Category: Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου


Τα επικά του Μέγα Θεόδωρου,Οι διδασκαλίες, Μέρος #4880


Τότε είπα στους μαθητές μου το εξής:
Δεν λογίζεται άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό και μην αγαπάει την κτίση όλην,πόσο μάλλον τον αδερφό του. Και δεν λογίζεται άνθρωπος να φτάσει στην θέωση αν δεν κάνει την Αγάπη πράξη

Και τι είναι η Αγάπη?

Να δώσεις λίγο από τον χρόνο σου για να ακούσεις τον πόνο του άλλου, να δώσεις λίγο προσευχή για εκεί όπου αυτή χρειάζεται και να δώσεις μια αγκαλιά σε εκείνον που πονάει.

-Τα επικά του Μέγα Θεόδωρου,Οι διδασκαλίες, Μέρος #4880

Τα Επικα του Μεγα Θεόδωρου,Οι Μαχες,μέρος 4ο.


Είσαι έτοιμος μικρέ?” είπε ο δάσκαλος μου και για πολλούς αιώνες πατέρας μου. Με θανάσιμες πληγές στο σώμα και με προχωρημένη ηλικία πλέον ήταν εκεί,στεκόταν αγέρωχος και δεν με κοίταξε. Κοίταξε λίγο δεξιά,λίγο αριστερά και γέλασε λίγο. ΟΙ εχθροί μας δεν ήταν τίποτα παρά προβολές όντων του πραγματικού κόσμου, σε ένα παιχνίδι που θα χάναμε. Ο κάθε ένας μας είχε έναν ρόλο να παίξει, και όσοι ήταν διατεθειμένοι να πάνε παραπέρα μπορούσαν. Πως όμως νικάς κάποιον που εδώ είναι προβολή και δεν μπορείς να χτυπήσεις την πραγματική ύπαρξη του?

Αυτά σίγουρα τα είχε σκεφτεί και ο πατέρας μου τότε, άλλωστε σε αντίθεση με εμένα εκείνος επέλεξε να ενσαρκωθεί ξανά και πολλές φορές. Τότε μονολογώντας είπε: “Τίποτα δεν υπάρχει και ότι υπήρξε θα υπάρξει,και ότι θα υπάρξει στο μέλλον θα υπάρχει και στο παρελθόν. Ο κόσμος αυτός δεν είναι υπαρκτός, και ζημία μπορείς να κάνεις από εδώ στο εκεί ,το δικό τους εκεί…

Μονομιάς έπιασε τον αέρα με το ένα χέρι σαν να ήταν νερό, σαν να ήταν μανδύας και με το άλλο έδωσε τόσο δυνατή γροθιά στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που κοιτούσε που ράπισε η ύπαρξη και ο ψεύτικος κόσμος,ράγισε ο αέρας!

Στην μία πλευρά η ύπαρξη σχίστηκε σε κομμάτια σε απόσταση πολλών χιλιάδων ετών φωτός και στην άλλη ωστικά κύματα κατέστρεψαν κατά σειρά χτυπώντας τις μορφές όλων των προβολών όσων είχαν το σημάδι των εχθρών μας.Δεν έμειναν και πολλά να κάνω εγώ,είχα καθίσει πιο πέρα ατάραχος. Δεν ήταν ότι δεν ήξερα την δύναμη του,μπορούσα και εγώ να κάνω παρόμοια πολλά,όχι σε τόσο δύναμη ή ένταση αλλά είχα και εγώ την δική μου ιστορία.

Αποδεκατισμένα και κομματιασμένα τα σώματα ων εχθρών μας κοιτούσαν πριν χαθούν.

 

Τέτοια εποχή πριν χρόνια ξεκίνησα να σε βρω…


Τέτοια εποχή πριν χρόνια ξεκίνησα να σε βρω. Είχα κάνει ετοιμασίες βέβαια,αλλά εμφανίστηκες ξαφνικά και είπες ήταν για λίγο.
Και κάθε χρόνος ήταν ένα μαρτύριο για εμάς,για το πότε θα πάμε μακριά από όλους και όλα,κάπου μην μας βλέπει κανείς,μην μας ακούει κανείς…ξεχασμένοι από τον κόσμο και τα ψέματα του.
Με κάρφωνες με τα μάτια σου,όσο μακριά και αν ήμουν και ντρεπόμουν να μην σε κοιτάξω.
Κάποιες φορές εύχομαι να έρθεις έξω από τα πάντα κλειστά παντζούρια μου και να μου πεις “σήκω,φεύγουμε.”
Να βγάλω μια ετυμηγορία για όσους με αδίκησαν και με πίκραναν,μια για όσους με βοήθησαν και χωρίς να με πουν φίλο η αδερφό ήταν εκεί,να την δώσω στον Θεό και να φύγουμε.
Νιώθω πάντα ένα βάρος από τις στιγμές μαζί σου,όλα τα συναισθήματα και όλες τις εικόνες.
Αυτά δεν σβήνονται,ποτέ.

Η αγάπη σου για εμένα ξεπέρασε λόγια και σκέψεις ,έγινε ένα βλέμμα.


Η αγάπη σου για εμένα ξεπέρασε λόγια και σκέψεις ,έγινε ένα βλέμμα.
Κάποιες φορές μου έλεγες τι είναι αυτά που κάνω,για ποιον…οι γύρω μου πάντα με πονούσαν.
Φίλοι, αδερφοί…αστεία πράγματα και λέξεις.
Τελικά μόνο εσύ προσπάθησες,χωρίς να έχεις πολλά,απλά αγκαλιάζοντας με και τότε μόνο χαλάρωνα λίγο μέχρι το πρωί που σηκωνόμουν να ξαναπάω κόντρα στον καιρό ,κόντρα στη ψεύτικη ηθική του κόσμου που οι άνθρωποι δίνονται με ευχαρίστηση στην αμαρτία και μετά μιλάνε για Θεό.
Δεν είμαι εδώ να κρίνω κανέναν,ούτε διάθεση έχω για κάτι τέτοιο.
Ξέρεις,εκείνα τα βράδια που ακουμπούσαμε τα σώματα μας,και σε έπαιρνα αγκαλιά σκεφτόμουν πως αν ήμουν διαφορετικός θα με αγαπούσες λιγότερο.
Κάθε μικρή στιγμή μαζί σου ήταν η ζωή μου και μέρες μετά έβλεπα νέους δρόμους που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν.
Εσύ και μόνο ήσουν το κίνητρο μου για όλα,και χωρίς εσένα δεν έχω λόγο να κάνω τίποτα.
Και έκλεισα την ψυχή μου σε ένα δωμάτιο και πόρτες δεν έχει.
Και δεν θέλω να έχει,δεν θέλω κανέναν εδώ μέσα.
Είναι όλοι ανάξιοι να με ξαναδούν.
Νιώθω ότι χάνομαι,και δεν ακούω την φωνή σου…

Τα Επικά Του Μέγα Θεόδωρου,Ο Έρωτας. Μέρος 191ο


Περπατούσαμε μαζί,χέρι χέρι μέσα στο κρύο και εκείνο το βράδυ δεν μιλούσα.
Σταμάτησες απότομα,με τράβηξες προς εσένα και τα κατακόκκινα χείλη σου έγιναν ένα με τα δικά μου.
Δάκρυσες…
“Δεν θέλω να σε βλέπω έτσι,χαμένο μέσα στο σκοτάδι.”
Γέλασα δυνατά!
Πάντα ήσουν μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου,για αυτό είπα ότι για εσένα θα κατακτούσα τον κόσμο αν χρειαζόταν.
Μόνο για εσένα.
Οι άλλοι όλοι δεν μπορούν να συγκριθούν με εσένα,δέκα κλειδιά έδωσα στον καθέναν και όλοι τα σπάσανε με την κάλπικη ηθική και το όμορφο ψέμα.
Εσύ όμως,ήσουν διαφορετική.
Αντί να δοκιμάσεις κλειδιά,ήρθες και χτύπησες την πόρτα μου και εγώ την άνοιξα.
Πέρασες μέσα στη ζωή μου τόσο φυσικά,τόσο απλά και τόσο απαλά.
Έκοψα το χέρι μου,και με το αίμα μου έγραψα κάτι σε ένα χαρτί.
Ήταν το πρώτο μου όνομα,τότε που δημιουργήθηκα – πράγμα που ξέρουμε ίσα με μια χούφτα ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.
“Όταν υποφέρεις για την άνοιξη, όταν κρυώνεις,
όταν δαγκώσεις με παράπονο τα χείλια σου.
Όταν οι δρόμοι σου χαθούν χωρίς λόγο και απότομα,
όταν θα χαθείς για εκεί που να πας και φοβάσαι να κλάψες,
όταν βουλιάζεις στο χάος και στο τίποτα,
με αυτό το όνομα τρεις φορές να με φωνάξεις.”
“Να με φωνάξεις…”
είπα και σε φίλησα στο μέτωπο…
Επιτέλους σταμάτησαν τα δάκρυα σου,και έλαμψες σαν το ήλιο!

…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.


…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.
Το σύμπαν βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση και οι ψυχές οδηγόντουσαν στη απώλεια η μία μετά την άλλη.
Στάθηκε ο Μεφιστοφελής απέναντι μου.
Υψωμένος με κοίταξε όλο περιφρόνηση,πάλι εμπόδιο στον δρόμο μου και την αποστολή μου – την αιώνια θυσία.
Όμως δεν ήταν μόνος,οι αρχιστράτηγοι του τον ακολούθησαν.
Αζάζελ,Βαάλ,και η Άσταρωθ.

“Σήμερα θα ηττηθείς και η ψυχή σου θα καταστραφεί,θα πονέσει όσο ποτέ άλλοτε! Μπορεί μόνος να είσαι ίσος με εμένα αν όχι πιο δυνατός,αλλά πλέον συμφέρει όλες τις αρνητικές δυνάμεις άπειρος να είναι ο θάνατος σου.”
“Δεν είμαι μόνος” απάντησα,έβγαλα την πανοπλία μου και φάνηκε το σημάδι που είχα από δημιουργίας στο σώμα μου πάνω.
Και ύψωσα τα χέρια ζητώντας μια χάρη από τον Δημιουργό όλων και Εκείνος το έπραξε για εμένα.
Σχίστηκε η γη και σεισμός μεγάλος έγινε και από τα χαλάσματα υψώθηκαν 2 γίγαντες.
“Έπρεπε να το περιμένω ότι μόνο εσύ θα ζητούσες κάτι τέτοιο…” είπε ο ένας και γέλασε βροντερά.
“Βλέπω τα κατακάθια του σύμπαντος κόσμου είναι μαζεμένα,ευκαιρία να τα καθαρίσουμε όλα μαζί!” είπε ο δεύτερος.
“Ζωστείτε τα όπλα σας,και με όλες τις δυνάμεις σας μπείτε στην αρένα μικροί μου φίλοι!” είπα και εγώ γελώντας και ετοίμασα τα δικά μου όπλα.
Σήκωσα το χέρι μου,και έδειξα τα άστρα,και αυτό ήταν το πρώτο μου όπλο. Φωτιά εκ ουρανού κατέκαυσε την αθανασία των δαιμόνων όλων.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η μεγαλύτερη σφαγή δαιμόνων που έγινε ποτέ.
Ήμασταν 3 και εκείνοι χιλιάδες χιλιάδων ,αλλά δεν είχε σημασία.

“Φάλαγγες δρακόντων , γεμίστε τον ουρανό
πολεμήστε μαζί μας και δοξάστε τον Υπάρχοντα Θεό!
Πολεμιστές σε θάλασσες και γη,
δαίμονας ζώντας να μην βρεθεί!
Άγγελοι μεγαλοσχήμωνες ρίξτε τα βέλη σαν βροχή,
η ανομία και η φθορά σήμερα θα νικηθεί!”

Ήταν από τις λίγες στιγμές που χαιρόμουν για το ότι πολέμησα.
Πολύ καιρό περίμενα την στιγμή αυτήν,όμως ήταν η αρχή της πτώσης τους.
Μέτα το τέλος στεκόμασταν οι τρεις μας πάνω σε έναν λόφο και γύρω μας χάος.
Τότε τα σώματα των φίλων μου γιγάντων άρχισαν να φθείρονται…
“Εμείς θα τα ξαναπούμε..” είπε ο ένας,ευγενικός όπως πάντα..
“Κάποια στιγμή θα ξαναδώ τα μούτρα σου ε?” είπε και ο άλλος,αγενής ως συνήθως.,,

“Όλοι θα ξαναβρεθούμε,σε άλλες εποχές και σε άλλες καταστάσεις.
Και θα δοκιμαστούμε ξανά,φροντίστε να είστε εκεί και να έχετε τις μάχαιρες σας ακονισμένες.
Εμείς θα κάνουμε ότι άλλοι δεν μπορούν,και θα λογοδοτήσουν όλοι τους.
Και επειδή από λόγια δεν καταλαβαίνουν,μαζί τους θα μιλήσουμε με τα όπλα.
Το κυνήγι ξεκίνησε,και οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Και δεν θα έχουν πουθενά να κρυφτούν,για την κάθε χαμένη ψυχή θα δεθούν…”

Κάρφωσα το σπαθί μου στη γη,έβγαλα την πανοπλία και έκατσα λίγο.
“Το κακό είναι ότι και εσείς με αφήσατε πάλι” είπα κοιτώντας τους δύο φίλους μου,καθώς το πνεύμα τους εγκατέλειψε το υλικό προσωρινό σώμα και πήγε πάλι να συναντήσει τον Θεό όλων. Πήρα κάτι από τα πράγματα του κάθε ένα και έφυγα.
Μία μάχη δεν αλλάζει την τροπή του πολέμου και είναι πολλά τα μέρη που πρέπει να πάω.
Η τροπή όμως άλλαξε και μάχες δώσαμε άλλες δύο…
Μεγάλες ιστορίες,σε κόσμους που ακόμη δεν υπάρχουν μα υπήρξαν.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31