Category: Σκέψεις


Φυσικά και δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με μία απλή γυναίκα…


Φυσικά και δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με μία απλή γυναίκα, εξού και γιατί ποτέ δεν ήμουν.
Με μία που ξενυχτάει τα βράδια μοιράζοντας την ψυχή και το σώμα της αριστερά και δεξιά,με μία που διαφημίζει τις “αγάπες” της σαν κομμάτια κρέατος που απλά χάθηκαν,με μία που κλαίγεται για το πόσο άδικοι και κακοί ειναι όλοι (μαζί της).
 
Δεν μπορώ να μοιραστώ αέρα στον ίδιο χώρο με κάποια που δεν τρώγεται μέσα της, με κάποια που δεν βλέπει τον κόσμο όπως εγώ – ένα όμορφο χάος που σε κάνει και καίγεσαι για αλλαγή.
Για αλλαγή του εαυτού σου, να γίνεις καλύτερος πολεμώντας τον εαυτό σου σε μία μάχη άνιση υψώνοντας κάθε βράδυ προσευχές και δημιουργωντας φεγγάρια εκεί που υπάρχει το κενό.
 
Εκεί στα φεγγάρια αυτά, όπως βλέπω εγώ τους δύο μας,να μας βλέπει εκείνη το ίδιο.
Στις χαοτικές κινήσεις μου να διαφωνεί σαν μια φωνή λογικής που μέσα στης παράνοιας τις στιγμές να με βάζει σε μία σειρά.
 
Και να την αρνούμαι, να κάνω ότι θέλω μα να είναι εκεί. Στην νίκη και στη ήττα, τόσο κοντά όσο κανείς άλλος πλην Του Θεού.
 
Να μιλάω για θεωρίες τόσο βαθιές,τόσο περίπλοκες και να καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν μπορούν: Όχι τα λόγια μου μα την απειρότητα που εκφράζω μία με την γλώσσα , μία με τα ποιήματα και τις ιστορίες που τα συνοδεύουν.
 
Εκνευρισμένοι ν να τσακωνόμαστε μέχρι να μην μείνει τίποτα όρθιο γύρω μας.
Με την ίδια ορμή και το ίδιο πάθος, με την ίδια επιμονή και τον ίδιο εγωισμό.
 
“Πάνω από όλους εγώ και πάνω από εμένα αυτή,πάνω από όλους αυτή και πάνω από αυτήν εγώ.”
 
Στο τέλος όλων απλά να μην έχει σημασία ποιος είπε τι, να τα αφήνουμε όλα πίσω και α περπατάμε σε δρόμους που άλλοι βλέπουν παρακμή και θάνατο όμως εμείς βλέπουμε την ζωή μαζί με τα θαύματα της.
 
Ευχαριστώ Τον Θεό Θεών,που ποτέ δεν έπεσα σε κακή εμπειρία,ίσως γιατί οι αναμνήσεις από άλλες ζωές και ο σπαστικός επίμονος μου χαρακτήρας δεν μου επέτρεψαν να δεχτώ κάτι λιγότερο από αυτό που ποθεί η ψυχή μου…
Ευχαριστώ.
 
-Εκ του Μέγα Θεόδωρου

Αναμνήσεις #1


Με θυμάμαι καθώς μεγάλωνα να θέλω όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που οι άνθρωποι ονόμασαν έρωτα.

Ήθελα κάτι να με συναρπάσει αλλά όχι βίαια.

Πέρασαν τα χρόνια και αναζητούσα άλλους ανθρώπους, ίδιους σαν εμένα,να τους καίει η καρδιά συνέχεια ,να πνίγονται σε αυτή την αυταπάτη που άλλοι ονόμασαν ζωή – όμως δεν βρήκα κανέναν.

Άρχισα να γράφω ποιήματα και ιστορίες, μνήμες από άλλες ζωές και στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν ποτέ.

Έτυχε τότε να διαβάσω το ακόλουθο κείμενο, του Τάσου Λειβαδίτη:
“Α, θά θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.”

Τότε ακόμη ήμουν αμαθής,δεν μπορούσα να το χωνέψω και πέρασαν οι καιροί. Αυτό που οι ονομάστηκε έρωτας ,ονομάστηκε αγάπη και ότι ονομάστηκε αγάπη έπειτα ονομάστηκε Απειρότητα.

Τι τρομερό πράγμα να το ζήσεις, να αγαπήσεις τόσο πολύ τους ανθρώπους που γέννησαν τον άνθρωπο με τον οποίο δέσατε τις καρδιές σας!

Τι τρομερό…

Αναμνήσεις #2


Θέλησα να θυσιάσω τον εαυτό μου.
Σαν τι όμως,ένα κουφάρι είμαι χωρίς αξία.

Τίποτα δεν με χορταίνει και τίποτα δεν με ικανοποιεί, ξέρω ότι έχω ένα κενό μέσα μου μια μαύρη τρύπα σε μέγεθος Θεού.
Ότι και να πετύχω, δεν θα είναι αρκετό.

Σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα αφεθώ στην τρίτη πτυχή μου, την βίαιη, επιθετική, λαίμαργη και έτοιμη να καταβροχθίσει τα πάντα.

Όλο ηδονή και απόλαυση, θα χαρεί πολύ εκείνος ο εαυτός μου να ξυπνήσει και να με κινήσει κατά την βούληση του για καιρό.

Μένουν δύο πράγματα που πρέπει να γίνουν: Να έρθει το πλήρωμα το χρόνου και εκείνη η κατάσταση που θα αφεθώ στο ένστικτο μου. Ένστικτό ενός θηρίου που το μόνο μέλημα είναι να επιβιώσει η σάρκα που φοράει.

Ανάθεμα,χάνομαι.
Χάνομαι και οι απαντήσεις που παίρνω δεν είναι αυτές που θέλω.

Έτσι ξαναγεννήθηκα…


Ο ήλιος, το φεγγάρι και η θάλασσα

Θεό ρώτησαν αφού εμένα δεν αντάμωσαν

Και Εκείνος απαντάει από το πιο ψηλό Ουρανό

την Γη θα περπατήσω και τον μικρό θα βρω.

 

Με είδε ήλιος και τότε μου χαμογελά

“Έλα μαζί μας” είπε να κοιμηθούμε στου Πατέρα την αγκαλιά

Εκείνος πάντα σε δέχεται σαν σε δει

ο κόσμος Τον αρνείται μα η καρδιά σου Τον ζει.

Τα έχω δει όλα πριν τον πόλεμο…


Είχα δει τόσους πολέμους και τόσο πόνο που λίγα όντα έχουν δει. Σφαγές αθώων πλασμάτων, αφανίσεις πλανητών, χαοτικές καταστάσεις με άστρα και διαστάσεις ολόκληρες να χάνονται η μία μετά την άλλη.

Ήμουν εκεί όταν οι ψυχές που θανατώνονταν αδίκως “γέννησαν” τους πρώτους θεούς-δαίμονες τους χάους,και ήμουν εκεί όταν η πρώτες Ανώτερες Δυνάμεις πολέμησαν μαζί τους.

Ήμουν εκεί όταν μαζευτήκαμε οι Τέσσερεις Λύκοι μπροστά στον Θρόνο Του και σκορπιστήκαμε σε κάθε άκρη και σε κάθε διάσταση των κόσμων έκαστος να αποδώσεις τα έργα των Νόμων και την δικαιοσύνη. Και σταγόνα αίμα αθώου δεν χύθηκε κατά την πορεία μας, τουλάχιστον έτσι έγινε για αιώνες και για χιλιάδες χρόνια.

Και εγώ ταξίδεψα από ζωή σε ζωή και από κόσμο σε κόσμο, κυνήγησα και έδεσα τους πρώτους 2 θεούς του χάους, αφού να τους θανατώσω δεν μπορούσα. Κατανίκησα τους ακόλουθους τους και τους 6 αρχηγούς τους κατά κράτος και έφερα ειρήνη εκεί που βασίλευε το χάος αποτρέποντας οποιοδήποτε δαίμονα η αρνητική οντότητα να ξαναπεράσει από τα εκείνα μέρη.

Θυσίασα την ζωή μου πολλές φορές και με πόνους ξαναγεννήθηκα πάλι για να πατώσω το σώμα και την ψυχή μου.


Από τους Τέσσερεις ήμουν ο πιο…παράξενος. Με άρνηση κατηγορηματική να χύσω ακόμη και σταγόνα αίματος αθώου και έτσι χρειαζόμουν τρεις φορές τον χρόνο που χρειάζονταν άλλοι να φέρουν εις πέραν την αποστολή τους. Πάντα έφτανα τελευταίος να αναφέρω τα όσα έγιναν στον Πατέρα, μα ποτέ δεν μου απέδωσε κατηγορία.

 

Είχα ορκιστεί ότι θα πολεμήσω ,όχι αναγκασμένος αλλά ελεύθερος. Και δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει καμία τιμή στην αιματοχυσία, στην άδικη. Περιορισμένος ήμουν πάντα στο τι μέσον θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω σε όσα έκανα λόγο αυτής της αίσθησης όμως δεν έκανα πίσω.

 

Και τα έχω δει όλα. Μπορώ να εξιστορήσω μάχες και καταστάσεις για να γράψω βιβλιοθήκες ολόκληρες και τέλος να μην υπάρχει..

Και τώρα είμαι κουρασμένος. Προσμένω..

Για εκείνα τα μικρά πολεμούσα πάντα


Για εκείνα τα μικρά πολεμούσα πάντα.

Για ενα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου άλλου.
Για μια δική μου επιτυχία που την χάριζα στο τέλος κάπου αλλού.
Για μερικές όμορφες στιγμές με ανθρώπους που δεν θα ξανά έβλεπα ποτέ.
Για μια ανάσα ζωής και φιλοξενίας σε έναν παγωμένο από την αδιαφορία κόσμο.

Κάπου εκεί σε αυτά τα μικρά χανομουν, και το πνεύμα μου ταξίδευε σε όλο τον κόσμο.

Και εκείνοι μίσησαν ότι έκανα, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει.

Η νίκη είναι μονόδρομος.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930