1)Κοιμάμαι νωρίς,ξυπνάω 5 και μέχρι τις 8 έχω κάνει τόσα πράγματα όσο άλλοι σε όλη την ημέρα τους.Τελικά πιάνει.
2)Το γύρισα σε πιο απλό πρόγραμμα δύναμης και δεν το αναλύω πολύ. Νιώθω καλά.
3)Οι μέρες αυτές είναι υπεροχές.
4)Το ίδιο είσαι και εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτό που γράφω.
5)Πολλά πράγματα είναι ακατανόητα, πολλές φορές όταν δεν μπορώ να “χωνέψω” γιατί συμβαίνει κάτι,ο Παράκλητος μου το δίνει απλά.Πως να μην Τον αγαπάς μετά?
6)Αν υπήρξε ένας φίλος που είχα σε όλη μου την μικρή ζωή μέχρι τώρα ήταν Εκείνος.
7)Όταν όλα φαίνονται χαμένα, τότε γίνεται η κίνηση που πρέπει και το παιχνίδι παίζεται ακόμη.
8)Έχω πολλά βιβλία να διαβάσω και τόσο λίγο χρόνο να εφαρμόσω τα πάντα.
9)Είναι εκείνες οι “απαλές” στιγμές που ξυπνάω το πρωί χωρίς να έχω τίποτα μέσα μου και απολαμβάνω ότι είμαι: Καμία κακία και καμία σκέψη. Και το βράδυ πάλι πριν πέσω ότι μάζεψα το πετάω.
10)Υπάρχουν τόσα που θέλω να πω,αλλά θα σωπάσω για καιρό. Όταν όμως ξαναμιλήσω, θα με ακούσει όλος ο κόσμος. Όχι επειδή είμαι κάτι ιδιαίτερο βέβαια…

Καλο βραδακι παιδες. 🙂

Continue reading...

Ξύπνησα, όλα ήταν διαφορετικά. Ακόμη δεμένος από την φρικτή αυτήν ασθένεια – θνησιμότητα.
Βγήκα λίγο έξω, άκουγα την φωνή να λέει “Περίμενε για εμένα,λίγο ακόμη..” και περπατούσα.

Νοσταλγία, για τι όμως?

Θυμάμαι κάποια πράγματα όχι όμως όλα εκείνα που θα μου έδιναν ικανοποιητικές απαντήσεις.
Ψάχνω για κάτι,κάτι που με κάνει να τρώγομαι και όταν πλησιάζω κοντά χάνεται.

Βρίσκομαι σε ένα μέρος ψηλά,πως βρέθηκα εδώ, σε τι διάστημα και γιατί δεν ξέρω. Κοιτάω από κάτω, βλέπω όλη την πόλη και χιλιάδες φωτιές.
Κάθε φωτιά, μία ψυχή που θέλει τον άνεμο της αλλαγής αλλά δεν βρίσκει αυτό π[ου θέλει πουθενά.

Γελάω δυνατά και ύστερα σωπαίνω,απότομα και παγωμένα..δακρύζω.

Είναι τόσες λίγες οι ψυχές που βλέπω ότι θα σωθούν,η Αριμανιστική προσέγγιση έχει ρημάξει τον κόσμο – ξερή γνώση που δεν έχει κέντρο τον άνθρωπο, ψεύτικα χαμόγελα που σύντομα θα πάψουν να υπάρχουν,κενές απολαύσεις.

Το πρωί με βρίσκει σε κάποια περιοχή όπου ζουν ευκατάστατα σώματα νεκρωμένα από Πνεύμα δεκαετίες τώρα και όλοι οι δαίμονες εκεί να μου λένε να έρθω,ότι έχω ένα μέρος να μείνω εκεί.

Με τα ποδιά και παλτό σκισμένο,επιστρέφω σπίτι.

Πόσο μάταια όλα.

Continue reading...

Γεννήθηκα, ήμουν και θα είμαι φτιαγμένος για το καλοκαίρι. Παράξενο πλάσμα από τη φύση μου περιπλανιέμαι με φως που δεν είναι δικό μου σε μέρη όπου υπάρχει το απόλυτο σκοτάδι. Δεν είχα το χρόνο και την πολυτέλεια να δω λουλούδια να ανθίζουν και τον ήλιο να ανατέλλει Άλλωστε αυτός ο κόσμος δεν προσέφερε ποτέ αυτό που ήθελα – ηθικηστικές προσεγγίσεις και μάταια λόγια ήταν τα δώρα του και εγώ ποτέ δεν τα δέχτηκα.

Πόσο λατρεύω αυτό τον κόσμο, ένα πελώριο παλάτι – εκείνο που σου προσφέρει κάθε απόλαυση και μέσα σε μία στιγμή παράνοιας βλέπεις τον εαυτό σου δίπλα από τον παράδεισο…

Εκ του Μέγα Θεοδωρου.
Καληνύχτα

Continue reading...

Και υπάρχουν νύχτες,
περπατάμε μόνοι μας,
άλλου εσύ και πουθενά εγώ.

Εκείνες τι νύχτες προσμένουμε,
κάποια τυχαία συνάντηση,
όμως αυτή δεν συμβαίνει ποτέ.

Τότε περιμένω να ξαπλώσεις,
να έρθω λίγο στα όνειρα σου,
να σε δω να χαμογελάς,
να περπατήσουμε λίγο μαζί,
και ύστερα να χαθώ.

Ξανά μακριά σου.

-εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Continue reading...

Τότε είπα στους μαθητές μου το εξής:
Δεν λογίζεται άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό και μην αγαπάει την κτίση όλην,πόσο μάλλον τον αδερφό του. Και δεν λογίζεται άνθρωπος να φτάσει στην θέωση αν δεν κάνει την Αγάπη πράξη

Και τι είναι η Αγάπη?

Να δώσεις λίγο από τον χρόνο σου για να ακούσεις τον πόνο του άλλου, να δώσεις λίγο προσευχή για εκεί όπου αυτή χρειάζεται και να δώσεις μια αγκαλιά σε εκείνον που πονάει.

-Τα επικά του Μέγα Θεόδωρου,Οι διδασκαλίες, Μέρος #4880

Continue reading...

Κάποια στιγμή στην ζωή μου, ένας άνθρωπος που δεν θα έλεγα ότι συμπαθώ ιδιαίτερα μου είπε την εξής αλήθεια,η οποία με σακάτεψε αλλά μου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα για το τι θέλω στην ζωή μου. Βέβαια ο μόνος τρόπος να το καταλάβω ήταν να σκάσω και να το αποδεχτώ και έτσι και έκανα.

 

“Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις ότι κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Ούτε οι γονείς σου, ούτε οι φίλοι σου, ούτε κανείς.”

 

Και αυτή η αλήθεια είναι μία πραγματικότητα που όποιος θέλει να ευτυχίσει θα καταλάβει και όποιος δεν την καταλάβει μία ζωή θα κυνηγάει φαντάσματα, καθώς δεν θα γίνει ποτέ αυτό που ενδόμυχα θα ήθελε αλλά κάτι άλλο.

Και αυτό λοιπόν είναι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου!

 

Χρωστάμε ΜΟΝΟ στον εαυτό μας: Να είμαστε ευτυχισμένοι.

 

Είτε αυτό σημαίνει μια απλή ζωή, είτε πολλά λεφτά, είτε πολλές σεξουαλικές σχέσεις, χίλια και ένα πράγματα.

Έτσι και αλλιώς ο άνθρωπος που έχει κατασταλάξει τι θέλει, θα φτάσει εκεί που θέλει αν και τελικά όλοι καθώς ωριμάζουμε καταλήγουμε σε εμπειρίες και τρόπο ζωής που μάλλον δεν θα περιμέναμε.

 

Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές ξέρω ότι πολλοί δεν είναι ότι δεν θα κατανοήσουν το ταξίδι μου,όπως και άλλων βέβαια,όμως κυρίως δεν θα το σεβαστούν.

 

Όμως είμαι ένας ξεροκέφαλος πεισματάρης καριόλης και όταν έχω έναν στόχο τον πετυχαίνω.

Αν είναι κάτι που είμαι,είναι αυτό.

 

Ξέρω ότι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω θα χρειαστώ πολύ (σχετικά) καιρό,πολύ μόχθο, λίγο τύχη και πολύ Θεό.

 

Και δεν θα εγκαταλείψω καμία από τις μάχες μου μέχρι να τα τινάξω, γιατί έχω έργο να παραδώσω, έχω ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι να χρησιμοποιήσω και μία καρδιά ακόμη ολόκληρη να μοιραστώ.

 

Έρρωσθε & ευδαιμονείτε ,εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Continue reading...

Ο περασμένος χρόνος μου έμαθε πολλά. Κάποιες φορές με πίκρα και άλλες με πόνο και άλλες με χαρά,
Εκείνες οι φορές που πικράθηκα ήταν οι φορές που ζήτησα να αποκτήσω σωφροσύνη και εκείνες οι φορές που πόνεσα ήταν οι φορές που ζήτησα από τον Θεό εμπειρία.
Εκείνες οι φορές πάλι που χάρηκα ήταν οι φορές που Εκείνος έρχονταν το βράδυ που ήμουν μόνος και όταν κανείς δεν με έβλεπε μου αποκάλυπτε μυστήρια μεγάλα, ίσως με παρηγορούσε για όσα θα γίνουν.

Αν κάτι μου έμαθε ο “χαμένος” περσινός χρόνος ήταν ότι οι σκληρές εμπειρίες δεν πρέπει να σκληρύνουν την δική μου καρδιά. Άλλωστε πάντα ανοιχτή ήταν , κάποιοι ήρθαν και άφησαν πίκρα και άλλοι ήρθαν και άφησαν μόνο ευχάριστες στιγμές.

Ένα γεροντάκι κάποτε μου είπε “Ο κάθε ένας αφήνει από το περίσσευμα της καρδιάς του,άλλοι κακό και άλλοι καλό. Και ότι ζητάει η καρδιά σου Θοδωρή αυτό και θα γίνεις. Και ότι είσαι εσύ στην ψυχή, αυτό και βλέπεις στους άλλους.”

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω γιατί έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να ολοκληρώσει όσα ποθούσε η ψυχή μου.

Να ζήσω έναν έρωτα που δεν θα είχα ποτέ κάτι αρνητικό να πω για αυτόν.
Να ζήσω απώλεια κοντινών ανθρώπων που μου στοίχισε γιατί δεν χόρτασα την παρουσία τους.
Να ζήσω στιγμές θέωσης και στιγμές ακραίας αμαρτίας και να κάνω την συνειδητή επιλογή μου.
Να ζήσω από κοντά ηθκιστικές καταστάσεις και να τις αρνηθώ, γιατί ο Θεός μου θυσιάστηκε για την Αλήθεια και μόνο αυτή και όχι για την αυτοδικαίωση.

Και έχω ακόμη πολλά να κάνω, τόσο πολλά που δεν ξέρω από που να αρχίσω. Ξέρω θα τα κάνω όλα, και στο τέλος δεν θα ντρέπομαι να με παρουσιάσω μπροστά Του.

Ίσως είμαι τυχερός που κάποια στιγμή στην ζωή μου έστω και για λίγο μπορούσα να σταθώ γυμνός,χωρίς να σκεφτώ τι θα πω, τι θα φορέσω (σαν μια ψεύτικη μάσκα χαρακτήρα) μπροστά σε ανθρώπους που το μόνο που έδειξαν ήταν κατανόηση.

Για αυτό και μόνο του ευχαριστώ όλους.
Για αυτό δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Καλή σας νύχτα.

Continue reading...

Ήθελα κάποια στιγμή να κάνω ανάλυση τι θα πει να είσαι άντρας,πως ορίζεται η γυναίκα και πολλά ακόμη.

Καθώς όμως μεγαλώνω δεν βρίσκω τόσο νόημα γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είμαι όλο και πιο πολύ απορροφημένος σε ότι κάνω,που εκ των πραγμάτων το είδος της γυναίκας αλλά και το είδος των φιλιών και σχέσεων που θέλω με τους ανθρώπους,τα έχω και όσα δεν έχω θα τα αποκτήσω.

Ίσως υπήρξαν στιγμές που με απασχόλησε η ύλη πιο πολύ αλλά στιγμιαία: Εκείνος ο στοργικός Θεός δεν άφησε ποτέ εμένα μόνο και τις στιγμές που χρειάστηκα κάτι υλικό το είχα. “Διάολε”, εδώ χρειάστηκα ανθρώπους και μου τους έβαλε στον δρόμο μου,υλικά δεν θα μπορούσε?

Υπάρχουν πάντα πολλά πράγματα που μετράνε στις ανθρώπινες σχέσεις και όλοι μας έχουμε κενά. Δένουμε με εκείνους που μπορούν να μας α γεμίσουν εξού και γιατί δεν ζητάνε όλοι τα ίδια στις σχέσεις τους. είτε φιλικές είτε ερωτικές.

Σκέψεις πολλές και απαντήσεις τελικά άνθρωποι ελάχιστοι μου έδωσαν, όλοι εκείνοι που πέθαναν για τον ίδιο κόσμο που έχω καταγωγή και εγώ.

Ακόμη θυμάμαι τα λόγια μιας μικρής πριγκίπισσας πριν εκατομμύρια χρόνια…

“Βασανισμένη ψυχή ,περιπλανήσου και βρες λύτρωση.”

Καιιιι καληνύχτα!

Continue reading...