Alter Ego.Κάποτε έγραψε κάποιος ότι το Alter Ego μου ειναι ο Embrance,και οι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν μαζί του και άλλα τέτοια κουραφέξαλα.Λυπάμαι άνθρωποι,αλλά εγώ τέτοια δεν έχω.Όπως είμαι στην ζωή μου,το ίδιο είμαι παντού.

Στα βουνά,στον ουρανό και στο ιντερνέτ.Ότι γράφω,ότι λέω είναι οι πραγματικές απόψεις μου.Τώρα τι ζητάνε οι άλλοι που θέλουν

να επικοινωνήσουν μαζί μου,αυτό δεν το ξέρω.Το έχω πει πολλές φορές δεν με θεωρώ κάτι ιδιαίτερο.Ούτε και σημαντικό.

Εγώ άπλα θέλω να ζήσω μια βαρετή και τεμπέλικη ζωή,χωρίς συγκινήσεις,χωρίς νόμους,χωρίς ψεύτικες αξίες.

Όλες μου οι προτάσεις ξεκινάνε με ΕΓΩ.Δείγμα μέγιστου εγωισμού,αυτόν που προσπαθώ να νικήσω.Μια μου σκάει,μια του σκάω

αλλά ο αγώνας θα συνεχίσει μέχρι το τέλος.Έγραψα μια φορά “Δόξα τον Θεό εδώ έχουμε ειρήνη“.Δυστυχώς δεν εκτιμάται τι θα πει ειρήνη.Η ειρήνη είναι τόσο σημαντική που όσοι βοηθάνε στην διατήρηση της ονομαζόταν “Υιοί Θεού“.Ακούσατε?Υιοί Θεού!Τι φοβερή τιμή να έχεις τέτοιον τίτλο!Τι άλλο αξίωμα θέλει κανείς?Ποια άλλη δόξα συγκρίνετε με το να είσαι Υιός Του?Δε εκτιμάμε τίποτα από όσα έχουμε,παρά μόνο όταν τα χάσουμε.Γιατί όμως?Τι είναι αυτό που κάνουμε λάθος στην ζωή μας?Εγώ απλές υποθέσεις κάνω,και μια είναι και αυτή:Από την στιγμή που γεννιόμαστε μας μαθαίνουν ότι είμαστε φθαρτοί.Γεννιόμαστε για να πεθάνουμε.Και καλά αυτό,άλλα έχει και άλλο…

Γεννιόμαστε.Αγχωνόμαστε.Μεγαλώνουμε.Αγχωνόμαστε.Πάμε σχολείο.Αγχωνόμαστε.Εφηβεία μετά.Αγχωνόμαστε.Σπουδές…

Αγχωνόμαστε.Δουλειά.Αγχωνόμαστε.Πεθαίνουμε…

Δεν έχουμε κάνει τίποτα!!!Πνιγόμαστε στα φαινομενικά και στα μη-υπαρκτά.

Αν και οργίζομαι με το τανγκαλάκι,έχει δίκιο σε ένα πράγμα:κάνει την δουλειά του μια χαρά!Εμείς τι κάνουμε γιαυτό?Αντιστεκόμαστε

ή ενδίδουμε και βουλιάζουμε?Πάτος δεν υπάρχει δυστυχώς,και άπαξ και αρχίσεις να πέφτεις αν δεν δώσεις χέρι να σε τραβήξει Εκείνος τότε χάθηκες.Μετά είναι και το άλλο,αντί να βοηθούμε ο ένας τον άλλον κοιτάμε να βγάλουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας

τα χέρια.Μας έχουν πείσει ότι είναι για το καλό μας.Άλλοι πάλι(ξέρουν εκείνοι…)έχουν τάσεις φυγής.Σου λέει “εδώ είναι γκρι.Εδώ οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν.θα πάω αλλού.”.Που αλλού?Και εκεί άνθρωποι δεν είναι?Ένα από τα πράγματα που πήρα από τον πνευματικό μου είναι το εξής:Ας δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας,να αλλάξουμε εμείς για το καλύτερο και να παραδειγματίσουμε και τους άλλους με την όποια συμπεριφορά μας.Μην καθόμαστε και λέμε και κρίνουμε.Θα σου πει βέβαια,εγώ προσπαθώ αλλά

ανταπόκριση δεν βρίσκω,τι να κάνω?Να κάνεις υπομονή,να ασκήσεις και αυτήν την αρετή.Καμιά αλλαγή δεν έγινε από την μια μέρα στην άλλη!Σκεφτείτε πόσες χιλιάδες χρόνια χρειάστηκαν να γεννηθεί ο Χριστός μας?Περίμενε υπομονετικά ο ίδιος ο Θεός,το κατάλληλο

άτομο να υπάρξει για να ενσαρκωθεί ο Υιός Του.Ο ίδιος ο Θεός περίμενε,που θα μπορούσε με τέτοια άνεση να κάνει σημεία τρομερά,να δημιουργήσει και να χαλάσει,όλα εκ του μηδενός!Εμείς,και ας ακουστεί κάπως,κιχ δεν πρέπει να κάνουμε.Πόσο ζούμε?Άντε 100 χρόνια.Λίγο υπομονή να κάνουμε,τόση δείχνει Εκείνος για εμάς!Ας πάμε και σε κάτι πιο απλό.Οικονομική κρίση λέγετε.Ποια οικονομική κρίση ρε να-μην-πω-τι?Αποχαυνωμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις δεν ξέρετε τι γίνετε στο απέναντι σπίτι,θέλετε να ξέρετε τι γίνετε σε όλο τον κόσμο και πως θα σας επηρεάζει αυτό!!!Δεν θέλει πολύ μυαλό να το σκεφτείτε.Απλά το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων έχει μαζευτεί σε λίγα χέρια.Θα πει κανείς,και θέλουν και άλλα?ναι θέλουν,αλλά το ζήτημα είναι ότι δεν είναι τόσο τα λεφτά που θέλουν.Αλλά η εξουσία που σου δίνουν.Για αυτήν σκοτώνονται όλοι.Εξουσία πάνω στις κεφαλές μας.

Μην σκάτε άνθρωποι.Θα έρθει και η σειρά μας.θα έρθει και πολύ συντομότερα από ότι πολλοί(βολεμένοι) θέλουν να πιστεύουν…

Ας πω και κάτι άλλο….Σε όλα αυτά τα περίεργα και μοναδικά όνειρα μου,χωρίς αλεξίπτωτό πετάω και σαν σκόνη ερήμου κλεμμένη στον αέρα με σκορπάω.Μα μέχρι και σήμερα ένα ματι φιλικό δεν εδάκρυσε να με σώσει,και ακόμη και τώρα είναι ελεύθερη και παγωμένη η δίκη μου πτώση….Ήρθαν και τα δάκρυα…

Continue reading...

Τρίτο και τελευταίο κομμάτι, διαφορετικό από τα άλλα (μάλλον). Σάββατο πάλι, όμως διαφορετική διαδρομή από ότι συνήθως και με άλλη σειρά όλα. Καμιά αλλαγή που και που δεν πειράζει, σου δίνει έναν άλλο αέρα, μια δροσιά θα έλεγα. Καθώς περπατούσα, οι λογισμοί σαν πυρωμένα βέλη πέφτανε πάνω μου αλλά κάποια στιγμή είπα “Μείνετε εκεί που είστε. Εγώ δεν θα αγχωθώ, ούτε θα βιαστώ για κάτι. Τα πράγματα που είναι να γίνουν θα γίνουν, και όσα εγώ θέλω θα αισθανθώ, όσα εγώ θέλω θα δω και όσα θέλω θα γευτώ”. Σταμάτησαν οι λογισμοί, και ξανάβγαλα φτερά πάλι. Και έτσι… Ήμουν πάλι σαν μεθυσμένος και αρχαία χρόνια να ονειροπολώ και τα βάρη των άλλων στις δίκες μου πλάτες να κουβαλώ, μα εγώ χαίρομαι που μου δίνετε αυτή η ευκαιρία και που γεννήθηκα μια μαϊμού με φτερά μα όταν κοιτώ τους άλλους στα μάτια ο πόνος της καρδιάς τους την δική μου διαπερνά. Και άλλες φόρες χαζεύω την φύση, τους ουρανούς και τις φωτιές, και καταλήγω πως δεν είναι οι συγκινήσεις που ψάχνω αυτές, και όταν περπατώ ονειρεύομαι κάτι πράγματα μικρά και τρελά, που άλλοτε ο ήλιος άλλοτε το φεγγάρι τα γεμίζουν με μια μοναδική ομορφιά… Αναρωτιόμουν τελικά τι έχω και κατανοώ θέματα που δεν γνωρίζω σε βάθος? Πως καταλαβαίνω την γλωσσά των άλλων και ας μην την έχω ακούσει ποτέ? Και θυμήθηκα αυτό που είχε πει η γερόντισσα Γαβριήλια όταν την ρώτησαν πόσες γλώσσες ξέρει και αυτή είπε ότι ξέρει πέντε: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Εμένα μου λείπουν τα δάκρυα, δεν ξέρω τι κάνω λάθος, ίσως ακόμη δεν έχω φτάσει ως εκεί, όλα στην ώρα τους. Θυμάμαι μάλιστα μου είπε κάποτε μια, να χαμογελάς ΜΘ. Χαχα, είναι ίσως από τα λίγα που μπορώ να κάνω. Αν και δεν θεωρώ και τόσο αστεία αυτά που λέω, μα αφού κάνω τους άλλους να γελάνε χαλάλι! Έτσι το σκέπτομαι εγώ: και όταν πέφτω πρέπει να σηκώνομαι και να γελώ. Και αν δεν μπορώ να σηκωθώ και μείνω κάτω, πάλι να γελώ. Τι θα πετύχω αν αρχίσω να γκρινιάζω η να κλαίω? Δεν λέω, όλοι κάποια στιγμή σπάμε, ο καθένας με τις αντοχές του. Δεν είναι κακό, ξέσπασμα είναι και αυτό, αλλά μην το παρακάνουμε γιατί τότε πέφτουμε σε άλλη παγίδα. Δεν θυμάμαι πάλι αν το είχα αναφέρει, αλλά είχαμε και μια συζήτηση περί αγάπης με κάποια. Εγώ πιστεύω ότι αγάπη είναι μια και μονό, δεν έχει όρια ούτε περιορισμούς. Ίσως να διαφέρει πως την κατευθύνουμε στα επιμέρους πρόσωπα που γνωρίζουμε, αλλά ή θα την αισθάνεσαι ή δεν θα την αισθάνεσαι. Ίσως κάνω και λάθος, αυτό έχω ζήσει, αυτό λέω. Δεν ήμουν και πολύ καλά χθες, έλεγα να κάνω ένα διάλυμα από όλα για 2 εβδομάδες. Αλλά υπάρχουν άτομα τα οποία σε δέχονται όπως είσαι, σε κάνουν και αισθάνεσαι κάπως ρε αδελφέ. Καλά θα έλεγα. Γενικά είμαι ψιλό-μπερδεμένος αυτόν τον καιρό, πολλά σκέφτομαι. Όχι βεβαία με αχνός και τέτοια, απλά είναι αυτά που σκέφτομαι. Απλά το ένα αναιρεί το άλλο και κάποτε πρέπει να κάνω μια επιλογή να τελειώνω και με αυτά γιατί δεν τραβάει πολύ το ζήτημα μου. Βλέπω πάλι άλλους, μιλάνε για απομάκρυνση από όλους και όλα, και ταξίδια μακρινά και εν τέλι να φύγουν και από το περιβάλλον στο όποιο ζουν. Δεν το θεωρώ καλό αυτό, το να αποφεύγεις μια κατάσταση και όχι να παλέψεις να την ανατρέψεις δεν είναι λύση. Αυτό μου δίδαξε ο Δάσκαλος μου, υπομονή και επίμονη. Αλλά και πάλι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδεις, και ίσως και οι πιο πολλοί να μην έχουν και μια έστω ψυχολογική στήριξη από κάπου…Υπομονή και επίμονη λοιπόν, και όπως λέει και ένα τραγούδι: Stay true to yourself, stay true to your own, your spirit will crush the hearts of stone!:)

Continue reading...

Δεν ανοίγω τα μάτια ξανά, κάθε φορά διασχίζω τον κόσμο και από μέσα προς τα έξω φλέγομαι, αν με αγαπάτε έστω και λίγο μην μιλάτε, άλλα ψέματα από θνητούς δεν θα δέχομαι… Σάββατο πάλι. Περίεργο όμως! Ήλιος έλαμπε και ας ήταν μεσάνυχτα, το άστρο μου βλέπετε βγήκε αμέσως αυτήν την φορά. Κάτι δεν μου πολυκαθόταν καλά, είναι εποχές που δεν γίνονται θαύματα. Έτσι ναι μεν έλαμπε, αλλά δεν μου έδειξε που να πάω να βρω αυτό που ψάχνω εδώ και αιώνες στην γη. Καλά λέω στο Άστρο, για έλα εδώ, τι μισές δουλειές είναι αυτές, έλαμψες που έλαμψες δεν μπορείς να κάνεις ολόκληρη την δουλειά σωστά? Και τότε αυτό απάντησε: Δύο είναι οι λόγοι Μέγα Θεόδωρε που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω την τοποθεσία, και ας σε περιμένει εκείνη. Ο πρώτος είναι οι δεν μου επιτρέπετε από τον Θεό, εσύ πρέπει να ολοκληρώσεις την πράξη αυτήν. Η ολοκλήρωση της θα δείξει το μέγεθος της γνώσης που απέκτησες αιώνες τώρα, ήσουν άξιος αυτής η όχι? Τέλος μάχονται τα τανγκαλάκια μαζί μου, μην τυχόν και ποτέ καταφέρω να σου δείξω, διότι αν γίνει αυτό σε μεγάλο μπελά θα βρεθούν. Αν και εκείνα φοβούνται πολλά για εσένα, αλλά και αυτό να σου πω δεν μου επιτρέπετε! Κάλος είπα, άντε πάω να κάνω τότε το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω σχεδόν σωστά… Αυτό το ταξίδι δεν ήταν αν τα άλλα. Λίγο περίεργο θα έλεγα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Μοναδικό υπό μια έννοια πάλι… Αργο, αισθανόμενος το κρύο να σκίζει την σάρκα μου, και όλες τις αισθήσεις μου να λειτουργούν στο μέγιστο. Μύριζα, έτρεμα… ακόμη και το Sharingan μου άφησα ελεύθερο και σκεφτόμουν: Ποια θα είναι αυτή που θα με δει, να σέρνομαι μόνος στους δρόμους των ανθρώπων, με μάτια που θα βγάζουν φλόγες. Ποια θα είναι αυτή που δεν θα φοβηθεί γιατί θα ξέρει ότι η φωνή της δεν έσβησε και πάντα θα πλανιέται μέσα στο μυαλό μου? Σκάλα για τον παράδεισο έχω γίνει! Είμαι τόσο περίεργος και έχω τόσα χούγια που αν τυχόν και κανείς με αντέξει έστω και μια μέρα, ε μα τι στο καλό, Άγιος είναι! Αναρωτιέμαι, τις σκάλες τις παίρνουν μέσα όμως, απλά αναρωτιέμαι, δεν με απασχολεί τόσο ποια… Μπερδεύομαι καμιά φορά με αυτά που σκέφτονται και κάνουν οι άνθρωποι. Προβλήματα τόσα πολλά, που πάνε και τα βρίσκουν? Πάλι καλά οι λύσεις είναι πιο άπλες από οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί. Καμιά φορά τους δείχνω και την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουν για να την βρουν, δεν μου επιτρέπετε να τους την πω. Μονοί τους πρέπει να την βρουν αυτήν. Αμ τι, φανταστείτε να μας βούταγε ο Θεός και να μας πέταγε στο Παράδεισο με το έτσι θέλω! Τι καθοδήγηση και ελευθερία θα ήταν αυτή? Έχω να αντιμετωπίσω τους ανθρώπους, αλλά έχω και κάτι χειρότερο: έμενα. και είμαι τόσο πεισματάρης, που με δυσκολία με παλεύω! Μια μπάτσα σκάει ο εγωισμός, μια η ταπείνωση. Μια η καλοσύνη (όση μου έχει απομείνει)μια και η κακιά… Δύσκολη μάχη, γιατί τον εαυτό σου ενώ τον γνωρίζεις δύσκολα τον αντιμετωπίζεις. Θέλει σθένος και υπομονή και εγώ τίποτα από τα δυο δεν έχω. Που να τα βρω, τα βρέχει? Πάντως κάποια στιγμή όλο αυτό πρέπει να τελειώσει. Θα πρέπει να αποφασίσω, θα συνεχίσω τα ταξίδια μου περά από τα κοσμικά σε όλη τους την διάσταση με σκληρή σωματική και πνευματική άσκηση ή θα τα περιορίσω μια και καλή? Τραβάει το ένα από εδώ, τραβάει το άλλο από εκεί, στο τέλος θα τρελαθώ! Όλοι μας έχουμε τις αντοχές μας και οι δικές μου φτάνουν στο τέλος τους σιγά σιγά, και κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν σύντομα αλλιώς δεν βλέπω να γίνονται ποτέ. Έλεγα κάποτε στους μαθητές μου: Σε αυτόν τον κόσμο οι άλλοι πάνε και πωλούνε μικρά παιδιά, και οι άλλοι πάνε παίρνε, πάνε παίρνε. Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή ε τότε τι να λέμε? Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή, τότε ας αρχίσουμε να κλαίμε…και να’μαστε μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά και δεν βελτιωθήκαμε καθόλου. Ουφ, σήμερα δεν ξέρω τι γράφω, τι νόημα έχουν αυτά. Μόνο ένα αποφάσισα: θα ξαναγράψω μόνο ένα ταξίδι μου ακόμη και μετά τέλος. Δεν έχει νόημα να τα μοιράζομαι κανείς δεν καταλαβαίνει. Τι να πω, η αλήθεια ήταν ότι εξ’αρχης δεν περίμενα να καταλάβει κανείς. Άντε πάω πάλι στον στύλο μου, μπας και γαληνέψω λίγο…:P

Continue reading...

Ξύπνησα 3 το βράδυ,δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Όλη την εβδομάδα αυτήν το ίδιο πράγμα.Σκέψεις που μου έρχονται μέσα στα άγρια μεσάνυχτα(που λέτε και εσείς οι άνθρωποι).Ντύθηκα,φόρεσα το ψαράδικο,ένα σαν πάνινο με ρίγες πορτοκαλί από πάνω,πήρα κάνα ψιλό και βγήκα.Απαραίτητο “όπλο” δε,στις βραδινές εξόδους αυτές,το κομποσκοίνι.Βλέπετε είναι βράδυ Σαββάτου,και τέτοιες νύχτες Σαββάτου το μίσος μου,γίνετε αιτία θανάτου…Πάλι στους δρόμους,η ίδια -γνωστή πλέον-διαδρομή.Θυμάμαι την ξεκίνησα στα 16 προς 17 μου.Τότε θυμάμαι όταν έβγαινα τέτοιες ώρες με ρώταγε η μητήρ μου που πάω αλλά ποτέ δεν απαντούσα.Τι να έλεγα δηλαδή?Πάω να κάνω άλλο ένα ταξίδι πέρα από τα κοσμικά?Ποιος θα το καταλάβαινε αυτό?Καμιά φορά το λέω στο κοτοπουλάκι μου(έτσι λέω το σκυλί)και με κοιτάει και μου λέει “Μέγα,μου φαίνεται μόνο εγώ σε καταλαβαίνω.”και μετά έρχεται και τρίβετε κάτω στα πόδια μου.Ξεκινάει η διαδρομή και η ίδια αίσθηση ευφορίας με διαπερνάει,περνάει μέσα μου παντού σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα,από εκείνη την στιγμή του χωρισμού,σαν να μην πέρασε μια μέρα.Και θυμήθηκα τότε στα 17 μου που σε κάποια στιγμή οργισμένος έκανα το εξής:Ύψωσα την γροθιά μου στον ουρανό και είπα “Θα καταστρέψω όλους τους ψεύτικους παραδείσους,τι ζωή είναι αυτή?Τι Θεός είναι αυτός?” και τότε άκουσα την φωνή Του γεμάτη καλοσύνη και υπομονή να μου λέει “Μην ζητάς Θεόδωρε απολογία από Εμένα για τα λάθη που έχεις κάνει εσύ,μόνος σου επέλεξες αυτόν τον δρόμο και αυτήν την ζωή.Αρνητής όλων κατέληξες να γίνεις,τι νόημα έχει σε αυτήν την ζωή έτσι να μείνεις?“.Τότε κατανόησα ότι είχα πάει όσο κάτω δεν είχε πάει ποτέ κανείς. Αλλά η υπερηφάνεια μου δεν μου επέτρεπε να το παραδεχτώ. Και είπα στον εαυτό μου “Γονάτισε μαϊμού, γονάτισε” αλλά δεν μπορούσα. Και τότε έσπασα τα γόνατα μου και μαζί και την υπερηφάνεια για να μπορέσω να υποκλιθώ και να γονατίσω μπροστά στην Μοναδική Πραγματική και Υπέρτατη Αλήθεια και από τότε η μελαγχολία μου μεγάλωσε… Από τότε περιπλανιέμαι σε ατελείωτα ταξίδια, παρακαλώντας κάθε φορά για την σκοτεινή ψυχή μου. Τι έχω κάνει εγώ, σε ποιον έκανα καλό? Πως θα παρουσιαστώ μπροστά Του? Θα με ρωτήσει “Εσύ τι δουλειά έχεις εδω?Τι θες? Έκανες κανένα καλό?” και εγώ τι θα πω αφού δεν έχω κάνει ποτέ καλό σε κανέναν και δεν έχω βοηθήσει ποτέ κάποιον? Με είπε και η άλλη άγιο και Άγγελο. Τώρα τι να πω? Μάλλον δεν έχουν δει άγιους και αγγέλους, γιατί για να μπερδεύουν μια μαϊμού που δραπέτευσε από ένα τσίρκο με κάτι τέτοιο, ε δεν εξηγείτε αλλιώς! Εγώ όλο μαϊμούδες κάνω και καμία σωστή δουλειά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι κάνα κομποσκοίνι αλλά δεν ξέρω καν αν βοηθού αυτό, τι είμαι εγώ να με ακούσει ο Θεός? Επιστρέφοντας βλέπω τους ανθρώπους και τον τρόπο διασκέδασης τους. Μεθυσμένοι από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, προσπαθούν να πνίξουν το άγχος τους με τις κοσμικές απολαύσεις. Και καλά να κάνουν ότι κάνουν, αλλά λύτρωση και γαληνή δεν βρίσκουν έτσι, δεν το έχουν προσέξει? Τι να πω, όταν τους λες “αυτό που κανείς δεν είναι σωστό” σου λένε δεν ξέρεις να ζεις. Έχουμε βγάλει πόδια στο κεφάλι, όλα ανάποδα. Η ακολασία και η αμαρτία μας έχουν γίνει τιμές πλέον. Τους καθαρούς τους λιθοβολούμε, γιατί σαν αυτούς δεν μπορούμε να γίνουμε. Δεν κοιτάμε να κάνουμε κάτι καλό. Περπατάμε και βρίσκουμε ένα επαίτη. Αντί να δώσουμε λέμε “Αυτός βγάζει ποιο πολλά από έμενα με την ζητιανιά. Ξέρεις πόσες ιστορίες ξέρω”, να τι πρέπει να φοβόμαστε. Να μην κρίνουμε όχι με την έννοια της άποψης. Αυτή να την έχουμε, ετυμηγορία να μην έχουμε. Διότι ποτέ δεν ξέρεις τι είναι τι, σαν παράδειγμα βλέπουμε μια με σουπερ μίνι. Λέει ο ένας “αυτή είναι έτσι και βρομερή και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο”, σκέφτηκε όμως ότι αυτό δείχνει τόλμη και δύναμη ψυχής? Ότι αν αυτή τη δύναμη κατευθυνθεί σωστά μεγάλο καλό θα κάνει αυτή που άλλοι δεν θα μπορούν και μόνο σχολιάζουν. Πηρά και ένα τσάι να πιω στο δρομο,1.10 παρακαλώ! Η τιμές στα ύψη και οι άνθρωποι όλο δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα βγάλουν πέρα. Πλασματικές ανάγκες, αλλά θα σου πει ο άλλος αν δεν πιω δεν θα είμαι “κουλ” όπως όλοι οι άλλοι, πως θα…ρίξω γκομενάκια? Να όλοι στον γκρεμό, εκεί και εγώ, γιατί όχι? Αν το κάνουν οι άλλοι κάτι ξέρουν! Νωρίτερα 4 άτομα προσπάθησαν να οργίσουν τον Μεταβαρώνο. Που να ήξεραν από τι σώθηκαν, ανόητοι άνθρωποι. Στα καλά καθούμενα! Ε μα δεν έχει ο κόσμος τσίπα πια! Περπατάς ήσυχα και ωραία να κανείς και καμία δουλειά, και σε κάθε γωνία και άλλο κακό. Στη μια κλέφτες, στην άλλη “καγκουρες” που έρχονται 4-4 να τις… φανέ και πάει λέγοντας. Άλλη ιστορία πονεμένη και οι κλεφτές, δεν φταίνε μόνο αυτοί για όσα γίνονται, μερίδιο ευθύνης έχουμε και εμείς και όχι μικρό μάλιστα. Τέλος γνώρισα κάτι άτομα τελευταία, που δια την καθαρότητα της καρδίας τους συγκινήθηκε ο γερών Θεόδωρος, “Υπάρχει μαγιά ακόμη” είπε και ταράχτηκε το σύμπαν σύσσωμο… Χύμα σκέψεις, χωρίς νόημα. Έτσι ήμουν πάντα, γιατί και δεν με κατανοεί κανείς. Δόξα τον Θεό, Εκείνος με προσέχει αν και δεν το αξίζω. Πιστεύω κάτι θέλει από έμενα τον μικρό, μια ψυχούλα που φοβάται τα πάντα, στα χεριά Του. Συμφωνήσαμε και πατσίσαμε, και αφού όλα τα μυστήρια λύσαμε, συνεχίζουμε με κόντρες μια σχέση τρυφερή… Αμήν.

Continue reading...

Το σταθερό PC Μου έχει χαλάσει με αποτέλεσμα να μην μπορώ να γράψω κάτι.Αντιθέτως θα βάλω ένα κείμενο που πολύ μου αρέσει και και πολύ θα οφεληθεί όποιος οτ κατανοήσει. 1. Εάν υποτεθή, ότι έχω τέτοια ικανότητα, ώστε να εννοώ και να ομιλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπην, έχω γίνει χαλκός που ηχολογάει ή κύμβαλον που αλαλάζει χωρίς να αναδίδη κανένα μουσικόν φθόγγον.

  1. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και γνωρίζω όλα τα άγνωστα και απόκρυφα μυστήρια και όλην την γνώσιν, που ημπορεί να χωρέση ποτέ ανθρωπίνη διάνοια, και εάν έχω την πίστιν εις όλην της την πληρότητα, ώστε με την δύναμίν της να μετακινώ βουνά, δεν έχω όμως αγάπην, δεν είμαι τίποτε.

  2. Και εάν διαθέσω όλα μου τα υπάρχοντα, δια να αγοράσω ψωμιά και θρέψω με τα ίδια μου τα χέρια τους πεινώντας, και εάν παραδώσω το σώμα μου να καή εις την φωτιά, αλλά δεν έχω αγάπην, τίποτε δεν ωφελούμαι.

  3. Η αγάπη δείχνει μεγαλοψυχίαν και ανεκτικότητα, είναι ευεργετική και εξυπηρετική. Η αγάπη δεν ζηλεύει και δεν φθονεί. Η αγάπη δεν φέρεται με αλαζονείαν και αυθάδειαν, δεν υπερηφανεύεται και δεν ξιππάζεται.

  4. Δεν κάμνει ποτέ τίποτε το απρεπές και άκοσμον, δεν ζητεί εγωϊστικώς τα ιδικά της συμφέροντα, δεν εξερεθίζεται εναντίον του άλλου, δεν βάζει ποτέ κακό στον νου της εναντίον του πλησίον και δεν θέλει να ενθυμήται το κακόν που της έχει κάμει ο άλλος.

  5. Δεν χαίρει, όταν βλέπη να γίνεται κάτι το άδικον, και αν ακόμη με αυτό εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της, χαίρει δε όταν βλέπη να επικρατή η αλήθεια.

  6. Σκεπάζει και υποφέρει και δικαιολογεί όλα τα μειονεκτήματα και τα ελατώματα του πλησίον, διότι δεν θέλει ποτέ τον εξευτελισμόν του. Πιστεύει και δέχεται με εμπιστοσύνην κάθε τι καλόν δια τον πλησίον. Τα πάντα και πάντοτε ελπίζει δια την διόρθωσιν των παρεκτρεπομένων. Εις όλα δεικνύει υπομονήν απέναντι του πλησίον.

  7. Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει σταθερά και αιωνία. Είτε χαρίσματα προφητειών υπάρχουν τώρα θα έλθη καιρός, που θα καταργηθούν και δεν θα είναι πλέον χρήσιμα. Είτε χαρίσματα γλωσσολαλιών υπάρχουν, θα παύσουν και δεν θα έχωμεν πλέον την ανάγκην των είτε η επί μέρους γνώσις και επιστήμη των ανθρώπων, και αυτή θα καταργηθή, ως μικράς πλέον σημασίας.

  8. Διότι τώρα στον κόσμον αυτόν μερικώς και ατελώς γνωρίζομεν και μερικώς προφητεύομεν. Εχομεν πολύ πτωχήν και περιωρισμένην γνώσιν.

  9. Οταν δε εις την μέλλουσαν ζωήν της αιωνιότητος έλθη το τέλειον και πάρωμεν από τον Θεόν την τελείαν γνώσιν, τότε το επί μέρους και περιωρισμένον καταργείται. (Τωρα είμεθα σαν νήπια ως προς την γνώσιν, τότε θα είμεθα ώριμοι και προωδευμένοι σαν άνδρες).

  10. Οταν ήμουν νήπιον, σαν νήπιον ωμιλούσα· είχα φρονήματα και σκέψεις νηπίου και σαν νήπιον εσυλλογιζόμουν και έκρινα. Οταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα και αφήκα πλέον τας νηπιώδεις γνώσεις και τον νηπιώδη τρόπον του σκέπτεσθαι. (Εις την παρούσαν ζωήν έχομεν την ατελή και ανανάπτυκτον διάνοιαν και γνώσιν του νηπίου).

  11. Διότι τώρα βλέπομεν σαν μέσα σε μεταλλινόν θαμπόν καθρέπτην θαμπά και ακαθόριστα, ώστε να μας μένουν πολλά ασαφή και σκοτεινά, άλυτα προβλήματα και απορίαι, τότε όμως θα ίδωμεν πρόσωπον προς πρόσωπον, φανερά και καθαρά. Τωρα γνωρίζω ένα μέρος της αληθείας, τότε όμως θα αποκτήσω τελείαν επίγνωσιν, θα λάβω τόσον καθαράν και τελείαν γνώσιν, όσον πλήρως και τελείως με έχει γνωρίσει και με ωδήγησεν στον δρόμον της σωτηρίας ο παντογνώστης Θεός.

  12. Εις δε την παρούσαν ζωήν, μένει η πίστις, η ελπίς και η αγάπη, τα τρία αυτά, μεγαλύτερα δε μεταξύ αυτών είναι η αγάπη.

Continue reading...

Αρετή Πέμπτη:ΕιλικρίνειαΟι πραγματικοί σαμουράι,απέφευγαν το χρήμα και την συγκέντρωση αυτού,πιστεύοντας ότι εμποδίζει την απόκτηση πραγματικής σοφίας.Εξ ου και το ότι τα παιδιά γνωστών και υψηλών (σε θέση) σαμουράι,ανατρέφονταν με την πεποίθηση ότι τα χρήματα και η κατοχή τους δείχνει αδύναμο χαρακτήρα καθώς και το ότι η άγνοια της αξίας του έδειχνε καλή ανατροφή.

Εντούτοις το Bushido ενθάρρυνε την αποταμίευση,όχι τόσο για οικονομικούς σκοπούς/λόγους όσο για την άσκηση εγκράτειας.Η πολυτέλεια ήταν η πιο σοβαρή απειλή για τον δρόμο προς την ωρίμανση και πραγματική απλότητα ήταν κάτι αναγκαίο(και δεδομένο εν μέρη)για την τάξη των σαμουράι…

Αρετή Έκτη:Τιμή

Αν και το Bushido έχει να κάνει με το “επάγγελμα”(ιδιότητα)ενός πολεμιστή,ασχολείται εξίσου και με θέματα που δεν έχουν να κάνουν άμεσα με αυτό.

Η αίσθηση της τιμής,είναι μια έντονη(ζωηρή) συνειδητή επιλογή που αναδείκνυε την αξία κάποιου και χαρακτήριζε τους σαμουράι.Όλοι οι σαμουράι ανατρέφονταν και μεγάλωναν έχοντας υπόψιν όλα τα καθήκοντα καθώς και όλα τα προνόμια τους.Ο φόβος του να ατιμαστούν και να μην πράξουν σωστά,πάντα κρεμόταν σαν σπαθί πάνω από τον λαιμό τους…Το να απαντήσουν στην όποια λεκτική(και μη)επίθεση άμεσα έδειχνε αδύναμο χαρακτήρα και θα του χαρακτήριζαν,ως μη έχοντες υπομονή και διάκριση.Όπως έλεγε και μια παροιμία “Πραγματική υπομονή είναι αυτή που σε κάνει να αντέχεις όσα δεν αντέχονται”.

Αρετή Έβδομη:Πίστη-Υπακοή

Η οικονομική πραγματικότητα που ζούμε,εκείνη την εποχή έδωσε ένα γερό θα λέγαμε χτύπημα στην πίστη και υπακοή στις οποιεσδήποτε αρχές σε όλο τον κόσμο.Παρά ταύτα οι πραγματικοί άντρες έμεναν πραγματικά πιστοί σε αυτούς που υπηρετούσαν ασχέτως των οποίων συνθηκών.

Η πίστη σε κάποιον ανώτερο ήταν η ποιο διακεκριμένη αρετή κατά την φεουδαρχική περίοδο.Προσωπική αφοσίωση υπάρχει μεταξύ όλων των ειδών των αντρών:Ακόμη και οι κλέφτες ορκίζονται πίστη στον αρχηγό τους.Όμως μόνο στον κώδικα του Bushido η έννοια της πίστης και υπακοής έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Αρετή Όγδοη:Χαρακτήρας & Εγκράτεια

Το Bushido διδάσκει ότι οι άντρες πρέπει να έχουν συμπεριφορά βασιζόμενη σε έναν απόλυτο ηθικό κώδικα,ο οποίος βασίζετε στην λογική.Ότι είναι σωστό,είναι σωστό και ότι είναι λάθος είναι λάθος.Οι διαφορές μεταξύ σωστού και λάθους ήταν σταθερές,δεν ήταν θέμα συζήτησης ή προσωπικής κρίσης,και ένας πραγματικός σαμουράι αναμενόταν να γνωρίζει τις επιμέρους διαφορές λάθους και σωστού.

Τέλος ήταν υποχρέωση ενός άντρα να διδάσκει στα παιδιά του τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς,όχι μέσα από τα λόγια όσο μέσα από την συμπεριφορά και τις πράξεις του…

Continue reading...

Δεν έχω κάτι να γράψω ή να πω.Ετοιμάζω το 2ο και τελευταίο άρθρο για τα περί Σαμουράι,κατόπιν καμιάς 10άδας μέιλ που δέχθηκα,από άτομα που τους άρεσε το όλο πράγμα.Ετοιμάζω και 2 ακόμη αστεία και ειρωνικά,οπότε μείνετε συντονισμένοι!:)

Υ.Γ:Για όσους απορούν γιατί δεν ανανέωσα το σάιτ τόσο καιρό,είναι απλό:Δεν είχα ίντερνετ!:Ρ

[img]

[img]

Continue reading...

Στο δεύτερο μέρος,θα αναλύσουμε τις 4 πρώτες αρετές των Σαμουράι.Θα τις αναλύσω σε βασικό επίπεδο και αν χρειαστεί θα τις σχολιάσουν ο Μέγας Θεόδωρος και ο Μεταβαρώνος… Ο κώδικας Bushido

Αρετή Πρώτη:Ευθύτητα/Εντιμότητα ή Δικαιοσύνη.

Το Bushido δεν αναφέρετε μόνο στην εντιμότητα κατά την διάρκεια μιας μάχης,αλλά και την εντιμότητα που έχει κάποιος σε όλη του την ζωή.

Είναι μία από τις θεμελιώδεις,αν όχι η πιο βασική,από τις αρετές του Bushido.

Ένας πολύ γνωστός σαμουράι την όρισε ως εξής:”Ευθύτητα/Εντιμότητα είναι η δύναμη που έχει και δείχνει κάποιος όταν έρχεται η ώρα να αποφασίσει τι πρέπει να κάνει,χωρίς να δείξει ενδοιασμό.Να πεθάνει όταν χρειαστεί,να χτυπήσει τον εχθρό όταν χρειαστεί”.Ένας άλλος είπε:”Ευθύτητα/Εντιμότητα είναι το κόκαλο που δίνει ύψος και ανάστημα.Χωρίς κόκαλα το κεφάλι δεν μπορεί να στηριχθεί στην κορυφή της ραχοκοκαλιάς,ούτε τα χέρια να κουνηθούν,μα ούτε και τα πόδια να περπατήσουν.Έτσι λοιπόν και χωρίς Ευθύτητα/Εντιμότητα ούτε το ταλέντο ούτε και η μάθηση από μόνα τους μπορούν να κάνουν κάποιον σαμουράι”

Αρετή Δεύτερη:Κουράγιο.

Το Bushido διαφοροποιεί το θάρρος από το κουράγιο:

Το κουράγιο είναι σωστό να μετρηθεί μεταξύ των αρετών μόνο και μόνο αν ασκείτε με στόχο την δικαιοσύνη και εντιμότητα.Ο Κομφούκιος είπε κάποτε:Το να γνωρίζεις τι είναι σωστό και να μην το πράξεις δείχνει έλλειψη κουράγιου.Εν συντομία,κουράγιο είναι το να πράξεις το σωστό.

Αρετή Τρίτη:Καλοσύνη/Φιλανθρωπία ή Έλεος.

Ένας άντρας που έχει την δύναμη να εξουσιάζει,να κατευθύνει άλλους και κατά συνέπεια να αφαιρεί ζωές αναμενόταν να δείχνει μοναδικές μορφές Καλοσύνης και Ελέους:

Η αγάπη,η μεγαλοψυχία,το δέσιμο με άλλους,οι συμπάθεια αλλά και ο οίκτος είναι πτυχές της Καλοσύνης,της ανώτερης ιδιότητας της ανθρώπινης ψυχής.Ο Κομφούκιος αλλά και ο Μένκιος συχνά ανέφεραν ότι η πιο σημαντική αρετή κάποιου που έχει εξουσία επί ανθρώπων είναι η Καλοσύνη και το Έλεος.

Αρετή Τέταρτη:Ευγένεια.

Το να ξεχωρίσει ένας απλός επισκέπτης στην Ιαπωνία,την διαφορά της δουλοπρέπειας και της ευγένειας είναι λίγο δύσκολο.Όμως για έναν πραγματικό άντρα η πραγματική ευγένεια βρίσκετε στην εντιμότητα:

Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι έχουν παρατηρηθεί σαν χαρακτηριστικά στοιχεία της συμπεριφοράς των Ιαπώνων από όλους τους τουρίστες.Όμως η ευγένεια πρέπει να είναι η έντιμη έκφραση των συναισθημάτων μας σε σχέση με άλλους.Είναι μια φτωχή αρετή αν το κίνητρο της είναι ο φόβος(με όλες τις μορφές του).Στην πιο καθαρή μορφή της η Ευγένεια πλησιάζει την αγάπη…

(Θα υπάρξουν άλλα 2 μέρη,το ένα θα έχει τις υπόλοιπες 4 αρετές και το άλλο τις τοποθετήσεις του ΜΘ και του Μεταβαρώνου…)

Continue reading...