Γεννήθηκα, ήμουν και θα είμαι φτιαγμένος για το καλοκαίρι.

Γεννήθηκα, ήμουν και θα είμαι φτιαγμένος για το καλοκαίρι. Παράξενο πλάσμα από τη φύση μου περιπλανιέμαι με φως που δεν είναι δικό μου σε μέρη όπου υπάρχει το απόλυτο σκοτάδι. Δεν είχα το χρόνο και την πολυτέλεια να δω λουλούδια να ανθίζουν και τον ήλιο να ανατέλλει Άλλωστε αυτός ο κόσμος δεν προσέφερε ποτέ αυτό που ήθελα – ηθικηστικές προσεγγίσεις και μάταια λόγια ήταν τα δώρα του και εγώ ποτέ δεν τα δέχτηκα.

Πόσο λατρεύω αυτό τον κόσμο, ένα πελώριο παλάτι – εκείνο που σου προσφέρει κάθε απόλαυση και μέσα σε μία στιγμή παράνοιας βλέπεις τον εαυτό σου δίπλα από τον παράδεισο…

Εκ του Μέγα Θεοδωρου.
Καληνύχτα

…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.

…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.
Και περιμένω όλη την νύχτα να βγεις και να με δεις έστω λίγο.
Να με κοιτάξεις,και να μου δώσεις ένα χαστούκι,να με πάρεις από το χέρι και να μου πεις να μπω μέσα μην κρυώσω.
Κάποτε σου έκανα μία ερώτηση,και βρήκες την απάντηση με την μία,χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και όλοι οι άλλοι…δεν ξέρουν καν κατά προσέγγιση την απάντηση,την απάντηση στο ποιος είμαι.
Τι να κρύψω από εσένα…ακόμη ντρέπομαι.
Ντρέπομαι και τρώγομαι μέσα μου.
Και απλά σε κοιτάω.
Και φοβάμαι να σε ξανασυναντήσω,γιατί αν σε ξαναδώ δεν θα αντέξω να σε ξαναφήσω…ποτέ ξανά.
Είναι όλα σκληρά και κενά χωρίς εσένα.
Κενά,σκληρά,άδικα…

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας – Τάσος Λειβαδίτης (απόσπασμα)

Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό, αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω πόσο σου πήγαιναν.

shutterstock_6930550

Α, θά θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.

Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα, να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία.

Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα. Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Πώς βρήκες τη δουλειά στην οποία βρίσκεσαι τώρα;

Πως βρέθηκα στην δουλειά που είμαι τώρα,ε?Αρχικά μου προτάθηκε να γίνω ζιγκολό,με αμοιβή τάξεως των 500+ ευρώ ανά ώρα,αλλά με χαλούσε το ηθικό κομμάτι της υπόθεσης(το ανύπαρκτο δηλαδή…).Αργότερα έψαξα λίγο και βρήκα μια πολύ καλή δουλειά σε σχέση με υπολογιστές,όπου και δούλευα σαν σκυλί 10 ώρες την ημέρα με την εξωφρενικά υψηλή αμοιβή των 500 ευρώ ανά μήνα.Εκεί κάπου το μετάνιωσα και είπα “Άι στην μπανάνα(κατά το “άι στο καλό“)και κατανόησα ότι η καλύτερη δουλειά για εμένα ήταν η ανεργία.Από τότε κάθε φορά που με καλούν,ή με ζαλίζουν οι δικοί μου να πάω σε συνεντεύξεις,λέω ότι μπαρούφα μπορεί κανείς να φανταστεί έτσι ώστε να μην με πάρουν,αλλά τελικά όλοι με προσλαμβάνουν έως την στιγμή που θα σβερκώσω την διευθύντρια ή την γυναίκα του διευθυντή και τρώω την απόλυση στην μάπα,δηλαδή ουσιαστικά πάλι ζιγκολό κατέληξα με λιγότερα λεφτά όμως…Είναι ωραίο τελικά,το να είσαι άνεργος…(με λεφτά όμως!)
kermit.gif

Shit happens.I dont care.

Οκ,έγινε της πουτάνας και τα έχασα όλα,τρεις μήνες τώρα.Υλικό σχεδόν 5 ετών.Έχω κάτι αρχαία αντίγραφα και θα ανεβάσω ότι μπορέσω αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το site θα αλλάξει ριζικά πλέον,σε μία καλύτερη κατεύθυνση.Θα τα δείτε και μόνοι σας.:)

shit.jpg