Month: July 2010


Παραμύθια κόκκινα σαν αίμα (Μέρος 2ο)


Περί πίστεως, δοκιμασιών και ασθενειών

Σκεφτόμουν τον τελευταίο καιρό, το πώς οι δοκιμασίες και οι πιθανές ασθένειες επηρεάζουν την ζωή μας, καθώς και σε ποια χρονική στιγμή της ζωής μας έρχονται κάθε φορά.

Πιστεύω ότι κάνουμε το λάθος και βλέπουμε μονοδιάστατα το κάθε τέτοιο γεγονός με αποτέλεσμα να μην λαμβάνουμε τους «καρπούς» της κάθε τέτοιας εμπειρίας.

Υπάρχει άραγε άνθρωπος, που δεν έχει κάποιο «κουσούρι» σωματικό, φανερό ή μη? Και εφόσον όλοι λίγο πολύ έχουμε κάτι, γιατί κρίνουμε επιφανειακά και μόνο σαν να είμαστε εμείς τέλειοι? Η απάντηση πιστεύω, έχει να κάνει με την ματαιοδοξία, όπως λέει και η λέξη , ζητάμε δηλαδή την μάταιη δόξα και τη μάταιη κοσμική τελειότητα.

Σε τέτοιες στιγμές, εκεί που έχουμε «χαθεί», χτυπάει ο Κύριος την πόρτα της καρδιάς μας και μας επισκέπτεται.

paisios3.jpg

Ο γέρων Παΐσιος έλεγε:

– Γέροντα, πάντα ωφελεί η αρρώστια;

– Ναι, πάντα πολύ ωφελεί. Οι αρρώστιες βοηθούν τους ανθρώπους, να «εξιλεωθούν», όταν δεν έχουν αρετές. Μεγάλο πράγμα η υγεία, αλλά και το καλό που προσφέρει η αρρώστια, η υγεία δεν μπορεί να το δώση! Πνευματικό καλό! Είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία, πολύ μεγάλη! Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία, και μερικές φορές του εξασφαλίζει και μισθό. Η ψυχή του ανθρώπου είναι σαν το χρυσάφι και η αρρώστια είναι σαν τη φωτιά που την καθαρίζει. Βλέπεις, και ο Χριστός είπε στον Απόστολο Παύλο: «Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται»[18]. Όσο περισσότερο ταλαιπωρηθή με κάποια αρρώστια ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο εξαγνίζεται και αγιάζεται, αρκεί να κάνη υπομονή και να την δέχεται με χαρά.

– Μια αναπηρία, Γέροντα, μπορεί να δημιουργήση σύμπλεγμα κατωτερότητος;

– Αυτά είναι μπανταλά.

– Στους αναπήρους όμως, Γέροντα, μερικές φορές συμβαίνει αυτό.

– Συμβαίνει, γιατί δεν τοποθετούνται σωστά. Όταν καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι ευλογία από τον Θεό, τοποθετούνται σωστά και απαλλάσσονται από την μειονεκτικότητα. Όταν ένα μικρό παιδί έχη κάποια αναπηρία και δεν έχη βοηθηθή, ώστε να χαίρεται για την αναπηρία του, τότε έχει ελαφρυντικά, αν αισθάνεται μειονεκτικά. Αλλά, αν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν. Ένας κουφό αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι. Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό. Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα. Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός: «Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου! Τι σου χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -, πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή… Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.

Ο Θεός πιστεύω, με όσα έχω ζήσει πάντα, ναι μεν σου δίνει ένα «κουσουράκι», αλλά σου δίνει και χάρισμα, ή καθαρίζει το νου ώστε να προσέξεις ποια έχεις ήδη και να τα χρησιμοποιήσεις ποιο σωστά. Θα σου «πάρει» πχ το ένα μάτι, αλλά θα σου δώσει άλλο Πνευματικό να βλέπεις τις καρδίες των άλλων και να τους βοηθάς. Θα σου «πάρει» λόγου χάρη το ένα πόδι, αλλά έτσι θα δοκιμαστείς και αν αντέξεις, στην πίστη θα είσαι πιο σταθερός από τους άλλους.

Άλλοι πάλι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά για λόγους είτε ιατρικούς, είτε άλλες φορές ανεξήγητους και εδώ ο γ.Παΐσιος είπε για αυτό , ότι το επιτρέπει ο Θεός για να «βολεύεται» και κάνα ορφανό και παιδιά που δεν έχουν γονείς. Γονιός δεν είναι εκείνος που έφερε στον κόσμο το παιδί, αλλά εκείνος που θα το μεγαλώσει, που θα χαμογελάσει μαζί του, που θα πονέσει για αυτό.

Η κάθε δοκιμασία λοιπόν, έχει το δικό της διδακτικό χαρακτήρα και ποτέ ο Θεός δεν θα μας δοκίμαζε με καταστάσεις που δεν θα αντέχαμε, καθώς Πατέρας στοργικός είναι και μας αγαπάει όσο τίποτε άλλο. Να έχουμε υπόψην ότι ακόμη και οι ασθένειες πολλές φορές περαστικές είναι, μένουν για λίγο και φεύγουν.

Βλέπουμε στις ιστορίες των Αγίων και από όσα είπε και ο Χριστός ότι αυτό που «κινεί» και σώζει τον άνθρωπο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ίδια, η ειλικρινείς πίστη. Όταν οι αμαρτωλοί πήγαιναν στο Ιησού και ζήταγαν να τους θεραπέψει, σε πολλούς είπε «…η πίστη σου σε έσωσε…» και εδώ καταλαβαίνουμε ότι ο πιστός δεν χάνετε, ο Θεός δεν θα αφήσει ποτέ κανένα παιδί του έτσι, θα το βολέψει κάπως.

be-patient.jpg

Καμιά φορά γινόμαστε δεν έχουμε υπομονή με τα αιτήματα μας, και γκρινιάζουμε γιατί δεν ικανοποιούνται άμεσα. Να μην φοβάστε, όλα θα λυθούν και όλα θα δρομολογηθούν όταν έρθει η ώρα. Εσείς να δοξάζετε το όνομα Του μόνο και όλα θα είναι καλά.

Με βλέπω σε αυτή την φάση της ζωής μου και όλα είναι καλύτερα από ποτέ. Και πέρασαν μήνες γκρίνιας και άγχους για τι? Για το τίποτα…Έλεγα πότε θα λυθούν τα ζητήματα μου Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο, μη δείχνοντας εμπιστοσύνη στο τι επέτρεψε να γίνει και τι έπρεπε να ζήσω για να γίνω ποιο καλός και να έρθω ποιο κοντά Του. Τελικά όλα λύθηκαν…και να σου τα κλάματα από την συγκίνηση πάλι.

Θεέ μου, με ρωτάνε πως δεν νιώθω μοναξιά ενώ είμαι μόνος. Με ρωτάνε πως δεν νιώθω λύπη ενώ είμαι μόνος. Πως χαμογελάω ενώ με πληγώνουν. Και εγώ τους λέω για Εσένα αλλά δεν με ακούνε…

Πως μπορώ να νιώσω μοναξιά αφού έχω Εσένα? Πως μπορώ να νιώσω λυπημένος όταν Εσύ μου δίνεις όσα χρειάζομαι? Όλοι με αρνήθηκαν και όλοι με πρόδωσαν και η καρδιά μου πόνεσε, τα αδύναμα μάτια μου κοκκίνισαν και θόλωσαν από τα δάκρυα, και η καρδιά μου πονούσε τόσο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια. Και ήρθες Εσύ για εμένα τον τελευταίο όλων και μου έδωσες Δόξα, με έλουσες με το φως Σου και με αναγέννησες.

Συγχωρά με που κρίνω τον συνάνθρωπο μου και που δεν έχω την δύναμη να τους βοηθάω όλους όσους μου στέλνεις.

Συγχώρα με Θεέ μου, που δεν είμαι αντάξιος της Αγάπης σου.

Συγχώρα με…

Τα Επικά του Μέγα Θεόδωρου,Τα Χρονικά της Απώλειας,Μέρος 21ο.


Γροθιά έναντι γροθιάς,χτύπος καρδιάς έναντι χτύπου.Ένα κενό εκεί που κάποτε υπήρχε ζωή,σε έναν κατεστραμμένο από τους πολέμους και την απληστία πλανήτη,πλέον ολοκληρωτικά νεκρό…

Εκεί επί μέρες,εγώ και ο Ασβέλαν ανταλλάξαμε λόγια λίγα,πόνο πολύ.Εγώ μόνος μου και εκείνος κατά μού μαζί με τις λεγεώνες απέθαντων που διαρκώς ανέστενε,ξανά και ξανά.

‎”Κουράστηκα”,σκεφτόμουν…όχι σωματικά μα ψυχικά.Όλη μου την ζωή σε μία αναζήτηση δύναμης ανώτερου επιπέδου,όλη μου την ζωή αναζητώντας κάτι.

Ίχνος γαλήνης δεν υπήρχε στην ψυχή μου,μια φουρτουνιασμένη θάλασσα,μανιασμένη να με καταπιεί κάποια στιγμή ,την στιγμή που ήμουν αδύναμος…όπως τότε.

Και χαμένος καθώς ήμουν σε όλες αυτές τις σκέψεις ένιωσα τις λεπίδες των υπηρετών του σκοτεινού αυτού λόρδου,να τρυπάνε το σώμα μου,να το σχίζουν σε άλλα σημεία μα δεν με ένοιαζε…

undead-warrior-fantasy-582357_800_600.jpg

Σωριάστηκα κάτω…αίμα γύρω μου…ζαλισμένος χωρίς να ξέρω τι να σκεφτώ.Δεν με ένοιαζε πλέον.Απόρησε ο εχθρός μου.Ήμουν ανίκητος στις πρώτες 4 διαστάσεις του τότε γνωστού σύμπαντος επί 79 χιλιάδες χρόνια,και έχασα έτσι εύκολα,ανόητα θα έλεγε κανείς…

Στάθηκε από πάνω μου και είπε:Τύψεις..αυτό σου κόστισε την ζωή Shirance.

Αυτό σε έκανε αδύναμο.Αναλογίστηκες στην καλύτερη στιγμή για εμένα,ότι είσαι ο μεγαλύτερος δολοφόνος που πέρασε στην ιστορία του γνωστού μας κόσμου.Έχεις κατασφάξει εκατομμύρια εκατομμυρίων ψυχών στο όνομα της αλήθειες,της δήθεν αναζήτησης δύναμης και για τι?

Για την απληστία σου.Για να αποκτήσεις τίτλους,πλούτο υλικό,ανέσεις από τις σάπιες αυτοκρατορίες που υπηρέτησες.Σου έδωσαν τίτλους φονιάδων,στολισμένους με ιπποσύνη και ηθική.Ήξερες ότι κάποια μέρα θα γίνει και αυτό..παρακαλούσες για τον θάνατο μα αυτός δεν ερχόταν.Σήμερα σου έκανε την χάρη και ήρθε να αφαιρέσει το βρώμικο στίγμα σου από αυτόν τον αιώνα,και αυτόν τον κόσμο…

lost-soul-moon-light-31000.jpg

Τα τελευταία του λόγια τα έχασα,δεν άκουγα μήτε αισθανόμουν τίποτα πλέον.Με κάρφωσε στην καρδιά με το ίδιο μου το σπαθί και έφυγε γελώντας…

Λύτρωση σκέφτηκα και χάρηκα εγκάρδια για λίγο,για να απογοητευτώ αμέσως μετά.Βρέθηκα στιγμιαία στο πιο βαθύ μέρος του Άδη,σε μία πόλη φτιαγμένη για εμένα καταδικασμένος να ακούω φωνές,να τις κυνηγάω προσπαθώντας να σταματήσω το αίσθημα μοναξιάς μου μα ο αλυσίδες που είχα στα πόδια και στα χέρια με βάραιναν και με πόναγαν…όλο και πιο πολύ.Αυτές οι αλυσίδες ήταν και τα δάκρυα όσων κατέσφαξα χωρίς να δείξω ντροπή καμία και τώρα ούτε εκείνοι όλοι έδειχναν για εμένα…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    July 2010
    M T W T F S S
    « Jun   Aug »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031