Month: January 2016


Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,Τα Χρονικά της Απώλειας,Μέρος 17ο.(Η δαιμονική καρδιά)


Η μάχη όπως εξελίχθηκε για πολλούς παρατηρητές έμοιαζε άνιση. Αν και θνητός,με σάρκα και αισθανόμενος την κόπωση κατανικούσα δαίμονες ξανά και ξανά. Άλλοι λουόμενοι με φλόγες, άλλοι αόρατοι, άλλοι άφθαρτοι υπό μία έννοια αθάνατοι και κανείς δεν μπορούσε να νικήσει ένα μεγάλο σε ηλικία σαν εμένα.

8236-demon-slayerΚαι αν φορούσα πανοπλία και αν το σπαθί μου ,πνευματικό στην φύση του, έκοβε τα πάντα σαν να ήταν από νερό δεν άλλαζε το γεγονός ότι πέρασαν τα χρόνια κατά χιλιάδες και εγώ δεν ήμουν ακμαίος. Στο σύνολο όλων αυτών προστάτευα και την μικρή πριγκίπισσα ,και ο εχθρός δεν έχανε ευκαιρία να προσπαθήσει να της κάνει ζημιά.

“Έχουμε νικήσει αυτή την μάχη από καιρό,και δεν αντιλήφθηκες τι έγινε. Θα πάρουμε ξανά ότι αγάπησες και ότι ορκίστηκες να προστατεύσεις,και στο τέλος θα χάσεις όλη την ελπίδα σου και κάθε πίστη σε Εκείνον που το όνομα Του να προφέρουμε δεν μπορούμε.” είπε ο Μεφιστοφελής.

Σταμάτησα μια στιγμή και η μικρή απομακρύνθηκε από εμένα,έτρεξε προς το μέρος των διαμονών και ενώ φοβήθηκα για την ζωή της,ετοίμασα όλες μου τις δυνάμεις για να την πάρω πίσω σε μία τελευταία ίσως ηρωική κίνηση.


Τότε πάγωσα… Οι δαίμονες δεν την πολέμησαν,επίθεσή δεν έκαναν αλλά την αγκάλιασαν,χαμογέλασαν ειρωνικά προς το μέρος μου και ο Μεφιστοφελής βρόντηξε και με βρυχηθμό λέοντος είπε όλο υπερηφάνεια:

“Δική μας είναι ,η καρδιά της είναι σαν τις δικές μας.Δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ πίσω και ποτέ δεν θα επανέλθει.Μόνο το σκοτάδι θα γνωρίσει και για αυτό φταις εσύ. Η αδυναμία σου! Η καρδιά της πλέον είναι δαιμονική.”

Μονομιάς εξαφανίστηκαν όλοι,μαζί και εκείνη η μικρή που τόσους αιώνες προστάτευα.

Μεγάλε Βασιλέα,που έσφαλα..τι έγινε…δεν κατανόησα ….που…γιατί…πως? Τώρα τι?

Πατέρα Πατέρα….


Και πάντα σε Εσένα έρχομαι ,και πάντα μπροστά Σου γονατίζω,και πάντα παραπονιέμαι είτε για δικά μου ή για άλλων θέματα και σου ζητάω χάρες. Ένα μικρό παιδί.

6a00e009983955883301b7c7f194b5970b-320wiΚαι πάντα σε ρωτάω,πως θα αντιμετωπίσω τον κόσμο,αφού για εδώ δεν είμαι και σαν τις γενιές αυτές να γίνω δεν θέλω. Στο έχω πει και το ξέρεις ότι εδώ υποφέρω,αιώνες τώρα μια μπερδεμένη κατάσταση μυαλού και πνεύματος.

Ο μόνος λόγος που ζω είναι επειδή Εσύ θέλησες. Ο μόνος λόγος που ζω είναι γιατί Εσύ δεν άφησες ποτέ ,ούτε άνθρωπο ούτε δαίμονα μετά εμού να έρθει και να ζητήσει είτε ζωή είτε ψυχή. Ο μόνος λόγος που ζω είναι επειδή μόνο Εσένα έχω ζήσει στα τόσα μου χρόνια. Μόνο Εσένα εμπιστεύομαι και μόνο Εσύ ήσουν Εκεί,πάντα και κάθε φορά.

 

Όλη μου την ζωή Εσένα προσμένω και θέλω να δω. Τι ξέρουν οι άλλοι για το πως Σε ζω εγώ? Πως να τους το ερμηνεύσω και πως να καταλάβουν… Μόνο εσύ ξέρεις την καρδιά μου,γιατί Εσύ νοιάστηκες ποιο πολύ από όλους. Μόνο Εσύ,γιατί με ήξερες πριν γεννηθώ.

Και όσα έχω γράψει για Εσένα θα χαθούν και θα λησμονηθούν από τους ανθρώπους,μα Εσύ δεν θα ξεχάσεις ότι Σου άνοιξα τη ψυχή μου,και εγώ δεν θα ξεχάσω ότι με αγκάλιαζες όταν στο ζητούσα.

Ένα παιδί που ακόμη περπατάει με τα χέρια.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    January 2016
    M T W T F S S
    « Oct   Mar »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031