Month: September 2010


‎Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,Το Τέλος,???.


Και πλέον όλα πέρασαν…

Πέρασε ο πόνος,πέρασε η απώλεια,πέρασαν τα δάκρυα.Και εκείνη η μικρή πριγκίπισσα μεγάλωσε πλέον,χαμογελούσε.Εκείνος είχε ολοκληρώσει την υπόσχεση του,το τελευταίο Αυγουστιάτικο βράδυ αποχαιρετούσε το καλοκαίρι που πέρασε πλέον,και τα άστρα φώτιζαν με όλη τους την δόξα τον επίγειο κόσμο…Έτσι λιτά,σχεδόν ντροπαλά μπήκε μέσα στο δωμάτιο της,και εκείνη έκλαιγε…

Πλησίασε ο Μέγας το κρεβάτι και γονάτισε εκεί,μπροστά στην μικρή ,για αυτόν, Ασίζι.Δεν μπορούσε κανείς από τους δύο να μιλήσει,τι να έλεγαν σε αυτήν την ώρα…Έσπασε τότε η σιωπή και είπε εκείνος…

Ολοκληρώσαμε την υπόσχεση,ολοκληρώσαμε την προφητεία μας,ολοκληρώσαμε την αγάπη μας.Είναι ώρα ποια να βαδίσεις μόνη στο ίδιο σκοτάδι του κόσμου που οι ένδοξοι βαδίζουν,κατά όλου του κόσμου και κατά του εαυτού τους.Στο τέλος του θα βρεις έναν ήλιο και εσύ μικρή μου βασίλισσα…μην κλαις.Θα φύγουμε οι τρεις μας σε άλλη γη σε άλλα μέρη εκεί που κανείς δεν θα μας ξέρει.Είναι ώρα για εμάς να σπάσουμε την μοίρα μας σε κομμάτια χίλια και να προκαλέσουμε την μεγαλύτερη ταραχή στον Ουράνιο Κόσμο,από δημιουργίας του Σύμπαντος…

the_seaaaaaa.png

Μην φύγεις σε παρακαλώ,είπε η μικρή και τον αγκάλιασε.Σηκώθηκε εκείνος και έχοντας την στην αγκαλιά το, στροβιλίστηκε μαζί της,σαν τότε που ήταν μικρό παιδάκι και μαζί μεθυσμένοι,ζαλισμένοι, έπεσαν και γονάτισαν ο ένας μπροστά στον άλλον…

Θα είμαι πάντα μαζί σου,θα κατοικώ εδώ είπε,και έδειξε την καρδιά της.Τότε άρχισε να χάνετε η εικόνα του,άρχισε να χάνετε το υλικό του σώμα…Της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και χάθηκε από τον κόσμο εκείνον,σαν ένα σύννεφο που από την γη ξαναπήρε την θέση του στον ουράνιο κόσμο…

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,Η Αρχή,Μέρος 2ο.


Και μου είπε τότε η Σελένια:

Θοδωράκη, σε αυτή την ζωή, χωρίς αγάπη κάνεις δεν μπορεί να κρατηθεί…“.

Ήμουν τότε μικρός, σε ηλικία, σε εμπειρίες, και σε δυνάμεις… δεν κατανόησα. Και περάσαν οι αιώνες… ‎…κάθε στιγμή χαραζόταν και ένα κομμάτι από τους πόνους της ζωής στην καρδιά μου. Και μεγάλωσα. Έτσι πίστεψα τουλάχιστον.

Οι σκέψεις αυτές, και άλλες πολλές που έμαθα και διδάχτηκα μέσα από τα χρόνια, τριγυρνούσαν στο μυαλό μου, κάθε παγωμένο και μοναχικό βραδύ Σαββάτου.

walking-wandering-on-footprints-desert.jpg

Και έκλαιγα ξανά και ξανά. Όχι με τα ματιά, αλλά με μια ραγισμένη καρδιά που περίμενε με λαχταρά την βροχή να την ποτίσει. Μια βροχή καλοκαιρινή, που έρχεται όταν δεν το περιμένεις, και σε δροσίζει, εσένα και όλη την γη. Και όλα ανθίζουν, και όλα αναγεννιούνται.

Αλλά οι χιλιετηρίδες πέρασαν, και τίποτα δεν άλλαξε. Όλα ήταν παγωμένα και μήτε η γλωσσά μου, μήτε η καρδιά μου, μπορούσαν να αισθανθούν κάτι γλυκό ή τρυφερό…

Πέρασε έτσι όλη μου η ζωή, και πλέον ήμουν μονός, σε έναν πλανήτη έρημο.

Και περιπλανιόμουν χωρίς σκέψη, χωρίς ανάγκες, χωρίς τίποτα. Ένα ον που τα είχε όλα: Είχε την γνώση των άστρων, την σοφία των Ουρανών, την αθανασία και όσο υλικό πλούτο θα μπορούσε ποτέ να έχει κανείς.

Αλλά δεν είχε τίποτα…

Μια στιγμή τότε, φάνηκε ένα φως μπρος μου, και ένιωσα όλη την χαρά του κόσμου! Και ρώτησα το φως σαν ένα μικρό παιδάκι που έχει απορίες για το τι βλέπει και ζει την εκάστοτε στιγμή, “τι είσαι εσύ? γιατί σε φοβάμαι?“. Και το φως απάντησε, με δύναμη , δόξα, μα συνάμα ήταν πολύ γαλήνιο… “Δεν θα μάθεις τι είμαι, μέχρι να αρνηθείς όλα όσα έχεις. Μέχρι να αρνηθείς τον εαυτό σου, μέχρι να πεθάνεις. Και όλα αυτά θα τα ξεχάσεις, και τότε αφού πεθάνεις, τότε θα ζήσεις.

Έτρεμε η καρδιά μου… τι τρελά μου λέει, σκεφτόμουν! Να πεθάνω? Εγώ? Πως? Και τι θα πει να αρνηθώ τον εαυτό μου…?

Αλλά είπα, με μια δόση αλαζονείας, ότι δεν με φοβίζει! Αν μπορεί, ας μου πάρει τη ζωή. Άλλη μια εμπειρία σκέφτηκα… άλλωστε ήταν αδύνατον! Και επιτόπου σωριάστηκε το κουφάρι μου στην έρημο, και χάθηκε… μετά με είδα να βαδίζω έναν μεγάλο δρόμο, μέσα σε ένα απύθμενο σκοτάδι… και ασυναίσθητα πλησίαζα ένα φως.

Έφτασα στο φως, και ήμουν έτοιμος να κάνω το τελευταίο μου βήμα για την νέα μου ζωή. Ήξερα ότι δεν θα είχα τίποτα από όσα είχα, θα πονούσα, θα έκλαιγα ξανά, δεν θα ήμουν αθάνατος… αλλά πλέον δεν με ενδιέφερε.

Έτσι, με θάρρος πήγα να το κάνω, και με έπιασε κάποιος από τον ώμο μου είπε να μην γυρίσω να κοιτάξω το πρόσωπο του. Έπειτα είπε… “Θοδωρή… ετοιμάσου για την ποιο δύσκολη μάχη που θα δώσεις ποτέ. Αλλά ετοιμάσου να γίνεις και εσύ ένας Ήλιος…” Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος ήταν και τι εννοούσε… 

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου


Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,θα είναι λοιπόν μια σειρά κειμένων, σε μέγεθος…βιβλίου τα οποία και θα αναρτώ εδώ κάθε φορά που γράφω ένα νέο κομμάτι.

Όλες οι ιστορίες που έχω γράψει κατά καιρούς ,θα διορθωθούν και θα μπουν σε μία χρονολογική σειρά(επιτέλους),

και θα διηγούνται την ιστορία ενός …ατόμου,που μαντέψτε πως τον λένε!:Ρ

Η αλήθεια είναι ότι πολλές από τις ιστορίες βασίζονται στις δικές μου εμπειρίες και στις δικές μου απόψεις,και σε καμία περίπτωση δεν τις θεωρώ απόλυτες από άποψη ορθολογισμού ή και κατά πόσο είναι σωστές. Επίσης αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν περίμενα να διαβάζουν τα κείμενα μου τόσα άτομα,και από ότι φαίνεται αυξάνετε ο αριθμός τους με τον καιρό!:)

Άλλωστε,τα Επικά,ξεκίνησαν για αυτόν τον λόγο και μόνο:

Επανειλημμένα λάμβανα,και λαμβάνω μέιλ που μου ζητάνε είτε να τα κάνω…βιβλίο(που δεν με ενδιαφέρει)είτε να τα βάλω σε μιά τάξη και να γράφω ποιο συχνά!

Οπότε και σας κάνω την χάρη!:ΡΡΡΡ 

Και αυτό είδα…


Και βρέθηκα σε έναν κόσμο,που δεν γνώριζα ποιος είναι.Δεν ήξερα που βρίσκομαι.

Αλλά ήξερα ότι σε αυτόν τον κόσμο τα είχα όλα.

Εμφανίστηκα μπροστά σε έναν μεγάλο διάδρομο και κατά μήκος του βρισκόντουσαν όλα,όλες οι κοσμικές απολαύσεις:

Φαγητό άφθονο, σεξ σε όλες τι μορφές του ακόμη και τις πιο διεστραμμένες, φιλαργυρία στην πιο άθλια μορφή της, και ματαιοδοξία πέρα από κάθε όριο και μέτρο.

Και στο τέλος του διαδρόμου, υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να διακρίνω.

Ξεκίνησα να περπατάω κατά μήκος και σε κάθε παράσταση κοσμικής απολαύσεώς ήμουν και εγώ.

Συμμετείχα σε όλα και όλα με καλούσαν και τα ήθελα όλα!

Χαιρόμουν να τα απολαμβάνω…αλλά είχε περιέργεια να δω τι είναι αυτό στο τέλος του διαδρόμου. Και εκεί Τον είδα…σταυρωμένο και γεμάτο πληγές,να τον χτυπάνε αλύπητα.

christ-on-cross.jpg

Και πήγα να βοηθήσω,και όταν έφτασα μπροστά σταμάτησαν όλοι όσοι Τον βασάνιζαν, με κοίταξαν και ξαναγύρισαν να Τον κοιτάνε,έτοιμοι σαν λιοντάρια να Τον χτυπήσουν ξανά…

Και ρώτησα γιατί Κύριε,ποιος Σου το κάνει αυτό?

Ποιος Σε σταύρωσε ξανά και ποιος είναι αυτός που Σε κτυπάει?

Και Εκείνος μου απάντησε:

Εσύ Θοδωρή,εσύ με σταυρώνεις και εσύ με κτυπάς κάθε φορά που με ξεχνάς.

Εσύ Θοδωρή,κάθε φορά που ενδίδεις σε όλα όσα πέρασες και είδες κατά μήκος του διαδρόμου.

Αυτή είναι η ζωή σου.

Και όσοι ήταν που τον κτυπούσαν,γύρισαν και είδα το πρόσωπα τους.

Ήταν όλοι τους…εγώ.

Τους έδιωξα,και μετά έκατσα εκεί και έκλαψα… Συγχώρα με…συγχώρα με που σε χτύπησα…

Γιατί για κάθε φορά που σε χτύπησα,εσύ με αγάπησες.

Και κάθε φορά που σε αρνήθηκα με την ζωή μου,εσύ με συγχώρεσες και με αγκάλιασες…

Συγχώρα με…

Παραμύθια κόκκινα σαν αίμα (Μέρος 1ο)


Ανέφερα σε ένα μου κείμενο ,ότι πολλές φορές εμίλησα για τα περί αγάπης και τι θεωρώ ότι είναι η ζωή η πραγματική, χωρίς ντροπή.

Πολλοί επικρίνουν τις απόψεις μου, και αλήθεια, δεν έχω ανάγκη να με…υπερασπιστώ. Απλά δεν θέλω να βλέπω τους άλλους να κάνουν λάθη και να πονάνε και να υποφέρουν πολλές φορές για χαζομάρες, μάλλον απερισκεψίες.

Σήμερα θα αναφέρω κάποια πράγματα περί αγάπης και πώς παρερμηνεύουν αυτό το συναίσθημα οι άνθρωποι και τέλος γιατί όλοι οι άνθρωποι ανεξαίρετος το αναζητάμε.

Θα ξεκινήσω ανάποδα λέγοντας το γιατί αναζητάμε αγάπη, και ο λόγος είναι απλός:

Δημιουργηθήκαμε από τον Θεό που οι πράξεις Του εκφράζονται από αυτήν. Είναι κομμάτι της φύσεως μας όπως είναι και η συνεχείς αναζήτησης του Θείου στοιχείου. Αισθανόμαστε και είμαστε πλήρεις σαν οντότητες όταν επιτέλους την ζήσουμε. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι η αγάπη δεν είναι κάτι μονοδιάστατο, αλλά κάτι βαθύτερο που μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους, που σαν άνθρωποι άλλοτε τους καταλαβαίνουμε άλλοτε όχι.

burning_sun.jpg

Αν μπορείς να αγαπήσεις έστω ένα άτομο, τότε μπορείς να αγαπήσεις τους πάντες. Είναι αδύνατον να αγαπάς τους γονείς σου και να απεχθάνεσαι όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι αδύνατον να αγαπάς τον σύντροφο σου στην ζωή και να μην αγαπάς τον αδερφό σου.

Η αγάπη αλλάζει ως προς τον τρόπο έκφρασης της σε σχέση με τα πρόσωπα αλλά δεν αλλάζει η ουσία της. Η ειλικρινείς αγάπη για τον πλησίον αλλάζει την καρδία και φέρνει ταπείνωση, κατανόηση, μακροθυμία και ακόμη πιο πολύ αγάπη! Μάλιστα η αγάπη μπορεί και αλλάζει την καρδιά του ατόμου για τα οποία νοιαζόμαστε, προσευχόμαστε κτλ (αυτό λέγει ο γέρων Παΐσιος), ναι τόση δύναμη έχει!

Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος μπερδεμένος από την ασάφεια των καταστάσεων και του τωρινού κόσμου, δεν ξέρει που να την βρεί και να την αναζητήσει. Δεν ξέρει τι να κάνει για να την αισθανθεί και πώς να ανταποκριθεί σε αυτήν.

Βγαίνουμε σε διάφορα κέντρα διασκέδασης και άλλα παρόμοια μέρη, με υποσυνείδητο σκοπό και στόχο αυτό:

Να βρούμε ή να μας βρει, κάποιος που να μας αγαπήσει…ή έστω να μας ερωτευτεί με την ενδόμυχη ελπίδα αυτό να εξελιχτεί σε κάτι άλλο.

Όμως δεν ξέρουμε ότι δεν είναι το μέρος που είναι λάθος, αλλά οι μέθοδοι και τρόποι που ακολουθούμε. Πιστεύετε ότι υπάρχει πιθανότητα πχ ένας άντρας να πάρει σοβαρά μια γυναίκα που λικνίζεται πολύ προκλητικά στο ρυθμό της μουσικής? Ναι, θα της δώσει σημασία, αλλά όχι την σημασία που θέλει αυτή. Βλέπετε, ο άλλος μας κρίνει (ευτυχώς ή δυστυχώς) σύμφωνα με το ότι δείχνουμε εκείνη την στιγμή, με ότι βλέπει, με ότι ακούει…

Κανείς μας όμως δεν υπολογίζει ότι η αγάπη δεν είναι…τυχαίο συναίσθημα, αλλά κάτι που καλλιεργείτε καθώς είναι αποτέλεσμα μόχθου, προσπάθειας και κατανόησης. Σαν παράδειγμα μπορούμε να βάλουμε εκείνα τα ζευγάρια που με την πρώτη ευκαιρία εκφράζουν δια του λόγου πόσο πολύ αγαπάνε τον άλλον, το άλλο τους μισό όπως λένε. Να που όμως, με τη πρώτη δυσκολία χαλάει η σχέση γιατί δεν έχουν υπομονή και δεν θέλουν να καταλάβουν ο ένας την καρδιά του άλλου. Δεν βάζουν τον εαυτό τους στην θέση του άλλου και όταν το μόνο που έθρεφε την «αγάπη» τους ήταν λόγια, φυσικό ήταν να καταρρεύσει αυτό το οικοδόμημα.

Που θα χτίζατε το σπίτι σας, πάνω σε πέτρα να είναι σταθερό και να μη να το κουνάει ούτε τυφώνας είτε επάνω σε άμμο, που ακόμη και λίγο να φυσήξει θα πέσει ολόκληρο?

cross-3.jpg

Έτσι διαφέρει η αγάπη που βασίζετε στην κατανόηση, την υπομονή και εν τέλι την αποδοχή ότι δεν είμαστε τέλειοι και ούτε είναι ο σύντροφος μας. Όταν φτάσουμε να αγαπάμε τον άλλον ακόμη και με τα όποια ελαττώματα του, τότε μόνο τον αγαπάμε πραγματικά, τότε μόνο τον αγαπάμε έμπρακτα και όχι στον λόγον μόνο.

Τίποτα δεν γίνετε στην τύχη, και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όσοι πιστεύουν ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δε τα περιμένεις… Τίποτα δεν έρχεται μόνο του, παρά μόνο με προσπάθεια πετυχαίνουμε όσα πετυχαίνουμε. Έχετε δει κανέναν να περνάει την σχολή στο Πανεπιστήμιο χωρίς διάβασμα? Προφανώς όχι. Έχετε δει μερικές φορές που περπατάει ο άντρας με την γυναίκα και τα παιδιά τους στον δρόμο και κρατάει ο πατέρας το μικρότερο παιδάκι τους που δεν μπορεί να περπατήσει ακόμη στην αγκαλιά του? Πιστεύετε αλήθεια ότι όλα έγιναν στην τύχη? Τυχαία συναντήθηκαν, τυχαία από τον έρωτα πήγαν στο αίσθημα της αγάπης, τυχαία παντρεύτηκαν και τυχαία έκαναν παιδιά? Ίσως το μόνο τυχαίο ήταν η συνάντηση τους, όμως το αποτέλεσμα που ονομάζεται αγάπη έγινε από αμοιβαίες και όχι μόνο υποχωρήσεις, και από καλή προδιάθεση και από τις δύο μεριές. Ο άντρας πχ μπορεί να είναι νευρικός, όμως η γυναίκα του να ξέρει ότι, ότι κάνει το κάνει για το καλό της οικογένειας τους και τον συγχωρεί σε αυτό. Η γυναίκα δε, μπορεί να έχει κάποια ανασφάλεια που ο άντρας γνωρίζει αφού ζει μαζί της, και επειδή την αγαπά την βοηθάει όσο μπορεί σε αυτό το ζήτημα και πολλές φορές μέσω αυτής της διαδικασίας και αγαπητικής σχέσης όλα διορθώνονται, με τον καιρό…αλλάζει η καρδιά!:)

Τέλος θα αναφέρω κάτι που είπε ένας γέροντας…

«Άμα αγαπάτε την γυναίκα σας, ξεχάστε το όνομα της και φωνάζετε την….αγάπη! Αυτή θα το ακούει και θα πετάει!»

Αυτά είπε ο Μέγας Θεόδωρος και αναχώρησε για τα βάθη του δάσους της Μεντίνα…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2010
    M T W T F S S
    « Aug   Oct »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930