue reading...

…Όπως στον πόλεμο, στέκονται στρατιώτες, έπεσε μια χειροβομβίδα, σε λίγο έκρηξη, ο αξιωματικός, χωρίς να το σκεφτεί πέφτει πάνω της. Αυτός κομμάτια. Οχτώ παιδιά ζωντανοί. Ούτε βαφτισμένος μπορεί να είναι, ούτε χριστιανός, ούτε για τον Θεό σκέφτηκε ποτέ του, αλλά αυτός είναι χριστιανός. Σαν πύραυλος στον παράδεισο θα πάει…

Πόση αλήθεια περιέχει ετούτο το κομμάτι κειμένου άραγε?Κατά την ταπεινή μου άποψη όλη την αλήθεια!Ο Χριστιανός βλέπετε,δεν ορίζετε από κάτι,ή μία συγκεκριμένη συμπεριφορά αλλά από ένα γενικότερο τρόπο ζωής ο οποίος επιδρά και στην συμπεριφορά του.

“Πραγματικός” Χριστιανός,δεν είναι αυτός που κοκορεύεται για την αγιότητα του.Αν προσέξετε,θα δείτε ότι ούτε ένας άγιος δεν κοκορεύτηκε ποτέ για όσα έκανε.Μάλιστα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανάξιους να πραγματοποιούν θαύματα και πράξεις πέραν της λογικής.Εάν αυτό δεν είναι ταπεινότητα τότε τι είναι?

Από που προέρχεται όμως η ταπεινότητα?Κατά βάση από την υπακοή,την άρνηση του θελήματος μας δηλαδή,και σαν δυνατό στήριγμα έχει την προσευχή.Τι είχε πει σε σχέση με την ταπεινότητα ο γέρων Παΐσιος…

Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά την συνείδησή του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα που οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά νιώθει την μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κλπ. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, διότι με αυτά καθαρίζουν οι παλιές πληγές. Για εκείνους όμως που δεν έφταιξαν είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί που τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.



Continue reading...