Category: Σκέψεις


::Κάποια νύχτα::


Και υπάρχουν νύχτες,
περπατάμε μόνοι μας,
άλλου εσύ και πουθενά εγώ.

Εκείνες τι νύχτες προσμένουμε,
κάποια τυχαία συνάντηση,
όμως αυτή δεν συμβαίνει ποτέ.

Τότε περιμένω να ξαπλώσεις,
να έρθω λίγο στα όνειρα σου,
να σε δω να χαμογελάς,
να περπατήσουμε λίγο μαζί,
και ύστερα να χαθώ.

Ξανά μακριά σου.

-εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Κάποια στιγμή στην ζωή μου…


Κάποια στιγμή στην ζωή μου, ένας άνθρωπος που δεν θα έλεγα ότι συμπαθώ ιδιαίτερα μου είπε την εξής αλήθεια,η οποία με σακάτεψε αλλά μου έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα για το τι θέλω στην ζωή μου. Βέβαια ο μόνος τρόπος να το καταλάβω ήταν να σκάσω και να το αποδεχτώ και έτσι και έκανα.
 
“Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις ότι κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Ούτε οι γονείς σου, ούτε οι φίλοι σου, ούτε κανείς.”
 
Και αυτή η αλήθεια είναι μία πραγματικότητα που όποιος θέλει να ευτυχίσει θα καταλάβει και όποιος δεν την καταλάβει μία ζωή θα κυνηγάει φαντάσματα, καθώς δεν θα γίνει ποτέ αυτό που ενδόμυχα θα ήθελε αλλά κάτι άλλο.
Και αυτό λοιπόν είναι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου!
 
Χρωστάμε ΜΟΝΟ στον εαυτό μας: Να είμαστε ευτυχισμένοι.
 
Είτε αυτό σημαίνει μια απλή ζωή, είτε πολλά λεφτά, είτε πολλές σεξουαλικές σχέσεις, χίλια και ένα πράγματα.
Έτσι και αλλιώς ο άνθρωπος που έχει κατασταλάξει τι θέλει, θα φτάσει εκεί που θέλει αν και τελικά όλοι καθώς ωριμάζουμε καταλήγουμε σε εμπειρίες και τρόπο ζωής που μάλλον δεν θα περιμέναμε.
 
Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές ξέρω ότι πολλοί δεν είναι ότι δεν θα κατανοήσουν το ταξίδι μου,όπως και άλλων βέβαια,όμως κυρίως δεν θα το σεβαστούν.
 
Όμως είμαι ένας ξεροκέφαλος πεισματάρης καριόλης και όταν έχω έναν στόχο τον πετυχαίνω.
Αν είναι κάτι που είμαι,είναι αυτό.
 
Ξέρω ότι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω θα χρειαστώ πολύ (σχετικά) καιρό,πολύ μόχθο, λίγο τύχη και πολύ Θεό.
 
Και δεν θα εγκαταλείψω καμία από τις μάχες μου μέχρι να τα τινάξω, γιατί έχω έργο να παραδώσω, έχω ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι να χρησιμοποιήσω και μία καρδιά ακόμη ολόκληρη να μοιραστώ.
 
Έρρωσθε & ευδαιμονείτε ,εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Βραδινές σκέψεις #911


Ο περασμένος χρόνος μου έμαθε πολλά. Κάποιες φορές με πίκρα και άλλες με πόνο και άλλες με χαρά,
Εκείνες οι φορές που πικράθηκα ήταν οι φορές που ζήτησα να αποκτήσω σωφροσύνη και εκείνες οι φορές που πόνεσα ήταν οι φορές που ζήτησα από τον Θεό εμπειρία.
Εκείνες οι φορές πάλι που χάρηκα ήταν οι φορές που Εκείνος έρχονταν το βράδυ που ήμουν μόνος και όταν κανείς δεν με έβλεπε μου αποκάλυπτε μυστήρια μεγάλα, ίσως με παρηγορούσε για όσα θα γίνουν.

Αν κάτι μου έμαθε ο “χαμένος” περσινός χρόνος ήταν ότι οι σκληρές εμπειρίες δεν πρέπει να σκληρύνουν την δική μου καρδιά. Άλλωστε πάντα ανοιχτή ήταν , κάποιοι ήρθαν και άφησαν πίκρα και άλλοι ήρθαν και άφησαν μόνο ευχάριστες στιγμές.

Ένα γεροντάκι κάποτε μου είπε “Ο κάθε ένας αφήνει από το περίσσευμα της καρδιάς του,άλλοι κακό και άλλοι καλό. Και ότι ζητάει η καρδιά σου Θοδωρή αυτό και θα γίνεις. Και ότι είσαι εσύ στην ψυχή, αυτό και βλέπεις στους άλλους.”

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω γιατί έπρεπε να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να ολοκληρώσει όσα ποθούσε η ψυχή μου.

Να ζήσω έναν έρωτα που δεν θα είχα ποτέ κάτι αρνητικό να πω για αυτόν.
Να ζήσω απώλεια κοντινών ανθρώπων που μου στοίχισε γιατί δεν χόρτασα την παρουσία τους.
Να ζήσω στιγμές θέωσης και στιγμές ακραίας αμαρτίας και να κάνω την συνειδητή επιλογή μου.
Να ζήσω από κοντά ηθκιστικές καταστάσεις και να τις αρνηθώ, γιατί ο Θεός μου θυσιάστηκε για την Αλήθεια και μόνο αυτή και όχι για την αυτοδικαίωση.

Και έχω ακόμη πολλά να κάνω, τόσο πολλά που δεν ξέρω από που να αρχίσω. Ξέρω θα τα κάνω όλα, και στο τέλος δεν θα ντρέπομαι να με παρουσιάσω μπροστά Του.

Ίσως είμαι τυχερός που κάποια στιγμή στην ζωή μου έστω και για λίγο μπορούσα να σταθώ γυμνός,χωρίς να σκεφτώ τι θα πω, τι θα φορέσω (σαν μια ψεύτικη μάσκα χαρακτήρα) μπροστά σε ανθρώπους που το μόνο που έδειξαν ήταν κατανόηση.

Για αυτό και μόνο του ευχαριστώ όλους.
Για αυτό δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου.

Καλή σας νύχτα.

Ήθελα κάποια στιγμή να κάνω ανάλυση τι θα πει να είσαι άντρας…


Ήθελα κάποια στιγμή να κάνω ανάλυση τι θα πει να είσαι άντρας,πως ορίζεται η γυναίκα και πολλά ακόμη.

Καθώς όμως μεγαλώνω δεν βρίσκω τόσο νόημα γιατί αντιλαμβάνομαι ότι είμαι όλο και πιο πολύ απορροφημένος σε ότι κάνω,που εκ των πραγμάτων το είδος της γυναίκας αλλά και το είδος των φιλιών και σχέσεων που θέλω με τους ανθρώπους,τα έχω και όσα δεν έχω θα τα αποκτήσω.

Ίσως υπήρξαν στιγμές που με απασχόλησε η ύλη πιο πολύ αλλά στιγμιαία: Εκείνος ο στοργικός Θεός δεν άφησε ποτέ εμένα μόνο και τις στιγμές που χρειάστηκα κάτι υλικό το είχα. “Διάολε”, εδώ χρειάστηκα ανθρώπους και μου τους έβαλε στον δρόμο μου,υλικά δεν θα μπορούσε?

Υπάρχουν πάντα πολλά πράγματα που μετράνε στις ανθρώπινες σχέσεις και όλοι μας έχουμε κενά. Δένουμε με εκείνους που μπορούν να μας α γεμίσουν εξού και γιατί δεν ζητάνε όλοι τα ίδια στις σχέσεις τους. είτε φιλικές είτε ερωτικές.

Σκέψεις πολλές και απαντήσεις τελικά άνθρωποι ελάχιστοι μου έδωσαν, όλοι εκείνοι που πέθαναν για τον ίδιο κόσμο που έχω καταγωγή και εγώ.

Ακόμη θυμάμαι τα λόγια μιας μικρής πριγκίπισσας πριν εκατομμύρια χρόνια…

“Βασανισμένη ψυχή ,περιπλανήσου και βρες λύτρωση.”

Καιιιι καληνύχτα!

Είμαι ζωντανός επειδή σε αγάπησα


Είμαι ζωντανός επειδή σε αγάπησα” μα και επειδή με αγάπησες και εσύ.

Σε ευχαριστώ πολύ που υπήρξες έστω και για για λίγο στην ζωή μου. Πάντα θα τρώγομαι πως θα ήταν τα πράγματα αν…πολλά αν. Αν η συνθήκες ήταν ιδανικές, αν κάποια πράγματα ήταν πιο εύκολα, κάποια άλλα πιο δύσκολα μα δεν έχω καμία απορία πως είναι να αισθάνεσαι έρωτα και αγάπη πλέον.

Holding Fragile Love

Σου χρωστάω την ζωή μου και όσα θα γίνω.

Σου χρωστάω πολλά…δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Φυσικά και δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με μία απλή γυναίκα…


Φυσικά και δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με μία απλή γυναίκα, εξού και γιατί ποτέ δεν ήμουν.
Με μία που ξενυχτάει τα βράδια μοιράζοντας την ψυχή και το σώμα της αριστερά και δεξιά,με μία που διαφημίζει τις “αγάπες” της σαν κομμάτια κρέατος που απλά χάθηκαν,με μία που κλαίγεται για το πόσο άδικοι και κακοί ειναι όλοι (μαζί της).
 
Δεν μπορώ να μοιραστώ αέρα στον ίδιο χώρο με κάποια που δεν τρώγεται μέσα της, με κάποια που δεν βλέπει τον κόσμο όπως εγώ – ένα όμορφο χάος που σε κάνει και καίγεσαι για αλλαγή.
Για αλλαγή του εαυτού σου, να γίνεις καλύτερος πολεμώντας τον εαυτό σου σε μία μάχη άνιση υψώνοντας κάθε βράδυ προσευχές και δημιουργωντας φεγγάρια εκεί που υπάρχει το κενό.
 
Εκεί στα φεγγάρια αυτά, όπως βλέπω εγώ τους δύο μας,να μας βλέπει εκείνη το ίδιο.
Στις χαοτικές κινήσεις μου να διαφωνεί σαν μια φωνή λογικής που μέσα στης παράνοιας τις στιγμές να με βάζει σε μία σειρά.
 
Και να την αρνούμαι, να κάνω ότι θέλω μα να είναι εκεί. Στην νίκη και στη ήττα, τόσο κοντά όσο κανείς άλλος πλην Του Θεού.
 
Να μιλάω για θεωρίες τόσο βαθιές,τόσο περίπλοκες και να καταλαβαίνει ότι οι άλλοι δεν μπορούν: Όχι τα λόγια μου μα την απειρότητα που εκφράζω μία με την γλώσσα , μία με τα ποιήματα και τις ιστορίες που τα συνοδεύουν.
 
Εκνευρισμένοι ν να τσακωνόμαστε μέχρι να μην μείνει τίποτα όρθιο γύρω μας.
Με την ίδια ορμή και το ίδιο πάθος, με την ίδια επιμονή και τον ίδιο εγωισμό.
 
“Πάνω από όλους εγώ και πάνω από εμένα αυτή,πάνω από όλους αυτή και πάνω από αυτήν εγώ.”
 
Στο τέλος όλων απλά να μην έχει σημασία ποιος είπε τι, να τα αφήνουμε όλα πίσω και α περπατάμε σε δρόμους που άλλοι βλέπουν παρακμή και θάνατο όμως εμείς βλέπουμε την ζωή μαζί με τα θαύματα της.
 
Ευχαριστώ Τον Θεό Θεών,που ποτέ δεν έπεσα σε κακή εμπειρία,ίσως γιατί οι αναμνήσεις από άλλες ζωές και ο σπαστικός επίμονος μου χαρακτήρας δεν μου επέτρεψαν να δεχτώ κάτι λιγότερο από αυτό που ποθεί η ψυχή μου…
Ευχαριστώ.
 
-Εκ του Μέγα Θεόδωρου

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31