Και μονομαχούσα με τόση μανία με τον εαυτό μου…

Και μονομαχουσα με τοση μανια με τον εαυτο μου.Και ηταν αήττητος.ΚΑι χτυπημα μετα απο χτυπημα,και γνωριζοντας την καθε μου αδυναμια με χτυπαγε οπου πονουσα.Και δεν μπορουσα να νικησω.Στο τελος τοτε έπεφτα….
Σωριασμενος τοτε ρωτουσα…

Γιατι εισαι τοσο δυνατος?Γιατι…ειμαστε ιδιοι..οτι εχω,εχεις.

Στεκοταν τοτε εκεινος με την πλατη σε εμενα και φλέγονταν το συμβολο του Παραδεισου στην πλατη του και απαντουσε περιφρονικα…

Εσυ με κανεις δυνατο.Εσυ.Με τις επιλογες σου.Εχουμε την ιδια δυναμη,αλλα τρεφομαι απο τον εγωισμο σου και γνωριζω τις αδυναμιες σου.Εγω δεν εχω τετοια.Το συμβολο στην πλατη μου ειναι τι σου αξιζει δικαιωματικα ,αλλα δεν θα στο δωσω με τον τροπο που εσυ πιστευεις οτι διεκδίκητε αυτο….

Για εκείνα τα μικρά πολεμούσα πάντα

Για εκείνα τα μικρά πολεμούσα πάντα.

Για ενα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου άλλου.
Για μια δική μου επιτυχία που την χάριζα στο τέλος κάπου αλλού.
Για μερικές όμορφες στιγμές με ανθρώπους που δεν θα ξανά έβλεπα ποτέ.
Για μια ανάσα ζωής και φιλοξενίας σε έναν παγωμένο από την αδιαφορία κόσμο.

Κάπου εκεί σε αυτά τα μικρά χανομουν, και το πνεύμα μου ταξίδευε σε όλο τον κόσμο.

Και εκείνοι μίσησαν ότι έκανα, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει.

Η νίκη είναι μονόδρομος.