Month: March 2017


Αναμνήσεις #1


Με θυμάμαι καθώς μεγάλωνα να θέλω όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που οι άνθρωποι ονόμασαν έρωτα.

Ήθελα κάτι να με συναρπάσει αλλά όχι βίαια.

Πέρασαν τα χρόνια και αναζητούσα άλλους ανθρώπους, ίδιους σαν εμένα,να τους καίει η καρδιά συνέχεια ,να πνίγονται σε αυτή την αυταπάτη που άλλοι ονόμασαν ζωή – όμως δεν βρήκα κανέναν.

Άρχισα να γράφω ποιήματα και ιστορίες, μνήμες από άλλες ζωές και στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν ποτέ.

Έτυχε τότε να διαβάσω το ακόλουθο κείμενο, του Τάσου Λειβαδίτη:
“Α, θά θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.”

Τότε ακόμη ήμουν αμαθής,δεν μπορούσα να το χωνέψω και πέρασαν οι καιροί. Αυτό που οι ονομάστηκε έρωτας ,ονομάστηκε αγάπη και ότι ονομάστηκε αγάπη έπειτα ονομάστηκε Απειρότητα.

Τι τρομερό πράγμα να το ζήσεις, να αγαπήσεις τόσο πολύ τους ανθρώπους που γέννησαν τον άνθρωπο με τον οποίο δέσατε τις καρδιές σας!

Τι τρομερό…

Αναμνήσεις #2


Θέλησα να θυσιάσω τον εαυτό μου.
Σαν τι όμως,ένα κουφάρι είμαι χωρίς αξία.

Τίποτα δεν με χορταίνει και τίποτα δεν με ικανοποιεί, ξέρω ότι έχω ένα κενό μέσα μου μια μαύρη τρύπα σε μέγεθος Θεού.
Ότι και να πετύχω, δεν θα είναι αρκετό.

Σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα αφεθώ στην τρίτη πτυχή μου, την βίαιη, επιθετική, λαίμαργη και έτοιμη να καταβροχθίσει τα πάντα.

Όλο ηδονή και απόλαυση, θα χαρεί πολύ εκείνος ο εαυτός μου να ξυπνήσει και να με κινήσει κατά την βούληση του για καιρό.

Μένουν δύο πράγματα που πρέπει να γίνουν: Να έρθει το πλήρωμα το χρόνου και εκείνη η κατάσταση που θα αφεθώ στο ένστικτο μου. Ένστικτό ενός θηρίου που το μόνο μέλημα είναι να επιβιώσει η σάρκα που φοράει.

Ανάθεμα,χάνομαι.
Χάνομαι και οι απαντήσεις που παίρνω δεν είναι αυτές που θέλω.

Και με κάλεσε μπροστά στον Θρόνο Του…


…και στιγμιαία βρέθηκα μπροστά Του. Υποκλίθηκα και γονάτισα, από επιλογή και χαρά που ξαναείδα τον Αιώνιο και Ουράνιο Πατέρα,από ελευθερία και όχι αναγκαστικά.

Σήμερα θα σου δώσω κάτι , κάτι που λίγοι έχουν και ότι είσαι εσύ θα γίνει και αυτό.

Πρόβαλε το χέρι σου μπροστά και άγγιξε τον αιθέρα σαν να πιάνεις την λαβή ενός σπαθιού. Και τράβηξε το από την θήκη του.

Έτσι και έπραξα και έτσι απέκτησα το σπαθί μου, ένα σπαθί φτιαγμένο από την ψυχή μου με μία ελαφριά χρυσή όψη και ένα απαλό φως. Το σπαθί πάνω είχε χαραγμένο το όνομα μου και κάποια ακόμη πράγματα τα οποία δεν ήξερα τι σήμαιναν.

Θα ταξιδέψεις σε κόσμους πολλούς και θα βρεις την μικρή πριγκίπισσα που έχει την ανάγκη σου. Θα την ελευθερώσεις από τα δεσμά της και θα ταξιδέψεις έπειτα σε εφτά διαφορετικά μέρη από τα βάθη της κολάσεως έως τα πιο ψηλά βουνά και θα αποδώσεις δικαιοσύνη. Λίγα πλάσματα σε αυτούς τους κόσμους δεν θα διστάσουν να σε πολεμήσουν όσο έχεις ένα τέτοιο όπλο γιατί θα καταλάβουν την ποιότητα της ψυχής σου.

 

Αυτά μου είπε Ο Θεός Θεών και βρέθηκα πίσω στον κόσμο μου.

Πρέπει να βρω μια πανοπλία τώρα και να ξεκινήσω. Για που όμως,πως θα βρω την μικρή που με έχει ανάγκη και γιατί εμένα?

Σκόρπιες και βιαστικές σκέψεις. Δεν έχει σημασία, βγήκα και κίνησα να εκπληρώσω την μοίρα μου…

Έτσι ξαναγεννήθηκα…


Ο ήλιος, το φεγγάρι και η θάλασσα

Θεό ρώτησαν αφού εμένα δεν αντάμωσαν

Και Εκείνος απαντάει από το πιο ψηλό Ουρανό

την Γη θα περπατήσω και τον μικρό θα βρω.

 

Με είδε ήλιος και τότε μου χαμογελά

“Έλα μαζί μας” είπε να κοιμηθούμε στου Πατέρα την αγκαλιά

Εκείνος πάντα σε δέχεται σαν σε δει

ο κόσμος Τον αρνείται μα η καρδιά σου Τον ζει.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    March 2017
    M T W T F S S
    « Feb   Apr »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031