Τα Επικά Του Μέγα Θεόδωρου,Οι Μάχες, Μέρος 82ο.


Και τότε η Σκοτεινή Βασίλισσα έδειξε με το δάχτυλο της εμένα, υψωμένη πάνω στα τοίχοι του κάστρου της. Ψιθύρισε κάτι, λόγια βλάσφημα και γιγαντώθηκε παίρνοντας την μορφή ενός αρχαϊκού δαήμονα φτιαγμένου από μαύρο μάνα.

Με ταχύτητα ερχόταν κατά πάνω μου οι μαθητές μου έκαναν να την εμποδίσουν μα ήταν τόσο αδύναμοι μπροστά της, σαν μικρά παιδάκια. Βρέθηκαν όλοι βαριά χτυπημένοι σε σημεία διάφορα μη μπορώντας να πιστέψουν ότι συνέβαινε εκείνη την στιγμή.

“Φυσικά και είσαι τόσο δυνατή. Ήσουν γυναίκα μου άλλωστε..”

Δεν είχα κινηθεί καθόλου και σε δευτερόλεπτα ήταν μπροστά μου. Όλο το μαύρο μάνα σαν σύννεφο με τύλιξε και μπήκε μέσα μου από τα ρουθούνια και με γέμιζε διαρκώς μέχρι που έμεινε από αυτήν μόνο η θνητή της μορφή.

Κάτι χάθηκε από μέσα μου, δεν ήξερα τι.

Και εκείνη τότε έκανε επίθεση, λεπίδα εναντίον της ρομφαίας μου.
Μαγεία εναντίον της αφθαρσίας μου σε αυτήν.
Οργή εναντίον της σιωπής μου.
Και θάνατος εναντίον της αθανασίας μου.

Τότε κατάλαβα, δεν ήμουν αθάνατος πλέον,αυτό έκανε!

Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι άλλαξε ένιωσα ένα βέλος να καρφώνεται στο στήθος μου και μια λεπίδα να κόβει το στομάχι μου.

“Πονάω…αλλά σαν απλός θνητός. Πρωτόγνωρος πόνος για εμένα…Κάτι με ανησυχεί.”

Σκόρπιες σκέψεις,εγώ να κείτομαι και να ξεψυχάω.

Ήρθε εκείνη και μίλησε στο σχεδόν άψυχο κουφάρι μου:
“Κάθε φορά θα θανατώνεσαι και κάθε φορά θα χάνεις και μέρος σου. Ώσπου στο τέλος δεν θα έχεις τίποτα. Και όσοι πολέμησες,όσοι νίκησες και το δαιμονικό γένος μετ’αυτων θα έρθει να σε βρει στην πιο αδύναμη στιγμή σου…”

Όλα μαύρα.

Παιδικές φωνές,λίγο κλάμα.

Ξαναγεννήθηκα…

Βραδινές σκέψεις #288:


1)Κοιμάμαι νωρίς,ξυπνάω 5 και μέχρι τις 8 έχω κάνει τόσα πράγματα όσο άλλοι σε όλη την ημέρα τους.Τελικά πιάνει.
2)Το γύρισα σε πιο απλό πρόγραμμα δύναμης και δεν το αναλύω πολύ. Νιώθω καλά.
3)Οι μέρες αυτές είναι υπεροχές.
4)Το ίδιο είσαι και εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτό που γράφω.
5)Πολλά πράγματα είναι ακατανόητα, πολλές φορές όταν δεν μπορώ να “χωνέψω” γιατί συμβαίνει κάτι,ο Παράκλητος μου το δίνει απλά.Πως να μην Τον αγαπάς μετά?
6)Αν υπήρξε ένας φίλος που είχα σε όλη μου την μικρή ζωή μέχρι τώρα ήταν Εκείνος.
7)Όταν όλα φαίνονται χαμένα, τότε γίνεται η κίνηση που πρέπει και το παιχνίδι παίζεται ακόμη.
8)Έχω πολλά βιβλία να διαβάσω και τόσο λίγο χρόνο να εφαρμόσω τα πάντα.
9)Είναι εκείνες οι “απαλές” στιγμές που ξυπνάω το πρωί χωρίς να έχω τίποτα μέσα μου και απολαμβάνω ότι είμαι: Καμία κακία και καμία σκέψη. Και το βράδυ πάλι πριν πέσω ότι μάζεψα το πετάω.
10)Υπάρχουν τόσα που θέλω να πω,αλλά θα σωπάσω για καιρό. Όταν όμως ξαναμιλήσω, θα με ακούσει όλος ο κόσμος. Όχι επειδή είμαι κάτι ιδιαίτερο βέβαια…

Καλο βραδακι παιδες.

Ξύπνησα, όλα ήταν διαφορετικά..


Ξύπνησα, όλα ήταν διαφορετικά. Ακόμη δεμένος από την φρικτή αυτήν ασθένεια – θνησιμότητα.
Βγήκα λίγο έξω, άκουγα την φωνή να λέει “Περίμενε για εμένα,λίγο ακόμη..” και περπατούσα.

Νοσταλγία, για τι όμως?

Θυμάμαι κάποια πράγματα όχι όμως όλα εκείνα που θα μου έδιναν ικανοποιητικές απαντήσεις.
Ψάχνω για κάτι,κάτι που με κάνει να τρώγομαι και όταν πλησιάζω κοντά χάνεται.

Βρίσκομαι σε ένα μέρος ψηλά,πως βρέθηκα εδώ, σε τι διάστημα και γιατί δεν ξέρω. Κοιτάω από κάτω, βλέπω όλη την πόλη και χιλιάδες φωτιές.
Κάθε φωτιά, μία ψυχή που θέλει τον άνεμο της αλλαγής αλλά δεν βρίσκει αυτό π[ου θέλει πουθενά.

Γελάω δυνατά και ύστερα σωπαίνω,απότομα και παγωμένα..δακρύζω.

Είναι τόσες λίγες οι ψυχές που βλέπω ότι θα σωθούν,η Αριμανιστική προσέγγιση έχει ρημάξει τον κόσμο – ξερή γνώση που δεν έχει κέντρο τον άνθρωπο, ψεύτικα χαμόγελα που σύντομα θα πάψουν να υπάρχουν,κενές απολαύσεις.

Το πρωί με βρίσκει σε κάποια περιοχή όπου ζουν ευκατάστατα σώματα νεκρωμένα από Πνεύμα δεκαετίες τώρα και όλοι οι δαίμονες εκεί να μου λένε να έρθω,ότι έχω ένα μέρος να μείνω εκεί.

Με τα ποδιά και παλτό σκισμένο,επιστρέφω σπίτι.

Πόσο μάταια όλα.

Γεννήθηκα, ήμουν και θα είμαι φτιαγμένος για το καλοκαίρι.


Γεννήθηκα, ήμουν και θα είμαι φτιαγμένος για το καλοκαίρι. Παράξενο πλάσμα από τη φύση μου περιπλανιέμαι με φως που δεν είναι δικό μου σε μέρη όπου υπάρχει το απόλυτο σκοτάδι. Δεν είχα το χρόνο και την πολυτέλεια να δω λουλούδια να ανθίζουν και τον ήλιο να ανατέλλει Άλλωστε αυτός ο κόσμος δεν προσέφερε ποτέ αυτό που ήθελα – ηθικηστικές προσεγγίσεις και μάταια λόγια ήταν τα δώρα του και εγώ ποτέ δεν τα δέχτηκα.

Πόσο λατρεύω αυτό τον κόσμο, ένα πελώριο παλάτι – εκείνο που σου προσφέρει κάθε απόλαυση και μέσα σε μία στιγμή παράνοιας βλέπεις τον εαυτό σου δίπλα από τον παράδεισο…

Εκ του Μέγα Θεοδωρου.
Καληνύχτα

Τα επικά του Μέγα Θεόδωρου,Οι διδασκαλίες, Μέρος #4880


Τότε είπα στους μαθητές μου το εξής:
Δεν λογίζεται άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό και μην αγαπάει την κτίση όλην,πόσο μάλλον τον αδερφό του. Και δεν λογίζεται άνθρωπος να φτάσει στην θέωση αν δεν κάνει την Αγάπη πράξη

Και τι είναι η Αγάπη?

Να δώσεις λίγο από τον χρόνο σου για να ακούσεις τον πόνο του άλλου, να δώσεις λίγο προσευχή για εκεί όπου αυτή χρειάζεται και να δώσεις μια αγκαλιά σε εκείνον που πονάει.

-Τα επικά του Μέγα Θεόδωρου,Οι διδασκαλίες, Μέρος #4880

::Κάποια νύχτα::


Και υπάρχουν νύχτες,
περπατάμε μόνοι μας,
άλλου εσύ και πουθενά εγώ.

Εκείνες τι νύχτες προσμένουμε,
κάποια τυχαία συνάντηση,
όμως αυτή δεν συμβαίνει ποτέ.

Τότε περιμένω να ξαπλώσεις,
να έρθω λίγο στα όνειρα σου,
να σε δω να χαμογελάς,
να περπατήσουμε λίγο μαζί,
και ύστερα να χαθώ.

Ξανά μακριά σου.

-εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930