Στα 30 μου χρόνια τα λιγα που κατάλαβα ήταν τα εξής(ανανέωση από πέρσι):

-Ποτε ελπιδα σε ανθρωπο.Καλως η κακώς,ειναι ανθρωπος.Παντα.
-Οσοι περιμενεις να σε σωσουν,θα σε πατησουν.Και οσους ονομασες αδυναμους (γιατι μπορει να μην ηταν “σωματωδεις”,ή να ειχαν λεφτα ή λοιπά μέσα) εκεινοι θα ειναι που θα σε βοηθήσουν οταν δεν το περιμένεις.
-Το κεντρο πρεπει να ειναι ο Θεος και η ενσαρκωση του ,ο Χριστος.
-Να κάνεις στους αλλους,οτι θα ηθελες να κανουν σε εσενα.
-Κανεις οτι μπορεις,με νυχια και με δόντια αλλα με αξιοπρέπεια,και οτι δεν μπορείς το κάνει ο Παράκλητος.
-Δεν χρειάζεσαι κανέναν λόγο να βοηθήσεις κάποιον.
-Στην πορεία της ζωής σου όταν αποφασίσεις να παίξεις ότι έχεις με μεγάλο ρίσκο,οι οικείοι θα σε εγκαταλείψουν μα θα βρεις την ελευθερία που θες.Θα κάνεις μεγάλη χάρη στον εαυτό σου, αφού ολοι όσοι δεν σεβάστηκαν το όραμα σου στην επιτυχία του δεν θα είναι εκεί.
-Ανάμεσα σε όλο το χάος του κόσμου πάντα θα ελκύεις και θα ελκύεσαι από αυτό που ο ίδιος είσαι.Στις σχέσεις των ανθρώπων ,οι θεμελιώδεις διαφορές στην θέαση του κόσμου απωθούν,δεν ελκύουν.
-Να βοηθάς εκείνους από τους οποίους δεν θα έχεις ποτέ κανένα κέρδος. Όπως είπε και Εκείνος “Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς. 32Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. 33Κι αν κάνετε καλό σ’ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. 34Αν δανείζετε σ’ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω.”
-Αυτά.

Συμβουλες σχεσεων του Μέγα Θεοδωρου #117:

 

Με εξαίρεση 2-3 είδη αποφάσεων, όπως για παράδειγμα του τι σαπούνι πρέπει να μπει στο μπάνιο, οι μεγάλες αποφάσεις πρέπει είναι πάντα δικές σου- του αρσενικού και ΟΧΙ του θηλυκού!Ααν αφήνεις τη σχέση σου να κατευθύνει τις αποφάσεις τοτε η γυναίκα στη σχέση είσαι εσύ. Ξεκάθαρα.

::Λατρεύω::

::Λατρεύω::

Λατρεύω τον τρόπο που κινείσαι,
τον τρόπο που χαμογελάς,
τον τρόπο που με κοιτάς,
τον αέρα που αναπνέεις καθώς μιλάς.

Λατρεύω τις στιγμές μαζί σου,
εκείνες που ξεχνάω το παρελθόν,
και μπαίνω στην ψυχή σου.

Λατρεύω αυτό που πραγματικά είσαι,
λατρεύω όσα λες και όσα αρνείσαι.

(ΜΘ 15/2/2018)

::Ήρθες::

Ήρθες στις σκοτεινές μου σκέψεις,
περπάτησες και έφερες επιτέλους την άνοιξη,
μια άλλη νότα – μια άλλη μουσική.

Στον κωφό αυτόν κόσμο μου έδωσες μια νέα επιλογή,
σε πόθησα για την κάθε εκείνη μοναδική στιγμή,
πατούσες στο χώμα ξυπόλητη -για εσένα εγώ ήμουν γη.

Και τώρα βλέπεις, χάνομαι – κλείνω τα αφτιά μα και τα μάτια,
καθώς ονειρεύομαι μιαν άλλη εποχή,
να ξαναδώ τα λυπημένα σου μάτια και ένα μικρό χαμόγελο.

::Και έτσι είναι ::

Όντως έτσι είναι,
για όσα μου είχες πει,
η δική μου ζωή,
εύκολα κυλά,
μακριά σου και σε κενά..

Και τον περισσότερο καιρό,
ακόμη νύχτες μαζί σου λησμονω,
Κουλουριασμένη στην αγκαλιά μου,
έλεγες “δεν με νοιάζει αν χαθώ”..

Και τώρα δεν θέλω καμία δόξα,
κανένα όνειρο τρελό,
μόνο μην πάρω τα μάτια μου από πάνω σου,
τωρα που είναι η σειρά μου να χαθώ..

Ακόμη και τώρα,
δεν μπορώ…

(εκ του Μέγα Θεοδωρου. 14/2/2017)

::Μαζί – Μέρος #1::

Και σαν την πλησίασα και με πλησίασε περιμέναμε και οι δύο να ακούσουμε κάλπικα λόγια έρωτα και αγάπης.

Όμως κανείς μας δεν μίλησε.
Άλλωστε οι αγάπες και οι δυνατοί έρωτες σπάνια χώρανε σε λόγια.

Και έτσι κάναμε μία άτυπη συμφωνία.:
Δεν θα μιλούσαμε για έρωτα αλλά ούτε και αγάπη αφού οι πράξεις μας ετσι κι αλλιώς πάντα αυτά δείχνανε.

Εκ του Μέγα Θεοδωρου
Καληνύχτα σας.