Category: Uncategorized


Τα Επικα του Μεγα Θεόδωρου,Οι Μαχες,μέρος 4ο.


Είσαι έτοιμος μικρέ?” είπε ο δάσκαλος μου και για πολλούς αιώνες πατέρας μου. Με θανάσιμες πληγές στο σώμα και με προχωρημένη ηλικία πλέον ήταν εκεί,στεκόταν αγέρωχος και δεν με κοίταξε. Κοίταξε λίγο δεξιά,λίγο αριστερά και γέλασε λίγο. ΟΙ εχθροί μας δεν ήταν τίποτα παρά προβολές όντων του πραγματικού κόσμου, σε ένα παιχνίδι που θα χάναμε. Ο κάθε ένας μας είχε έναν ρόλο να παίξει, και όσοι ήταν διατεθειμένοι να πάνε παραπέρα μπορούσαν. Πως όμως νικάς κάποιον που εδώ είναι προβολή και δεν μπορείς να χτυπήσεις την πραγματική ύπαρξη του?

Αυτά σίγουρα τα είχε σκεφτεί και ο πατέρας μου τότε, άλλωστε σε αντίθεση με εμένα εκείνος επέλεξε να ενσαρκωθεί ξανά και πολλές φορές. Τότε μονολογώντας είπε: “Τίποτα δεν υπάρχει και ότι υπήρξε θα υπάρξει,και ότι θα υπάρξει στο μέλλον θα υπάρχει και στο παρελθόν. Ο κόσμος αυτός δεν είναι υπαρκτός, και ζημία μπορείς να κάνεις από εδώ στο εκεί ,το δικό τους εκεί…

Μονομιάς έπιασε τον αέρα με το ένα χέρι σαν να ήταν νερό, σαν να ήταν μανδύας και με το άλλο έδωσε τόσο δυνατή γροθιά στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που κοιτούσε που ράπισε η ύπαρξη και ο ψεύτικος κόσμος,ράγισε ο αέρας!

Στην μία πλευρά η ύπαρξη σχίστηκε σε κομμάτια σε απόσταση πολλών χιλιάδων ετών φωτός και στην άλλη ωστικά κύματα κατέστρεψαν κατά σειρά χτυπώντας τις μορφές όλων των προβολών όσων είχαν το σημάδι των εχθρών μας.Δεν έμειναν και πολλά να κάνω εγώ,είχα καθίσει πιο πέρα ατάραχος. Δεν ήταν ότι δεν ήξερα την δύναμη του,μπορούσα και εγώ να κάνω παρόμοια πολλά,όχι σε τόσο δύναμη ή ένταση αλλά είχα και εγώ την δική μου ιστορία.

Αποδεκατισμένα και κομματιασμένα τα σώματα ων εχθρών μας κοιτούσαν πριν χαθούν.

 

Με θυμάσαι…?


12814782_1044051732320135_1494686083255370839_n

Με θυμάσαι Άγιε? Εκείνο το πρωί,που σερνόμουν με μάτια που έβγαζαν φλόγες.

Σε εσένα ήρθα,με δέχτηκες, και μου είπες κάποια πράγματα…

Ακόμη τα θυμάμαι,κάποια τα ξέχασα.

Θα επιστρέψω,ίδια ώρα.

Ώρες ώρες περιμένω τη στιγμή…


Ώρες ώρες περιμένω τη στιγμή που θα βαρεθω τα πάντα,θα κουραστώ τόσο πολύ,που θα καταδικάσω τον εαυτό μου σε ένα μέρος μακριά από όλους και όλα,μέχρι το τέλος της ζωής μου.
12790927_1035931563132152_7468942012761616649_n (1)
Πότε η ψυχή μου θα φτάσει σε εκείνο το σημείο κορεσμού,ακόμη δεν ξέρω…
 
Ίσως το μόνο που με κρατάει ακόμη εδώ,είναι οι μικρές ψυχές που τυγχάνει να συναντώ που και που,δίνουμε η μία στην άλλη κάτι,μια μικρή προσευχή η πράξη αυτή και συνεχίζουμε.
Εγώ δίνω ότι υλικό έχω χωρίς να κρατήσω τίποτα για το μέλλον,εκείνες μου δίνουν ένα χαμόγελο.
 
Πόσο πολύ αγαλιάζεται η ψυχή μου τότε!

Βάδιζα κάτω από τον αυτό ήλιο του καλοκαιριού…


Βάδιζα κάτω από τον αυτό ήλιο του καλοκαιριού,με συναισθήματα σαν καταιγίδες ερήμου,να θέλουν να βγουν,να σπάσουν την καρδιά μου και να πλημμυρίσουν τον κόσμο όλο…

Μου έλειπε κάτι και δεν ήξερα τι και για ποιόν λόγο.Αφού τα έχω όλα!ΝΑ δακρύσω θέλησα,και όλοι εκείνοι καραδοκούσαν να δουν την στιγμή αδυναμίας μου και σαν θηρία να ορμήξουν στην σάρκα και την ψυχή μου και κομμάτια να τα κάνουν.

Παρακάλεσα τότε τον ουρανό να βρέξει,για εμένα και εκέινος απάντησε:

 Φώτισε με το χαμόγελο σου σαν ήλιος,αλλά κλάψε σαν βροχή.Απόλαυσε αυτό τον μαρτύριο και διδάξου από τον πόνο σου.Θα ξανά αγαπήσεις Μέγα,θα ξανά αγαπήσεις…
Και έβρεξε,σαν χθες το θυμάμαι.Βάδιζα και γελούσα με μάτια που δάκρυζαν αναλογιζόμενος τις αλήθειες της ζωής που αρνούνται οι άνθρωποι και ζουν στο σκοτάδι.Βάδιζα και άλλοτε έτρεχα για λίγο,μικρό παιδί που ανακάλυψε ξανά το πως είναι η απλότητα και η μοναδικές στιγμές αυτές της ζωής που χάνοντε μετά από λίγο…
 -Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,???,???.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31