Και εκεί που οι άλλοι βρίσκουν αγαλλίαση εγώ βρίσκω δυσφορία.

Και εκεί που οι άλλοι βρίσκουν αγαλλίαση εγώ βρίσκω δυσφορία.
Εκεί που οι άλλοι βλέπουνε ψεύτικα θαμπά χαμόγελα εγώ βλέπω δυστυχισμένες υπάρξεις και πραγματικά βαθύτατα πονεμένες ψυχές.

Ψυχές που δεν ξέρουν πού και πώς να βρουν λύτρωση ώστε να πάρουν μία ανάσα και να χαμογελάσουν σε μία στιγμή παιδικής ευδαιμονίας.
Σε όλες αυτές τις περιπλανήσεις μου κάνω τον εαυτό μου χωμάτινο, όπως είναι όλοι γύρω μου και έτσι ζω, πονώ και υποφέρω μαζί με όλο τον κόσμο.

Πονάω μαζί με τη μητέρα που δεν έχει κάτι να ταΐσει το παιδί της, Με εκείνον που είχε όνειρα για σπουδές όμως στην θέση τους τώρα μπήκανε 12 ώρα εργασίας ακατάπαυστης και κουραστικής.
Με την μεσήλικη που αναγκάζεται να καθαρίζει σκάλες για να παίρνει ψίχουλα για να μπορεί να συντηρήσει στο σπίτι τα παιδιά της και πιθανόν και κάποια εγγόνια, τη στιγμή εκείνη που κοιτάει φτηνιάρικα παιχνίδια σε ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της Αθήνας μην μπορώντας να αντεπεξέλθει καν στα δικά της έξοδα αλλά μη θέλοντας να στενοχωρήσει όσους την αγαπούν.

Νεκρές υπάρξεις που κινούνται σε μέρη που δεν έχουν τίποτα να τους προσφέρουν επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ανούσιες πράξεις και κάπου εκεί με το βλέμμα χαμένο να κοιτάνε ψάχνοντας τον παράδεισο.

Εκεί ανάμεσα να βρίσκομαι και εγώ και να αναρωτιέμαι τι μπορώ να κάνω για να τα αλλάξω όλα αυτά? Ειλικρινά δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση μα βλέπω ότι οι περισσότεροι έχουν παραδοθεί

Εδώ στέκομαι λοιπόν εγώ ματωμένος, αρνούμενος να παραδώσω ότι όπλο έχω μεχρι την τελευταία μου ανάσα. Ξέρω ενδόμυχα ότι αυτό θα με καταδικάσει σε θάνατο γιατί ο κόσμος είναι νεκρός και εγώ είμαι ζωντανός.

Μακάρι μία μέρα να ξυπνήσω και να δω όλους εκείνους που είναι δυστιχοισμενοι να χαμογελάνε έστω για λίγο να μπορέσω και εγώ να χαμογελάσω μαζί και όχι να πικραίνομαι που οι δαίμονες κερδίζουν τις ψυχές των ανθρώπων αμαχητί.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου
3/1/2018

::Ζούμε::

Ζούμε σαν αναμνήσεις,
μιας κάποτε μεγάλης αγάπης,
σκιές σε ένα μπαλκόνι,
ατενίζοντας το άπειρο και κενό.

Και εσύ είσαι καλύτερα χωρίς εμένα,
εγώ χαμένος σε άστρα σκοτεινά,
ζώντας διαρκώς σε ένα νεκρό παρελθόν,
χωρίς ψεύτικές ελπίδες για πράγματα ζωντανά.

Θυμάμαι εκείνο το κορίτσι,
με πράσινα μάτια να μου χαμογελά,
ζει ακόμη στην καρδιά μου,
μα έχω μέσα μου τόσα κενά…

Βραδινές σκέψεις #2231

1. Έχασα το ένα σκουλαρίκι μου. Έχω πένθος,μην μου μιλάει κάνεις. ΓΜΙΟΛΗΔΕΣ.
2. Τελικά τώρα που ξύρισα τελείως το κεφάλι νιώθω επιτελούς ότι το να είσαι καραφλός γαμάει.
3. Οι προπονήσεις πάνε καλα. Σύντομα θα δοκιμάσουμε τα 160 κιλά.
4. Να μου αν,να μου και αν δεν…
5. Φυσικά και θα πετύχω, όπως και κάνω ΉΔΗ.
6. Μαλάκα,κόλλησα το αλβανικό γέλιο του Γιώργου. ΔΙΆΟΛΕ.
7. Ρίζι μπασμάτι, το δεύτερο καλύτερο πράγμα μετά από σφαλιάρες στον κώλο μιας γυναικάς.
8. Όλα καλά,όλα σωστά,όμορφα ωραία και βολικά. Σκοτώσαμε την πεινά, την φτωχιά και την σκλαβιά, τώρα μόνο ασχολούμαστε με το να ταΐζουμε σκυλιά και γατιά.
9. Θα πάω στο επόμενο Survivor. Εύκολα θα με πάρουν. Μαλακία που δεν πήγα στο wipeout οταν με κάλεσαν. ΜΟΥΤΖΑ.
10. Στο Μπριτζ ειμαι καλος. Οι αλλοι ειναι ασχετοι και κανουμε πεντε ωρες να παιξουμε.
11. Τωρα βεβαια,θα πει κανεις: Θεοδωρε υπαρχει κατι να ΜΗΝ εισαι καλος? Οχι παιδες. Δεν. Σοβαρα.
12. Εχω γράψει μονο δυο ποιηματα σε δυο εβδομαδες. Δεν εχω αρκετα ψυχολογικα να γραψω αλλα, πρεπει να βρω γκομενα συντομα (μονιμη για τα ψψυχολογικα και δευτερη για ολα τα αλλα.)
13. Μαλακα εχω κανει ραγαδες στα χερια. Καλο σημαδι και αυτο.
14. Όγκος καλος > πολυ γραμμωση. ΟΛΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ.
15. Μια μερα που δεν το περιμενεις θα σε πατησω με αμαξι. Οχι απαραιτητα εγω, αλλα ετσι θα γινει.
16. Απο την αλλη παλι, ποιος πληρωνει βενζινες…αστο, θα ζησεις.

::Όταν κουραστεί η ψυχούλα μου::

Θα με αναγνωρίσεις χωρίς μαλλιά,
με τα ίδια τρία σκουλαρίκια,
στο ένα μου χέρι θα κρατώ όνειρα,
στο αλλο μετάνοια – του Παραδείσου χώμα και χαλίκια.

Να κατεβείς σαν βασιλιάς,
να σηκωθείς σαν ήλιος,
να ζωντανέψει ο κόσμος όλος,
και στον Άδη ο αγαπημένος μου κήπος.

Θεέ μου μαζί μου να είσαι τιμωρός,
να είσαι και φίλος παιχνιδιάρης,
και όταν κουραστεί από τον κόσμο η ψυχούλα μου,
να έρθεις να μου την πάρεις.

-Εκ του Μέγα Θεόδωρου.