Month: January 2010


Μία νύχτα Σαββάτου…(Μέρος 1ο)


…Και ενώ δάκρυζα,εκείνη με τα δάχτυλα της,απαλά, σκούπισε τα δικά μου δάκρυα και είπε:

Όταν ο ποιητής αισθάνεται,η καρδιά του γεμίζει.Και όταν γεμίσει από συναίσθημα,ξεχυλίζει προς τα έξω και το αισθάνονται όλοι.Και τότε εκείνος γράφει,και δεν το νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι,αλλά μόνο το ότι μπορεί να εκφράσει με γραπτά και με λόγια,ύμνους προς εκείνην…την αγάπη,που λίγοι έζησαν.

Χαμογέλασα και χωρίς να την κοιτάξω απάντησα…

Για εσένα που δεν γνωρίζω ποια είσαι, και που σήμερα είναι η πρώτη και τελευταία φορά που θα με δεις, θα σου δώσω μερικά από τα φλουριά μου,ώστε όταν χρειαστείς κάτι στην ζωή σου, ότι και να είναι αυτό,θα το αγοράσεις με αυτά…

Έπειτα κατέβηκα από το σκαμπό,άφησα το αλκοόλ,πλησίασα εκείνην, έκλεισα τα μάτια χωρίς να δω το πρόσωπο της και της φίλησα απαλά στο μέτωπο.Αναστέναξε…χαμογέλασα…

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σκέφτηκα…

Ένα όνειρο διαφορετικό…


Βρέθηκα σε έναν κόσμο με πολύ φως.Εκεί ένιωσα ότι έπρεπε να πλησιάσω ένα κτήριο,μεγαλοπρεπές κατά κάποιον τρόπο.Φοβήθηκα λίγο,αλλά πήγα προς τα εκεί.Προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν το κτήριο που χορεύαμε Ποντιακούς χορούς.Και ήταν όλοι εκεί…μα όλοι!Όλα τα άτομα που έχω γνωρίσει ποτέ ήταν εκεί και περίμεναν.Όμως ήταν νωρίς και έπρεπε πρώτα να βοηθήσω στην διάσωση μερικών ανθρώπων…δεν ξέρω γιατί και πως,αλλά αυτή ήταν η δουλεία μου.

bridge,lake,awesome,bw,scenary,landscapes-0010fd1d68643120cbdf9117f9e606e0_h

Πλησίασα την θάλασσα ,λίγο πιο μπροστά από το κτήριο,πέρασα την άμμο και μπήκα μέσα.

Έσωσα μερικά άτομα που πνιγόντουσαν,αν και μου φάνηκε παράξενο το πόσο εύκολα τους βοήθησα και τους έβγαλα έξω.Τελικά είμαι πιο δυνατός από ότι πίστευα σκέφτηκα…

Από ότι φάνηκε όμως,όταν μπήκα στην θάλασσα μολύνθηκα από κάτι,και επιτόπου μου δημιούργησε μια κοκκινίλα στο στήθος.Έκανα να φορέσω γρήγορα την μπλούζα μου,να μην το δει κανείς και ανησυχήσει.Αλλά πρόλαβε και με είδε η…Κική.Και ήρθε και με ρώτησε τι έχω,και εγώ κοιτώντας το έδαφος,μη μπορώντας να κοιτάξω την ίδια στα μάτια,απάντησα πως δεν έχω τίποτα.Είμαι μια χαρά.Και γύρισα την πλάτη να φύγω,και εκείνη με έπιασε με το χερι από τον ένα ώμο και μου είπε…

“Η ασθένεια που μόλις απέκτησες,είναι ανίατη…”

και εγώ χωρίς να γυρίσω είπα…

“Δεν υπάρχουν ανίατες ασθένειες.Υπάρχουν ανίατοι άνθρωποι,ανίατες καρδιές…“

Δεν είπα κανείς μας τίποτα,και απομακρύνθηκα,να μπω στο κτήριο για να αρχίσουμε τους χορούς.Όλοι με ρώταγαν που είμουν τόση ώρα,και εγώ δεν απάντησα.Τους εξήγησα ότι δεν έχει σημασία,και είναι ώρα να χορέψουμε!

Και ξεκινήσαμε.Δώσαμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό,αλλά το σημάδι στο στήθος με έκαιγε πολύ.Πονούσα αλλά δεν ήθελα να πω τίποτα μην τυχόν και ανησυχήσει κανείς.Πάντα τα ίδια έκανα…

Και όλοι όσοι ήρθαν να μας δουν μας χάρηκαν και χειροκροτούσαν.Μα όλοι!

Και ήρθε η ώρα για διάλειμμα…Και ένιωσα το στήθος να καίγεται τόσο δυνατά,που έτρεξα στα αποδυτήρια,και το έσφιξα με όλη μου την δύναμη αλλά δεν έβγαλα μιλιά.Και ακούω έναν δυνατό θόρυβο και πέφτει η οροφή του κτηρίου.Δόξα το Θεό,από ότι είδα μετά δεν έπαθε κανείς τίποτα.

Ο δάσκαλος μας φώναξε επιτόπου συνεργείο και άρχισαν να φτιάχνουν την οροφή.Στο μέσο διάστημα όλοι βγήκαν έξω,και έκατσαν στα παγκάκια που κοιτούσαν την όμορφη θάλασσα.

Και εγώ προσπαθούσα να δω ποιος είναι που,αλλά δεν με βοηθούσαν οι αδύναμοι οφθαλμοί μου.Όμως δεν με ενδιέφερε ποιος έκανε τι,ούτε και ο πόνος στο στήθος.Εγώ ένα πράγμα ήθελα μόνο…

Και έψαχνα και προσπαθούσα να την βρω…την Κι που μου έμαθε να αγαπώ,αλλά μάταια.

Ήθελα να περπατούσαμε μια μόνο φορά,χέρι χέρι,επί της παραλίας και έπειτα μια φορά να παραβιάσω τον κανόνα και να της έδειχνα όλα τα άστρα του ουρανού και ας ήταν μέρα…

Δεν με ένοιαζε ποιος θα με δει και τι θα πει.Και έψαχνα,και έψαχνα,και όλο έψαχνα αλλά δεν την βρήκα…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    January 2010
    M T W T F S S
    « Nov   Feb »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031