Δικαιόσυνη… (Μέρος 1ο)

Ναί, καλά, σας πιστέψαμε ότι υπάρχει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι:

Ρε μπας και έχουν δίκιο τα κομμούνια, και λένε ότι σε ένα σκατά κράτος δεν μπορεί να υπάρξει σωστό σύστημα δικαιοσύνης?

Αφορμή 2 γεγονότα, το πρώτο έχει να κάνει με θνητούς (εσάς) και το άλλο με μαϊμούδες (εμένα).

Γεγονός 1ον.

Έτυχε που λέτε να πέσει στην αντίληψη μου, ένα δικαστίριο που γινόταν για να απολυθούν κάτι καθηγητές σε ένα σχολείο για ΑΜΕΑ (Άτομα με ειδικές ανάγκες, ζώα!).

Το ωραίο ήταν, ότι ο δικαστής είχε ένα ιστορικό αποφάσεων οι οποίες ήταν πάντα κατά των εργαζομένων. Εκείνη ακριβώς την περίοδο, τα μην -πω- υπουργεία αποφάσισαν και έδωσαν εντολή σε όλα τα δικαστήρια ότι υποθέσεις έχουν να κάνουν με εργαζόμενους και τα δικαιώματα τους, να βγαίνουν κατά αυτών. Ποιο είναι το γελοίο στο όλο πράγμα?

Ο συγκεκριμένος κύριος (που ο Διάβολος τον έκανε δικαστή) τα πήρε στο κρανίο και άρχησε να βγάζει όλες τις υποθέσεις υπέρ των εργαζομένων. Τι να πούμε και εμείς… Σκατά στα μούτρα του του άστο-άλλη- φορά.

A thousand different paths, I choose…?

Με ζαλήσανε πάλι. Όλοι αυτοί οι δήθεν φίλοι, που μια ολόκληρη ζωή

σε γράφουν, μα όταν θέλουν κάτι σου σπάνε… ας μην πω τι, για να τους

κάνεις τα χατίρια. Και μετά σου λένε “Χάθηκες… Δεν παίρνεις κανένα τηλέφωνο.”

Ναί, σίγουρα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο μόνος που παίρνει συνέχεια τηλέφωνο είμαι εγώ.

Φλώρια. Και ύστερα λένε “Ο Embrance είναι καλό παιδάκι…”

Διάλογος:

” Γιατί δεν έχεις παρέες?”

“Δεν μου αρέσει να συναναστρέφομαι με ανθρώπους…”

” Και με ποιόν δηλαδή προτημάς?”

“Με το κοτοπουλάκι μου. Ποιό πολλά καταλαβαίνει αύτο παρά εσείς…”

” Εεεε…Οκ…”

” (Από μέσα μου) Ψώφα…”

Αρπάχτε ένα τραγούδι…

Kids Aren’t Alright