…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.

…Και το κακό,όλες οι αρνητικές δυνάμεις πίστεψαν ότι θα νικούσαν.
Το σύμπαν βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση και οι ψυχές οδηγόντουσαν στη απώλεια η μία μετά την άλλη.
Στάθηκε ο Μεφιστοφελής απέναντι μου.
Υψωμένος με κοίταξε όλο περιφρόνηση,πάλι εμπόδιο στον δρόμο μου και την αποστολή μου – την αιώνια θυσία.
Όμως δεν ήταν μόνος,οι αρχιστράτηγοι του τον ακολούθησαν.
Αζάζελ,Βαάλ,και η Άσταρωθ.

“Σήμερα θα ηττηθείς και η ψυχή σου θα καταστραφεί,θα πονέσει όσο ποτέ άλλοτε! Μπορεί μόνος να είσαι ίσος με εμένα αν όχι πιο δυνατός,αλλά πλέον συμφέρει όλες τις αρνητικές δυνάμεις άπειρος να είναι ο θάνατος σου.”
“Δεν είμαι μόνος” απάντησα,έβγαλα την πανοπλία μου και φάνηκε το σημάδι που είχα από δημιουργίας στο σώμα μου πάνω.
Και ύψωσα τα χέρια ζητώντας μια χάρη από τον Δημιουργό όλων και Εκείνος το έπραξε για εμένα.
Σχίστηκε η γη και σεισμός μεγάλος έγινε και από τα χαλάσματα υψώθηκαν 2 γίγαντες.
“Έπρεπε να το περιμένω ότι μόνο εσύ θα ζητούσες κάτι τέτοιο…” είπε ο ένας και γέλασε βροντερά.
“Βλέπω τα κατακάθια του σύμπαντος κόσμου είναι μαζεμένα,ευκαιρία να τα καθαρίσουμε όλα μαζί!” είπε ο δεύτερος.
“Ζωστείτε τα όπλα σας,και με όλες τις δυνάμεις σας μπείτε στην αρένα μικροί μου φίλοι!” είπα και εγώ γελώντας και ετοίμασα τα δικά μου όπλα.
Σήκωσα το χέρι μου,και έδειξα τα άστρα,και αυτό ήταν το πρώτο μου όπλο. Φωτιά εκ ουρανού κατέκαυσε την αθανασία των δαιμόνων όλων.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η μεγαλύτερη σφαγή δαιμόνων που έγινε ποτέ.
Ήμασταν 3 και εκείνοι χιλιάδες χιλιάδων ,αλλά δεν είχε σημασία.

“Φάλαγγες δρακόντων , γεμίστε τον ουρανό
πολεμήστε μαζί μας και δοξάστε τον Υπάρχοντα Θεό!
Πολεμιστές σε θάλασσες και γη,
δαίμονας ζώντας να μην βρεθεί!
Άγγελοι μεγαλοσχήμωνες ρίξτε τα βέλη σαν βροχή,
η ανομία και η φθορά σήμερα θα νικηθεί!”

Ήταν από τις λίγες στιγμές που χαιρόμουν για το ότι πολέμησα.
Πολύ καιρό περίμενα την στιγμή αυτήν,όμως ήταν η αρχή της πτώσης τους.
Μέτα το τέλος στεκόμασταν οι τρεις μας πάνω σε έναν λόφο και γύρω μας χάος.
Τότε τα σώματα των φίλων μου γιγάντων άρχισαν να φθείρονται…
“Εμείς θα τα ξαναπούμε..” είπε ο ένας,ευγενικός όπως πάντα..
“Κάποια στιγμή θα ξαναδώ τα μούτρα σου ε?” είπε και ο άλλος,αγενής ως συνήθως.,,

“Όλοι θα ξαναβρεθούμε,σε άλλες εποχές και σε άλλες καταστάσεις.
Και θα δοκιμαστούμε ξανά,φροντίστε να είστε εκεί και να έχετε τις μάχαιρες σας ακονισμένες.
Εμείς θα κάνουμε ότι άλλοι δεν μπορούν,και θα λογοδοτήσουν όλοι τους.
Και επειδή από λόγια δεν καταλαβαίνουν,μαζί τους θα μιλήσουμε με τα όπλα.
Το κυνήγι ξεκίνησε,και οι ρόλοι αντιστράφηκαν.
Και δεν θα έχουν πουθενά να κρυφτούν,για την κάθε χαμένη ψυχή θα δεθούν…”

Κάρφωσα το σπαθί μου στη γη,έβγαλα την πανοπλία και έκατσα λίγο.
“Το κακό είναι ότι και εσείς με αφήσατε πάλι” είπα κοιτώντας τους δύο φίλους μου,καθώς το πνεύμα τους εγκατέλειψε το υλικό προσωρινό σώμα και πήγε πάλι να συναντήσει τον Θεό όλων. Πήρα κάτι από τα πράγματα του κάθε ένα και έφυγα.
Μία μάχη δεν αλλάζει την τροπή του πολέμου και είναι πολλά τα μέρη που πρέπει να πάω.
Η τροπή όμως άλλαξε και μάχες δώσαμε άλλες δύο…
Μεγάλες ιστορίες,σε κόσμους που ακόμη δεν υπάρχουν μα υπήρξαν.

Για τόσες ζωές και τόσο καιρό δεν είχα ιδέα τι είναι ο προ-αιώνων υπάρχων Θεός…

Για τόσες ζωές και τόσο καιρό δεν είχα ιδέα τι είναι ο προ-αιώνων υπάρχων Θεός.
Οι δυνάμεις του χάους έκαναν καλά την δουλειά τους και εγώ περιπλανήθηκά σε κόσμους χαοτικά μεγάλους,εκεί που οι νόμοι της φύσης δεν είχαν καμία πραγματική έννοια και μπορούσες κατά την δύναμη του νου να τους αλλάξεις.
Άλλοτε στο υλικό κόσμο και άλλοτε σε διαστάσεις που η ύλη οριζόταν σαν καταδίκη της ύπαρξης,και κανένα ον δεν την δεχόταν σαν πραγματικότητα.
Όλα αυτά στη μάταιη αναζήτηση μου για δύναμη,να ξεπεράσω ,τον μόνο που έσπασε την λεπίδα μου,τον μόνο που έσπασε το πνέυμα μου με τόση άνεση…
Κινούσε το σώμα μου η οργή,το πνεύμα χαμένο ανάμεσα σε σκέψεις…κενές ίσως με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάτι θα γίνει και θα αλλάξουν όλα.
“Δεν θα αλλάξει τίποτα” είπε ο γεράκος εκείνος που πάντα προσευχόταν για εμένα,καθώς αναλογιζόμουν αυτά.
“Δεν θα αλλάξει,αν εσύ δεν θελήσεις να αλλάξεις.Μηχανικά δεν γίνεται τίποτα.Πρέπει να κάνεις έστω ένα βήμα -την θέληση- για να έρθει σε εσένα Εκείνος.” και σώπασε.

Αυθάδεις ως συνήθως εγώ,δεν έδωσα σημασία.
“Βρωμόγερε..” μουρμούρισα.
“Τι να ξέρεις εσύ από δύναμη,από δόξα,από μάχες,από τα πάντα! Όλη σου την ζωή κάτι προσευχούλες κάνεις,και που ωφελούν αυτά?”
Τέτοιες ήταν οι σκέψεις μου,που να ήξερα όμως τόσο καιρό ποιος ήταν εκείνος ο γεράκος…
Κάποια στιγμή έμαθα,και έπεσα στα γόνατα μπροστά του,κλαίγοντας.
“Τελικά η δύναμη έρχεται από αλλού.”
“Χιλιάδες φορές θα το λες”,συμπλήρωσε ο γεράκος” και κανείς δεν θα καταλάβει.”
“Μάχες,δόξες,προηγούμενες και επόμενες ζωές,δήθεν ηθική και καταστάσεις βολικές για όσους δεν έμαθαν να κάνουν τίποτα άλλο στην ζωή τους.”

“Και πώς θα μάθουν,να αισθάνονται,να κινούνται από το Ένα θέλημα. Στους ουρανούς,όλοι ένα θέλημα έχουν και εμείς ο καθένας το δικό του.Πως θα αλλάξει αυτό?”

“δεν θα το αλλάξεις εσύ.Να θυμάσαι,το να ταπεινωθείς,είναι επιλογή ή πιο σωστά…έτσι θα έπρεπε να είναι.Θεληματικά να υποδουλωθείς,από αγάπη.Εσύ αυτό πράξε και όλα θα μπουν σε σειρά.Αν αναγκαστικά ταπεινωθείς δύο τινά θα συμβούν…είτε θα ζήσει το πνεύμα σου πραγματικά,ή ο εγωισμός θα το καταρρίψει και θα πέσεις σε άβυσσο μεγάλη.”

Το κακό με ανθρώπους σαν εμένα είναι ότι ποτέ δεν θα αρκεστούν…

Το κακό με ανθρώπους σαν εμένα είναι ότι ποτέ δεν θα αρκεστούν…

Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι θνητός.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος πρέπει να πονέσει για να αγγίξει την θεία ενέργεια.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος σε έναν κόσμο που τα παιδιά πεθαίνουν και χάνονται ψυχές άδικα.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι χώμα και χώμα θα γίνει ξανά.

Ποτέ,ποτέ,ποτέ…χίλια ποτέ και απάντηση καμία.
Και αυτό μας βασανίζει,κάθε νύχτα και κάθε πρωί που ξυπνάμε απότομα,δεμένοι από την ανίατη ασθένεια της θνησιμότητας.

Τα πιο πολλά πράγματα,είναι ανούσια,βαρετά γιατί είναι κενά από ψυχή και εμείς απλά μετέχουμε σε ένα τσίρκο που ξέρουμε ότι οι πιο πολλοί θα καταδικαστούν σε αιώνιο θάνατο γιατί πιστεύουν ότι με όσα κάνουν είναι ζωντανοί.

Και παρά τις προσπάθειες μας,τίποτα δεν αλλάζει,εμείς αθάνατοι,με σώματα που αλλάζουν και ψυχές που βαραίνουν άλλοτε από την συναίσθηση της αδυναμίας,άλλοτε από την αμαρτία και άλλωστε από την απώλεια.

..και από του είδους μου ο κάθε ένας έχει άλλα χαρίσματα και άλλη πορεία στη ζωή του.

Άλλοι μόνοι,άλλοι είναι ίσως λίγο πιο τυχεροί και βρίσκουν γρήγορα κάποιον να περπατήσει μαζί τους και να κερδίσουν μαζί την αθανασία και την λύτρωση και άλλοι αναζητάνε αιωνια μια απάντηση αλλά δεν την βρίσκουν.

Για κάποιους είναι καταδίκη,για άλλους χαρά και για άλλους ένα αιώνιο ταξίδι.

Είμαστε όλοι στο ίδιο …κοπάδι,πρόβατα μα και λύκοι ταυτόχρονα.
Πρόβατα,ήσυχα υπομένοντας και καρτερικά περιμένοντας αλλά λύκοι για την κάθε στιγμή που θα ζητηθεί να δείξουμε τι είμαστε.

Για εμένα το πιο βασανιστικό πάντα ήταν να έχω τα πάντα,αλλά κανέναν να τα μοιραστώ.
Κενώνοντας διαρκώς τον εαυτό μου,μπόρεσα να δεχτώ κάτι σπάνιο.
Και αυτό το κάτι,με κράτησε και με περπάτησε σε μέρη ,σε βάθη και σε ύψη που η μικρή μου ύπαρξη θαύμασε…

Κάποτε ρώτησα Εκείνον,κάνω λάθος που βλέπω σε όλους καλό,ακόμη και στον λύκο?
Και απάντησε “Ο κάθε ένας καθρεφτίζει στους άλλους ότι είναι ο ίδιος.”
“Και τους λύκους πως θα τους νικήσω?” ρώτησα.
“Δεν χρειάζεται να τους νικήσεις,αλλά θα σου πω πως θα τους δαμάσεις”

Πάντα είχα την απάντηση που χρειαζόταν η ψυχή μου σε αυτόν τον κόσμο ,για την κάθε στιγμή.
Μα ποτέ δεν χόρτασα την Αλήθεια.
Πως να χορτάσω κάτι που είναι άπειρο και θες διαρκώς πιο πολύ?
Και πλέον είναι τόσο δύσκολο να βρω ότι θέλω σε άνθρωπο…
…αλλά αν δεν περάσω από ανθρώπους,Θεό κατάματα δεν θα δω.
Έτσι είναι,ο άνθρωπος δοκιμάζεται από ανθρώπους,τους μικρούς θεούς,που άλλοι επιλέγουν τον Πατέρα και άλλοι την δαιμονική ενέργεια.

Πλήγωσα πολλούς,και θα στεναχωρήσω και άλλους.Δεν μπορώ να κάνω ακόμη όλα όσα θέλω.

“Κατάρα,είμαι ακόμη αδύναμος…”

Μετά από τόσους αιώνες και τόσες ζωές πάντα καταλήγω στα ίδια συμπεράσματα…

Μετά από τόσους αιώνες και τόσες ζωές πάντα καταλήγω στα ίδια συμπεράσματα . Οι άνθρωποι που το μόνο που μπόρεσαν να σου δώσουν ήταν μια αγκαλιά σου προσέφεραν τα πιο πολλά από όλους . Αυτά ..

…και τελικά χρόνε μου δίνεις τις απαντήσεις που δεν θέλω.

…και τελικά χρόνε μου δίνεις τις απαντήσεις που δεν θέλω.
Μιλάνε για Θεό ,αλλά τους σαρωνει ο εγωισμός.
Μιλανε για Αγάπη αλλά αναγκαστικά γιατί τρέμουν την κρίση Του .

Το μόνο λάθος που έκανα σε αυτή την ζωή δεν ήταν ότι εμπιστεύτηκα όσους δεν άξιζαν ,εκείνοι θα πάρουν τον δρόμο τους και κανείς Θεός δεν θα τους ακούσει ,αλλά το ότι δεν αγκάλιασα όσο θα ήθελα εκείνα τα άτομα που έκλαψαν στους ώμους μου .

…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.

…και τις νύχτες αφήνομαι σε εκείνο που μόνο εσύ ξέρεις ότι είμαι και έρχομαι έξω από το παράθυρο.
Και περιμένω όλη την νύχτα να βγεις και να με δεις έστω λίγο.
Να με κοιτάξεις,και να μου δώσεις ένα χαστούκι,να με πάρεις από το χέρι και να μου πεις να μπω μέσα μην κρυώσω.
Κάποτε σου έκανα μία ερώτηση,και βρήκες την απάντηση με την μία,χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και όλοι οι άλλοι…δεν ξέρουν καν κατά προσέγγιση την απάντηση,την απάντηση στο ποιος είμαι.
Τι να κρύψω από εσένα…ακόμη ντρέπομαι.
Ντρέπομαι και τρώγομαι μέσα μου.
Και απλά σε κοιτάω.
Και φοβάμαι να σε ξανασυναντήσω,γιατί αν σε ξαναδώ δεν θα αντέξω να σε ξαναφήσω…ποτέ ξανά.
Είναι όλα σκληρά και κενά χωρίς εσένα.
Κενά,σκληρά,άδικα…