Category: Θρυλικές Περιπέτειες


…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.


…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.
Το σύμπαν βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση και οι ψυχές οδηγόντουσαν στη απώλεια η μία μετά την άλλη.
Στάθηκε ο Μεφιστοφελής απέναντι μου.
Υψωμένος με κοίταξε όλο περιφρόνηση,πάλι εμπόδιο στον δρόμο μου και την αποστολή μου – την αιώνια θυσία.
Όμως δεν ήταν μόνος,οι αρχιστράτηγοι του τον ακολούθησαν.
Αζάζελ,Βαάλ,και η Άσταρωθ.

“Σήμερα θα ηττηθείς και η ψυχή σου θα καταστραφεί,θα πονέσει όσο ποτέ άλλοτε! Μπορεί μόνος να είσαι ίσος με εμένα αν όχι πιο δυνατός,αλλά πλέον συμφέρει όλες τις αρνητικές δυνάμεις άπειρος να είναι ο θάνατος σου.”
“Δεν είμαι μόνος” απάντησα,έβγαλα την πανοπλία μου και φάνηκε το σημάδι που είχα από δημιουργίας στο σώμα μου πάνω.
Και ύψωσα τα χέρια ζητώντας μια χάρη από τον Δημιουργό όλων και Εκείνος το έπραξε για εμένα.
Σχίστηκε η γη και σεισμός μεγάλος έγινε και από τα χαλάσματα υψώθηκαν 2 γίγαντες.
“Έπρεπε να το περιμένω ότι μόνο εσύ θα ζητούσες κάτι τέτοιο…” είπε ο ένας και γέλασε βροντερά.
“Βλέπω τα κατακάθια του σύμπαντος κόσμου είναι μαζεμένα,ευκαιρία να τα καθαρίσουμε όλα μαζί!” είπε ο δεύτερος.
“Ζωστείτε τα όπλα σας,και με όλες τις δυνάμεις σας μπείτε στην αρένα μικροί μου φίλοι!” είπα και εγώ γελώντας και ετοίμασα τα δικά μου όπλα.
Σήκωσα το χέρι μου,και έδειξα τα άστρα,και αυτό ήταν το πρώτο μου όπλο. Φωτιά εκ ουρανού κατέκαυσε την αθανασία των δαιμόνων όλων.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η μεγαλύτερη σφαγή δαιμόνων που έγινε ποτέ.
Ήμασταν 3 και εκείνοι χιλιάδες χιλιάδων ,αλλά δεν είχε σημασία.

“Φάλαγγες δρακόντων , γεμίστε τον ουρανό
πολεμήστε μαζί μας και δοξάστε τον Υπάρχοντα Θεό!
Πολεμιστές σε θάλασσες και γη,
δαίμονας ζώντας να μην βρεθεί!
Άγγελοι μεγαλοσχήμωνες ρίξτε τα βέλη σαν βροχή,
η ανομία και η φθορά σήμερα θα νικηθεί!”

Ήταν από τις λίγες στιγμές που χαιρόμουν για το ότι πολέμησα.
Πολύ καιρό περίμενα την στιγμή αυτήν,όμως ήταν η αρχή της πτώσης τους.
Μέτα το τέλος στεκόμασταν οι τρεις μας πάνω σε έναν λόφο και γύρω μας χάος.
Τότε τα σώματα των φίλων μου γιγάντων άρχισαν να φθείρονται…
“Εμείς θα τα ξαναπούμε..” είπε ο ένας,ευγενικός όπως πάντα..
“Κάποια στιγμή θα ξαναδώ τα μούτρα σου ε?” είπε και ο άλλος,αγενής ως συνήθως.,,

“Όλοι θα ξαναβρεθούμε,σε άλλες εποχές και σε άλλες καταστάσεις.
Και θα δοκιμαστούμε ξανά,φροντίστε να είστε εκεί και να έχετε τις μάχαιρες σας ακονισμένες.
Εμείς θα κάνουμε ότι άλλοι δεν μπορούν,και θα λογοδοτήσουν όλοι τους.
Και επειδή από λόγια δεν καταλαβαίνουν,μαζί τους θα μιλήσουμε με τα όπλα.
Το κυνήγι ξεκίνησε,και οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Και δεν θα έχουν πουθενά να κρυφτούν,για την κάθε χαμένη ψυχή θα δεθούν…”

Κάρφωσα το σπαθί μου στη γη,έβγαλα την πανοπλία και έκατσα λίγο.
“Το κακό είναι ότι και εσείς με αφήσατε πάλι” είπα κοιτώντας τους δύο φίλους μου,καθώς το πνεύμα τους εγκατέλειψε το υλικό προσωρινό σώμα και πήγε πάλι να συναντήσει τον Θεό όλων. Πήρα κάτι από τα πράγματα του κάθε ένα και έφυγα.
Μία μάχη δεν αλλάζει την τροπή του πολέμου και είναι πολλά τα μέρη που πρέπει να πάω.
Η τροπή όμως άλλαξε και μάχες δώσαμε άλλες δύο…
Μεγάλες ιστορίες,σε κόσμους που ακόμη δεν υπάρχουν μα υπήρξαν.

Και όπως ήμουν ξάπλα στο γρασίδι…


Και όπως ήμουν ξάπλα στο γρασίδι,καθόταν ο γεράκος εκείνος λίγο πιο πέρα κάτω από το δέντρο και συζητούσαμε…

“Γιατί είναι τα συννεφα καφέ?
-Γιατί έχεις παραισθήσεις.
“Και γιατί το γρασίδι αυτό είναι συνέχεια πράσινο?”
-Γιατί είναι ψεύτικο.
“Και γιατί άνοιξαν τα ποτιστικά και βρέχομαι?”
-Επειδή είχα πολλά λεφτά και έβαλα ποτιστικά χωρίς λόγο.
“Και γιατί δεν κουνιέμαι ενώ βρέχομαι?”
-Γιατί εσύ είσαι μεθυσμένος,και εγώ πολύ γέρος να σε σηκώσω..
“Και γιατί τώρα το αλκοόλ έχει τόσο ωραία γεύση ενώ κανονικά δεν πίνω ποτέ?”
-Επειδή έχεις πιει 42 μπουκάλια μπίρες…
“Πόσα χρόνια έχω ακόμη να μέχρι να καραφλιάσω τελείως?”
-Θα εξαφανιστούν τελείως όταν θα βρεις την γυναίκα της ζωής σου και σου πει ότι της αρέσουν και τα λίγα που έχεις.
“…και ποιο είναι το μυστικό της ζωής,το αιώνιο που δεν αλλάζει ποτέ?”
-Το ότι μπορείς να αποφύγεις πολλές κουλές στιγμές,κάνοντας ότι μιλάς στο τηλέφωνο..
“…σαν τι στιγμές δηλαδή?”
-Μισό,πρέπει να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο.

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια…:)
-εκ Του Μέγα Θεόδωρου.

Punishment for all your sins… (Δικαιοσύνη μέρος 2ο)


Κάποτε, αιώνες πριν, περπατούσα με 3 από τους ακλουθους μου σε μία έρημο. Τότε ένας από αυτούς σταμάτησε και με ρώτησε:

“Μέγα δάσκαλε, αναρωτιέμαι… τι γίνεται σε αυτόν τον κόσμο?”

“Τι θες να πεις? Φανέρωσε μου την σκέψη σου…” τον ρώτησα.

“Να, υπάρχει παντού αδικία. Τύρανοι βασιλεύουν, άνρθωποι υποφέρουν. Κανένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει αυτό. Και αναρωτιέμαι, υπάρχει δικαιοσύνη? Υπάρχει τιμωρία?

και εάν υπάρχει, ποιός θα την αποδώσει?”

Τότε γύρισα, κοίταξα έναν προς έναν τους ακόλουθους μου, και τους είπα…

“Πολλοί ήταν θνητοί μου έκαναν την ίδια ερώτηση μέσα από του αιώνες. Εντούτις, μία ήταν πάντα η απάντηση. Εδώ είναι η δικαιοσύνη, εδώ είναι και η τιμωρία. Εδώ, μέσα σε εμένα.”

Εκείνο το βράδυ, έπεσε η Ατλαντίδα…

Sympozium

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    July 2017
    M T W T F S S
    « Jun    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31