…και κοίταξε ο Μέγας Θεόδωρος τα πλήθη από κάτω,καθώς περίμεναν με αγωνία την απόφαση του,τι θα πει και τι θα κρίνει,σαν δέντρα σε μία έρημο που περιμένουν με ανυπομονησία την βροχή που θα τα ζωντανέψει και που θα ποτίσει τις ρίζες της καρδιάς τους…” Μα εκείνη η φορά ήταν διαφορετική.Στα μάτια του,και στην καρδιά του,δεν υπήρχε έλεος ,συμπόνια,μήτε κάποιο αγαθό συναίσθημα.Αυτή την φορά θα τους έκρινε,σαν ένας άγριος δικαστής,που αγάπη σε όσους δεν ζητάνε δεν χαρίζει.

Σώπασαν όλοι σαν το κατάλαβαν,και κοίταξαν αυτόν στα μάτια,και τότε αυτός άνοιξε το στόμα της αληθείας και είπε…

Είσθε όλοι καταδικασμένοι,άντρες και γυναίκες.Οι άντρες γιατί στην ματαιοδοξία σας πατώντας,καταστρέψατε το μέλλον των υιών σας και κάνατε τις καρδιές τους,πιο σκοτεινές από τις δικές σας,ποιο σκοτεινές και από την νύχτα εκείνη που δεν έχει φεγγάρι.Ακόμη και το φεγγάρι βλέπει τα όσα πράττεται και ντρέπεται να βγει να αντικρίσει τον κόσμο αυτόν,διότι δεν ντρέπεστε εσείς οι ίδιοι.Από εσάς κανείς δεν είναι άξιος να ονομάζετε φίλος μου,μήτε αδερφός μου,μήτε μαθητής μου.Τα αδέρφια σας τα ξεχάσατε,τους δε φίλους σας,καθώς αναζητήσατε δόξα,εσείς οι ίδιοι του μαχαιρώσατε.Και το μόνο που διδάξατε στο αίμα από το αίμα σας,είναι το σκότος,εκείνο που έχετε μέσα σας.

Οι γυναίκες,λόγο της καταλαλιάς σας χάσατε την θηλυκότητα και την αγάπη σας.Γίνατε σκεύη ηδονής στην αναζήτηση σας για μια βολική ζωή.Και δεν έχετε κανένα δικαιολογητικό δια τούτο.Η μάνα σήκωσε χέρι στην κόρη και η κόρη στην μάνα.Με τις γλώσσες σας καταφάγατε η μία την άλλη,για ποιόν λόγο?Καλλωπίζετε το σώμα,ξεχνώντας την καρδιά,γιαυτό και σας ξέχασε και εκείνη.

Σας λέω ετούτα τα τελευταία λόγια πριν αφήσω αυτήν την σκοτεινή πόλη της αμαρτίας.Αν δεν μετανωήσετε και δεν αλλάξετε μυαλά,θα χαθήτε όλοι.Είσθε στην κόψη του μαχαιριού,και δεν έχετε πολύ καιρό…

walk-away-19-x-265.jpg

…31 μέρες αργότερα,η πόλη αυτή,γνωστή ως Άνονμιλ,καταστράφηκε,με τέτοιο τρόπο που το μόνο που έμεινε από τα κτήρια ήταν στάχτη.Κανείς δεν μπόρεσε ξανά να βρει την τοποθεσία της,και μαζί με αυτήν χάθηκαν και όλες οι ψυχές οι αμαρτωλές…

Continue reading...

“Θυμάμαι έπειτα,καθόταν εκείνος ο γεράκος κάτω από εκείνο,το μεγάλο και πανάρχαιο δεντρό και προσευχόταν κάθε μέρα και κάθε νύχτα και έκλαιγε…“ Ήμουν μαθητής του, υποτίθεται, μα πότε δεν μου έλεγε τίποτα. Όχι όσα ήθελε να ακούσει η άδεια καρδιά μου.

Κάθε φορά που ήταν ώρα να πάω σε κάποια μάχη,σημαντική ή ασήμαντη,μου τόνιζε με λόγια λίγα,πόσο σημαντική είναι η ζωή και πως είναι πολύ εύκολο να χαθεί.

Έπειτα έλεγε, “…να προσέχεις…“, με κοιτούσε για λίγο σαν ένας γονιός που αποχωρίζετε και πονάει το σπλάχνο του,γονάτιζε και άρχιζε πάλι να προσεύχεται για εμένα,για την σκοτεινή μου καρδιά και να κλαίει…

Καμιά φορά του απαντούσα με αναίδεια,”τι κλαις γεράκο, μήπως θα καταφέρεις τίποτα?Τα δάκρυα δεν αλλάζουν τον κόσμο.Δεν αλλάζουν τίποτα…ούτε την καρδιά του άλλου!“. Μετά γύριζα την πλάτη μου σε εκείνη την αγαθή ψυχή και έφευγα. Πάλι για να αφαιρέσω ζωές, πάλι για να δοξαστώ με δόξα κοσμική. Όλα ήταν μάταια…

Όλα ήταν μάταια,αλλά εγώ δεν το ήξερα.Για να είμαι ειλικρινείς,δεν με ένοιαζε…

man-by-tree.gif

Με ένοιαζε να δοξάζομαι,να έχω οτιδήποτε υλικό,και να είμαι πιο πάνω από όλους και όλα!

Αλλαζονία,σκέψεις κενές,και μια παγωμένη καρδιά…

Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά,όταν ήταν να πολεμήσω έθνη ολόκληρα μόνος μου,δεν με ένοιαζαν οι ζωές που θα αφαιρούσα.Δεν με ένοιαζε που γονάτιζαν μπροστά μου και παρακαλούσαν για έλεος,γυναίκες και παιδιά που έκλαιγαν.Δεν με ένοιαζε τίποτα,είχα γίνει ένα κενό κουφάρι,κινούμενο από τις ηδονές της σάρκας,και που η ψυχή του είχε γίνει πιο μαύρη και από την πιο σκοτεινή νύχτα….

Βάραινε η ψυχή μου με κάθε τέτοιο γεγονός,αλλά όπως είπα,αν και το αισθανόμουν,δεν με ένοιαζε.Ενδόμυχα παρακαλούσα κάποια στιγμή να τελειώσει.Και να μην παρακαλούσα,ήξερα ότι έτσι θα γίνει.Και έτσι λοιπόν,μεθυσμένος όπως ήμουν επαναλάμβανα τα ίδια λάθη,αιώνες ολόκληρους και χιλιετηρίδες…

Μα συνάμα ένιωθα μια φλόγα…αυτή ήταν ο γεράκος που έκλαιγε για εμένα…

Continue reading...

Και το σωμα του,στο εδαφος…αψυχο,νεκρο,αμίλητο. Και ολα γυρω κατεστραμένα, έξω απο τις Πύλες Του Φεβολάιζεν, εκείνου του ένδοξου βασίλειου που καταστράφηκε κάποτε απο την λαγνεία των ανθρώπων για τα πάθη και την δόξα.

Εκεί λοιπόν ήταν και το σώμα του,εκείνου που είχε τον τίτλο του πιο δυνατου πολεμιστή,γνωστό και ως Shirance. Και οι φλόγες έκαιγαν, και οι ουρανοι έκλαιγαν με την πιο δυνατή βροχή πάνω απο το σώμα του. Μια θλιβερή ύπαρξη που γνωριζε μόνο πόνο…

Όταν λοιπόν τελείωσε εκείνη η μανιασμένη βροχή, που ξέπλυνε τις αμαρτίες του κόσμου εκείνου, του πολέμου…που ξέπλυνε το αίμα απο πάνω του, βγήκε εκείνη απο το παλάτι της, και με βήμα γοργό κατευθύνθηκε προς το άψυχο του σώμα.

Στάθηκε απο πάνω του και είπε:Στις ποιο δύσκολες στιγμές, εκεί πολέμησες όλον τον κόσμο για να σώσεις τις δικές μας ψυχές. Στις πιο γαλήνιες στιγμές, χάριζες άστρα σε όλους μας, για να μας φωτίζουν σαν αιώνιες φωτιές.

Στις πιο απλές στιγμες,… σε ξεχάσαμε και σε καταδικάσαμε, στον Άδη τον αχόρταγο να υποφέρεις και μεθυσμένος να μην ξέρεις τι λες… Κουνήθηκε τότε το σώμα του…σαν μια μαριονέτα, που την κινεί κάτι μυστήριο, αλλά είναι άψυχη.Με βλέμμα κενό ,κοίταξε ψηλα και είπε:

Κοντά σε εκείνο το ποτάμι, νερό θέλησα να πιω, ζωή υπέθεσα ότι είχα μα έκανα λάθος τρομερό.Και τότε ήρθε χειμώνας μοναδικός και ζεστός, όλα τα έσβησε μα εγώ δεν άλλαξα ήμουν ακόμη ψυχικά νεκρός. Μοναξιά ένιωθα, οι ουρανοί ήταν γκρι, ο πόνος ατελείωτος και εσύ να με κοιτάς σε εκείνη την αιώνια στιγμή…

Εκεί πάνω απο τον τάφο μου ,εσύ εισουν μια ανάσα για την μοναξιά μου,μα ποτέ δεν δέχτηκες τίποτα από εμένα,τα φλεγόμενα φιλιά μου…

Και τότε το σώμα του άρχισε να φλέγεται,γονάτισε και εγινε στάχτη…

Continue reading...

Και αν το ψέμα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο πριν την αλήθεια,και αν το ψέμα** διαφθείρει τις συνειδήσεις όλων πριν η αλήθεια φτάσει στα αυτιά τους,πάλι**

η αλήθεια θα έρθει σαν ένας ήλιος και τότε θα καθαρίσει τον νου και την καρδιά τους.

  • – Η Μικρή Ασίζι,στον Shirance.*

-Θυμάμαι ακόμη Μικρή Ασίζι που δάκρυζες για εμένα.Θυμάμαι που μου έλεγες να μην κρίνω.

Και εγώ έκρινα.Δίκαζα και καταδίκαζα,όχι μόνο τους άλλους αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Την ίδια μου την καρδιά…

-Μα βλέπεις Shirance,όλοι περνάνε από τις καταιγίδες και τους ποταμούς λάβας της ζωής.Όλοι κρίνονται…μα όλοι!

Μόνο όσοι δεν έκριναν δεν θα κριθούν,εκείνοι που αγάπησαν τον άλλον σαν τον εαυτό τους και πιο πολύ…

-Εγώ έγινα ο Δράκος της Αγάπης,ο πρίγκιπας του πόνου και του πάθους.Όσα αγάπησα χάθηκαν,όσα λάτρεψα μου τα πήραν…

Τα χέρια μου έχουν σημαδευτεί με αίμα…που δεν ξεπλένεται.

Εγώ ακόμη προσεύχομαι για εκείνην…ακόμη προσεύχομαι για την καρδιά της και την γαλήνη της.

sun-james-jordan.jpg

Με αγκάλιασε τότε η Μικρή Ασίζι,και μου είπε:

-Η πραγματική αγάπη έρχεται μόνο μια φορά σε χίλιες ζωες…

Και με φίλησε στο μάγουλο,τρυφερά.Ένα μικρό παιδάκι που έβλεπε στην σκοτεινή καρδιά μου…

Continue reading...

Η ζωή είναι ωραία,είσαι άλλωστε η ζωή μου.Σε είχα ανάγκη και κάναμε όνειρα,με θάρρος,με αλήθεια.Πάντα μαζί,πάντα σε ήθελα… Με ήθελες και εσύ.Έτσι έλεγες τουλάχιστον.Και τότε ήρθε η μέρα που ύψωσες την γροθιά σου εναντίων μου.Απροκάλυπτα,αναιδέστατα και χωρίς λόγο.Για ελευθερία μιλούσες μα τα λόγια σου ήταν σαν μαστίγια και με χτύπαγαν αλύπητα.Δεν μιλούσα,υπέμενα.Η αγάπη έλεγαν ότι αντέχει.Εμείς δεν αντέξαμε,μάλλον δεν αγαπιόμασταν…

Κάτι κάναμε λάθος,κάπου παίξαμε ένα παιχνίδι που θα χάναμε και οι δύο.Πιστέψαμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τους κανόνες και με τον ίδιο βαθμό αλαζονείας σωριαστήκαμε στη γη…σαν παιχνίδι όπου βαρέθηκε ένας σκοτεινός θεός και τα πέταξε σε μία γωνία.

Αλλάξαμε σχήματα και τροχιά και χαθήκαμε σε ένα σύμπαν μοναδικό.Εσύ διάλεξες το θάρρος,εγώ την αλήθεια…

Continue reading...

Και απόψε το κορμί μου βράζει με χίλια και το στόμα το δικό σου δροσίζει αλλουνού χείλια. Μηχανάκια και Φεράρι σταματούν και ζητάν το κορμί μου,μα εγώ λυπάμαι που δεν σε έχω μαζί μου…

Σου δίνω την καρδιά μου,την δίκη σου δεν μου ανοίγεις,σου δίνω και το σώμα μου μα το πάθος μου σβήνεις,σου δίνω το χέρι μα στο αέρα το κόβεις,προσχήματα για άλλους να κρατήσεις μα εν τέλι δεν προκόβεις…

Θλιβερές ιστορίες νιώθω στην καρδιά σου κάθε βράδυ,και διαρκώς να κατηγορείς τους άλλους για το δικό σου το χάλι,ψεύτικα χαμόγελα ο κόσμος όλος σου δίνει και το δικό μου το ειλικρινές η καρδιά σου το φτύνει…

Στην όμορφη ψυχή σου από μια διαφορετική πόρτα μπαίνω να μάθω πράγματα για εσένα που ίσως να μην θέλω, όμως πρέπει να γίνει και εσύ εμένα να μάθεις, ώστε να μην φοβηθείς ποτέ ξανά κάτι να χάσεις…

Θλιβερές συγκινήσεις συναντάω κάθε βράδυ και δεν έχω πλέον κανένα χέρι από το πηγάδι να με βγάλει, όλο ανόητες σκέψεις που κάνουν την καρδιά μου από αγάπη ένα καμίνι, μπερδεμένος δεν ξέρω αν κάτι που αξίζει έχει μείνει…

Continue reading...

Εμβρανσίδα τέκνον μου,τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες. Εμβρανσίδα τέκνον μου,τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες και ενώ πεινούσες πραγματικά να τον γευθείς,κατάντησες μπροστά του να ξεψυχήσεις.

Δεν έπρεπέ κοπανάκο ποτέ γυναίκες θνητές να ερωτευτής ούτε και να αγγίξεις,μα έπρεπε τέκνον μου όλες ήσυχες να τις αφήσεις.Τέκνον μου ήσουν όμορφο,αγγούρι μελαχρινάκι,πως πήρες τέτοια απόφαση και έγινες ζιγκολάκι?

Και σου είπε η Βασίλισσα να σε φιλήσει,μα την έκανες και τρόμαξε και έφυγε πίσω στην φύση.Έτσι το αίσθημα της αγάπης το έκανες μια ωραία…μπανανάδα,την σήκωσες και την ήπιες με τόοοση νοστιμάδα,που κελαηδούσαν τα πουλάκια και ζήλευαν στην λιακάδα…

kopiosailing-the-desert.jpg

Continue reading...

Γιατί η καρδιά μου αισθάνεται τόσο άσχημα,γιατί η ψυχή μου θρηνεί για εμένα που είμαι ακόμα ζωντανός? Γιατί πονάω τόσο,ενώ όλες μου οι επιλογές ήταν σωστές?Γιατί τα βράδια δακρύζω ενώ τα έχω όλα?Έχω όλη την γνώση,έχω όλα τα πλούτη,έχω όλα όσα θα ήθελε ποτέ κανείς,όσα βλέπει το μάτι μου…

Σκέψεις κενές και αόριστες χαμένες εκεί που κάποτε είχε κάποιος καρδιά.Έτσι είχε δομηθεί ο κόσμος του και έτσι ζούσε χρόνια τώρα.Και εκεί,σιωπηλά μέσα στα δάκρυα κατάλαβε..

March 19 at 7:15pm · Like · 1 person

 Έχω όλα όσα βλέπει το μάτι μου,μα δεν έχω τίποτα που να μπορεί να αγγίξει η καρδιά μου.Τίποτα που να μπορεί να χαϊδέψει την ψυχή μου και να την απαλύνει.

Πέρασαν έτσι οι νύχτες,και οι νύχτες γίναν μέρες,και οι μέρες μήνες,και οι μήνες χρόνια…Και κάποια στιγμή είπε ο Shirance…είπε ο Μέγας Θεόδωρος και είπε και ο μικρούλης Θοδωράκης…

“Εσύ πριγκίπισσα Ασίζι,εσύ βασίλισσα Σελένια,και εσύ δάσκαλε μου…Καταραμένοι όλοι να είστε!Κανείς σας δεν μου είπε ποτέ πόσο θα πονέσω!Οι διδασκαλίες σας δεν βοήθησαν πουθενά.Οι υποσχέσεις αγάπης και δόξας,όλα χάθηκαν.Είμαι ένας κόκκος ά…

See More

“Που είναι η αγάπη,που είναι η δικαιοσύνη,που είναι όλα αυτά που ονομάζουν οι Ουρανοί Νόμους?Που χάθηκαν οι ελπίδες όλων και γιατί με άφησες Θεέ Θεών,Βασιλέα Βασιλέων να χαθώ μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι…?”

Και σείστηκε το σύμπαν όλο,και χάθηκαν όλα τα πλούτη τους.Χάθηκε η σοφία του Μέγα,και η Δύναμη του Shirance.Έμεινε μόνο ο μικρούλης…μόνος,στο κέντρο του φωτός εκείνου που τον έλουζε και άκουσε τον Πατέρα να λέει…:

Δεν ζήτησες ποτέ βοήθεια από Εμένα.Γιατί με κατηγορείς παιδί μου?Μην ζητάς απολογία από Εμένα για τα λάθη που έχεις κάνει εσύ,μόνος σου επέλεξες αυτόν τον δρόμο και αυτήν την ζωή.?Μην ζητάς απολογία από Εμένα για τα λάθη που έχεις κάνει εσύ…

Continue reading...