Month: February 2017


Κάτι από το τίποτα…


Καθόμασταν τότε γύρω ατό την φωτιά με τους μαθητές μου συζητώντας για διάφορα θέματα και γελώντας. Βράδιασε πλέον και είχαν πέσει οι τόννοι, και ήμασταν όλοι ξαπλωμένοι κοιτώντας τον ουρανό, κάποιοι αναπολώντας αρχαίες ζωές και ουσιαστικές στιγμές που χάθηκαν. Ήμασταν όλοι δεμένοι με το ίδιο στοιχείο: Την απώλεια.

Κάποια στιγμή ώρα πλέον περασμένη, με ρώτησε ένας από τους μαθητές μου:

“Διδάσκαλε,ποιο είναι το μεγαλύτερο χάρισμα που έχεις και πως εξηγείς την ύπαρξή του σε εσένα?”

Σκέφτηκα λίγο,αναρίθμητα τα χαρίσματα μου αλλά πιο σημαντικό ποιο να ήταν…;

“Οι κακοί άνθρωποι ζουν προκαλώντας πόνο στους άλλους και από κάθε κακό γεγονός έχουν όφελος. Οι μέτριοι άνθρωποι ζουν από τα δεδομένα και τα αισθήματα που δεν είναι κυμματα φωτιάς. Οι καλοί άνθρωποι όμως,ζουν για να δημιουργούν αισθήματα αιώνια και από το τίποτα να φτιάχνουν κάτι μέσα σε όλο το χάος του κόσμου τούτου. Εγώ το χάρισμα του να φτιάξω κάτι από το τίποτα,το πήρα από τον Πατέρα,όπως Αυτός από τίποτα με έκανε κάτι και από την άβυσσο με πήρε και μου έδωσε Πνεύμα.”

Απορρόφησε ο μικρός εκείνος όσα είπα και έπειτα μας επισκέφθηκε ο Μορφέας…

Τα Επικα του Μεγα Θεόδωρου,Οι Μαχες,μέρος 4ο.


Είσαι έτοιμος μικρέ?” είπε ο δάσκαλος μου και για πολλούς αιώνες πατέρας μου. Με θανάσιμες πληγές στο σώμα και με προχωρημένη ηλικία πλέον ήταν εκεί,στεκόταν αγέρωχος και δεν με κοίταξε. Κοίταξε λίγο δεξιά,λίγο αριστερά και γέλασε λίγο. ΟΙ εχθροί μας δεν ήταν τίποτα παρά προβολές όντων του πραγματικού κόσμου, σε ένα παιχνίδι που θα χάναμε. Ο κάθε ένας μας είχε έναν ρόλο να παίξει, και όσοι ήταν διατεθειμένοι να πάνε παραπέρα μπορούσαν. Πως όμως νικάς κάποιον που εδώ είναι προβολή και δεν μπορείς να χτυπήσεις την πραγματική ύπαρξη του?

Αυτά σίγουρα τα είχε σκεφτεί και ο πατέρας μου τότε, άλλωστε σε αντίθεση με εμένα εκείνος επέλεξε να ενσαρκωθεί ξανά και πολλές φορές. Τότε μονολογώντας είπε: “Τίποτα δεν υπάρχει και ότι υπήρξε θα υπάρξει,και ότι θα υπάρξει στο μέλλον θα υπάρχει και στο παρελθόν. Ο κόσμος αυτός δεν είναι υπαρκτός, και ζημία μπορείς να κάνεις από εδώ στο εκεί ,το δικό τους εκεί…

Μονομιάς έπιασε τον αέρα με το ένα χέρι σαν να ήταν νερό, σαν να ήταν μανδύας και με το άλλο έδωσε τόσο δυνατή γροθιά στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που κοιτούσε που ράπισε η ύπαρξη και ο ψεύτικος κόσμος,ράγισε ο αέρας!

Στην μία πλευρά η ύπαρξη σχίστηκε σε κομμάτια σε απόσταση πολλών χιλιάδων ετών φωτός και στην άλλη ωστικά κύματα κατέστρεψαν κατά σειρά χτυπώντας τις μορφές όλων των προβολών όσων είχαν το σημάδι των εχθρών μας.Δεν έμειναν και πολλά να κάνω εγώ,είχα καθίσει πιο πέρα ατάραχος. Δεν ήταν ότι δεν ήξερα την δύναμη του,μπορούσα και εγώ να κάνω παρόμοια πολλά,όχι σε τόσο δύναμη ή ένταση αλλά είχα και εγώ την δική μου ιστορία.

Αποδεκατισμένα και κομματιασμένα τα σώματα ων εχθρών μας κοιτούσαν πριν χαθούν.

 

Τότε ήταν που τον συνάντησα…


Τι παλικάρι είσαι εσύ βρε?” με ρώτησε εκείνος ο μαυροφορεμένος γέρος. “Δεν κάνει να μιλάω με ξένους. Άλλα με λένε Θοδωρή” ψέλλισα και κοίταξα γύρω μου να δω που είναι η μαμά μου.

Μην φοβάσαι,η μαμά σου θα έρθει σε λίγο. Και να σου πω, τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις?” με ρώτησε. “Προγραμματιστής θέλω.” απάντησα.

Τότε μπροστά μου ο γέρος έγινε νεότερος και με κοίταξε στα μάτια…

Μάλιστα…” είπε και συνέχισε να με κοιτάει. Το βλέμμα του με κάρφωσε και με είδε από άκρη σε άκρη. Ντράπηκα, θυμήθηκα κάτι από παλιά και αμέσως το ξέχασα.

Χαμογέλασε αυτός και η αμηχανία μου χάθηκε. Μου χάιδεψε το κεφάλι και είπε:

Θα φύγω,να έρχεται η μαμά σου. Τώρα θα ξεχάσεις,μετά θα θυμηθείς και παιδί θα μείνεις πάντα.

Πέρασαν τα χρόνια.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    February 2017
    M T W T F S S
    « Jan   Mar »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728