Month: January 2009


Κάτι νύχτες Σαββάτου,η αγάπη γίνετε αιτία θανάτου…(Μέρος 4ο)


Τρίτο και τελευταίο κομμάτι, διαφορετικό από τα άλλα (μάλλον). Σάββατο πάλι, όμως διαφορετική διαδρομή από ότι συνήθως και με άλλη σειρά όλα. Καμιά αλλαγή που και που δεν πειράζει, σου δίνει έναν άλλο αέρα, μια δροσιά θα έλεγα. Καθώς περπατούσα, οι λογισμοί σαν πυρωμένα βέλη πέφτανε πάνω μου αλλά κάποια στιγμή είπα “Μείνετε εκεί που είστε. Εγώ δεν θα αγχωθώ, ούτε θα βιαστώ για κάτι. Τα πράγματα που είναι να γίνουν θα γίνουν, και όσα εγώ θέλω θα αισθανθώ, όσα εγώ θέλω θα δω και όσα θέλω θα γευτώ”. Σταμάτησαν οι λογισμοί, και ξανάβγαλα φτερά πάλι. Και έτσι… Ήμουν πάλι σαν μεθυσμένος και αρχαία χρόνια να ονειροπολώ και τα βάρη των άλλων στις δίκες μου πλάτες να κουβαλώ, μα εγώ χαίρομαι που μου δίνετε αυτή η ευκαιρία και που γεννήθηκα μια μαϊμού με φτερά μα όταν κοιτώ τους άλλους στα μάτια ο πόνος της καρδιάς τους την δική μου διαπερνά. Και άλλες φόρες χαζεύω την φύση, τους ουρανούς και τις φωτιές, και καταλήγω πως δεν είναι οι συγκινήσεις που ψάχνω αυτές, και όταν περπατώ ονειρεύομαι κάτι πράγματα μικρά και τρελά, που άλλοτε ο ήλιος άλλοτε το φεγγάρι τα γεμίζουν με μια μοναδική ομορφιά… Αναρωτιόμουν τελικά τι έχω και κατανοώ θέματα που δεν γνωρίζω σε βάθος? Πως καταλαβαίνω την γλωσσά των άλλων και ας μην την έχω ακούσει ποτέ? Και θυμήθηκα αυτό που είχε πει η γερόντισσα Γαβριήλια όταν την ρώτησαν πόσες γλώσσες ξέρει και αυτή είπε ότι ξέρει πέντε: Η πρώτη είναι το χαμόγελο, η δεύτερη τα δάκρυα, η τρίτη είναι το άγγιγμα, η τέταρτη είναι η προσευχή και η πέμπτη είναι η αγάπη. Εμένα μου λείπουν τα δάκρυα, δεν ξέρω τι κάνω λάθος, ίσως ακόμη δεν έχω φτάσει ως εκεί, όλα στην ώρα τους. Θυμάμαι μάλιστα μου είπε κάποτε μια, να χαμογελάς ΜΘ. Χαχα, είναι ίσως από τα λίγα που μπορώ να κάνω. Αν και δεν θεωρώ και τόσο αστεία αυτά που λέω, μα αφού κάνω τους άλλους να γελάνε χαλάλι! Έτσι το σκέπτομαι εγώ: και όταν πέφτω πρέπει να σηκώνομαι και να γελώ. Και αν δεν μπορώ να σηκωθώ και μείνω κάτω, πάλι να γελώ. Τι θα πετύχω αν αρχίσω να γκρινιάζω η να κλαίω? Δεν λέω, όλοι κάποια στιγμή σπάμε, ο καθένας με τις αντοχές του. Δεν είναι κακό, ξέσπασμα είναι και αυτό, αλλά μην το παρακάνουμε γιατί τότε πέφτουμε σε άλλη παγίδα. Δεν θυμάμαι πάλι αν το είχα αναφέρει, αλλά είχαμε και μια συζήτηση περί αγάπης με κάποια. Εγώ πιστεύω ότι αγάπη είναι μια και μονό, δεν έχει όρια ούτε περιορισμούς. Ίσως να διαφέρει πως την κατευθύνουμε στα επιμέρους πρόσωπα που γνωρίζουμε, αλλά ή θα την αισθάνεσαι ή δεν θα την αισθάνεσαι. Ίσως κάνω και λάθος, αυτό έχω ζήσει, αυτό λέω. Δεν ήμουν και πολύ καλά χθες, έλεγα να κάνω ένα διάλυμα από όλα για 2 εβδομάδες. Αλλά υπάρχουν άτομα τα οποία σε δέχονται όπως είσαι, σε κάνουν και αισθάνεσαι κάπως ρε αδελφέ. Καλά θα έλεγα. Γενικά είμαι ψιλό-μπερδεμένος αυτόν τον καιρό, πολλά σκέφτομαι. Όχι βεβαία με αχνός και τέτοια, απλά είναι αυτά που σκέφτομαι. Απλά το ένα αναιρεί το άλλο και κάποτε πρέπει να κάνω μια επιλογή να τελειώνω και με αυτά γιατί δεν τραβάει πολύ το ζήτημα μου. Βλέπω πάλι άλλους, μιλάνε για απομάκρυνση από όλους και όλα, και ταξίδια μακρινά και εν τέλι να φύγουν και από το περιβάλλον στο όποιο ζουν. Δεν το θεωρώ καλό αυτό, το να αποφεύγεις μια κατάσταση και όχι να παλέψεις να την ανατρέψεις δεν είναι λύση. Αυτό μου δίδαξε ο Δάσκαλος μου, υπομονή και επίμονη. Αλλά και πάλι δεν είναι όλες οι καταστάσεις ίδεις, και ίσως και οι πιο πολλοί να μην έχουν και μια έστω ψυχολογική στήριξη από κάπου…Υπομονή και επίμονη λοιπόν, και όπως λέει και ένα τραγούδι: Stay true to yourself, stay true to your own, your spirit will crush the hearts of stone!:)

Κάτι νύχτες Σαββάτου,η αγάπη γίνετε αιτία θανάτου…(Μέρος 3ο)


Δεν ανοίγω τα μάτια ξανά, κάθε φορά διασχίζω τον κόσμο και από μέσα προς τα έξω φλέγομαι, αν με αγαπάτε έστω και λίγο μην μιλάτε, άλλα ψέματα από θνητούς δεν θα δέχομαι… Σάββατο πάλι. Περίεργο όμως! Ήλιος έλαμπε και ας ήταν μεσάνυχτα, το άστρο μου βλέπετε βγήκε αμέσως αυτήν την φορά. Κάτι δεν μου πολυκαθόταν καλά, είναι εποχές που δεν γίνονται θαύματα. Έτσι ναι μεν έλαμπε, αλλά δεν μου έδειξε που να πάω να βρω αυτό που ψάχνω εδώ και αιώνες στην γη. Καλά λέω στο Άστρο, για έλα εδώ, τι μισές δουλειές είναι αυτές, έλαμψες που έλαμψες δεν μπορείς να κάνεις ολόκληρη την δουλειά σωστά? Και τότε αυτό απάντησε: Δύο είναι οι λόγοι Μέγα Θεόδωρε που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω την τοποθεσία, και ας σε περιμένει εκείνη. Ο πρώτος είναι οι δεν μου επιτρέπετε από τον Θεό, εσύ πρέπει να ολοκληρώσεις την πράξη αυτήν. Η ολοκλήρωση της θα δείξει το μέγεθος της γνώσης που απέκτησες αιώνες τώρα, ήσουν άξιος αυτής η όχι? Τέλος μάχονται τα τανγκαλάκια μαζί μου, μην τυχόν και ποτέ καταφέρω να σου δείξω, διότι αν γίνει αυτό σε μεγάλο μπελά θα βρεθούν. Αν και εκείνα φοβούνται πολλά για εσένα, αλλά και αυτό να σου πω δεν μου επιτρέπετε! Κάλος είπα, άντε πάω να κάνω τότε το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω σχεδόν σωστά… Αυτό το ταξίδι δεν ήταν αν τα άλλα. Λίγο περίεργο θα έλεγα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Μοναδικό υπό μια έννοια πάλι… Αργο, αισθανόμενος το κρύο να σκίζει την σάρκα μου, και όλες τις αισθήσεις μου να λειτουργούν στο μέγιστο. Μύριζα, έτρεμα… ακόμη και το Sharingan μου άφησα ελεύθερο και σκεφτόμουν: Ποια θα είναι αυτή που θα με δει, να σέρνομαι μόνος στους δρόμους των ανθρώπων, με μάτια που θα βγάζουν φλόγες. Ποια θα είναι αυτή που δεν θα φοβηθεί γιατί θα ξέρει ότι η φωνή της δεν έσβησε και πάντα θα πλανιέται μέσα στο μυαλό μου? Σκάλα για τον παράδεισο έχω γίνει! Είμαι τόσο περίεργος και έχω τόσα χούγια που αν τυχόν και κανείς με αντέξει έστω και μια μέρα, ε μα τι στο καλό, Άγιος είναι! Αναρωτιέμαι, τις σκάλες τις παίρνουν μέσα όμως, απλά αναρωτιέμαι, δεν με απασχολεί τόσο ποια… Μπερδεύομαι καμιά φορά με αυτά που σκέφτονται και κάνουν οι άνθρωποι. Προβλήματα τόσα πολλά, που πάνε και τα βρίσκουν? Πάλι καλά οι λύσεις είναι πιο άπλες από οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί. Καμιά φορά τους δείχνω και την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουν για να την βρουν, δεν μου επιτρέπετε να τους την πω. Μονοί τους πρέπει να την βρουν αυτήν. Αμ τι, φανταστείτε να μας βούταγε ο Θεός και να μας πέταγε στο Παράδεισο με το έτσι θέλω! Τι καθοδήγηση και ελευθερία θα ήταν αυτή? Έχω να αντιμετωπίσω τους ανθρώπους, αλλά έχω και κάτι χειρότερο: έμενα. και είμαι τόσο πεισματάρης, που με δυσκολία με παλεύω! Μια μπάτσα σκάει ο εγωισμός, μια η ταπείνωση. Μια η καλοσύνη (όση μου έχει απομείνει)μια και η κακιά… Δύσκολη μάχη, γιατί τον εαυτό σου ενώ τον γνωρίζεις δύσκολα τον αντιμετωπίζεις. Θέλει σθένος και υπομονή και εγώ τίποτα από τα δυο δεν έχω. Που να τα βρω, τα βρέχει? Πάντως κάποια στιγμή όλο αυτό πρέπει να τελειώσει. Θα πρέπει να αποφασίσω, θα συνεχίσω τα ταξίδια μου περά από τα κοσμικά σε όλη τους την διάσταση με σκληρή σωματική και πνευματική άσκηση ή θα τα περιορίσω μια και καλή? Τραβάει το ένα από εδώ, τραβάει το άλλο από εκεί, στο τέλος θα τρελαθώ! Όλοι μας έχουμε τις αντοχές μας και οι δικές μου φτάνουν στο τέλος τους σιγά σιγά, και κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν σύντομα αλλιώς δεν βλέπω να γίνονται ποτέ. Έλεγα κάποτε στους μαθητές μου: Σε αυτόν τον κόσμο οι άλλοι πάνε και πωλούνε μικρά παιδιά, και οι άλλοι πάνε παίρνε, πάνε παίρνε. Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή ε τότε τι να λέμε? Αν είναι αυτό εδώ πραγματική ζωή, τότε ας αρχίσουμε να κλαίμε…και να’μαστε μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά και δεν βελτιωθήκαμε καθόλου. Ουφ, σήμερα δεν ξέρω τι γράφω, τι νόημα έχουν αυτά. Μόνο ένα αποφάσισα: θα ξαναγράψω μόνο ένα ταξίδι μου ακόμη και μετά τέλος. Δεν έχει νόημα να τα μοιράζομαι κανείς δεν καταλαβαίνει. Τι να πω, η αλήθεια ήταν ότι εξ’αρχης δεν περίμενα να καταλάβει κανείς. Άντε πάω πάλι στον στύλο μου, μπας και γαληνέψω λίγο…:P

Κάτι νύχτες Σαββάτου,η αγάπη γίνετε αιτία θανάτου…(Μέρος 2ο)


Ξύπνησα 3 το βράδυ,δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Όλη την εβδομάδα αυτήν το ίδιο πράγμα.Σκέψεις που μου έρχονται μέσα στα άγρια μεσάνυχτα(που λέτε και εσείς οι άνθρωποι).Ντύθηκα,φόρεσα το ψαράδικο,ένα σαν πάνινο με ρίγες πορτοκαλί από πάνω,πήρα κάνα ψιλό και βγήκα.Απαραίτητο “όπλο” δε,στις βραδινές εξόδους αυτές,το κομποσκοίνι.Βλέπετε είναι βράδυ Σαββάτου,και τέτοιες νύχτες Σαββάτου το μίσος μου,γίνετε αιτία θανάτου…Πάλι στους δρόμους,η ίδια -γνωστή πλέον-διαδρομή.Θυμάμαι την ξεκίνησα στα 16 προς 17 μου.Τότε θυμάμαι όταν έβγαινα τέτοιες ώρες με ρώταγε η μητήρ μου που πάω αλλά ποτέ δεν απαντούσα.Τι να έλεγα δηλαδή?Πάω να κάνω άλλο ένα ταξίδι πέρα από τα κοσμικά?Ποιος θα το καταλάβαινε αυτό?Καμιά φορά το λέω στο κοτοπουλάκι μου(έτσι λέω το σκυλί)και με κοιτάει και μου λέει “Μέγα,μου φαίνεται μόνο εγώ σε καταλαβαίνω.”και μετά έρχεται και τρίβετε κάτω στα πόδια μου.Ξεκινάει η διαδρομή και η ίδια αίσθηση ευφορίας με διαπερνάει,περνάει μέσα μου παντού σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα,από εκείνη την στιγμή του χωρισμού,σαν να μην πέρασε μια μέρα.Και θυμήθηκα τότε στα 17 μου που σε κάποια στιγμή οργισμένος έκανα το εξής:Ύψωσα την γροθιά μου στον ουρανό και είπα “Θα καταστρέψω όλους τους ψεύτικους παραδείσους,τι ζωή είναι αυτή?Τι Θεός είναι αυτός?” και τότε άκουσα την φωνή Του γεμάτη καλοσύνη και υπομονή να μου λέει “Μην ζητάς Θεόδωρε απολογία από Εμένα για τα λάθη που έχεις κάνει εσύ,μόνος σου επέλεξες αυτόν τον δρόμο και αυτήν την ζωή.Αρνητής όλων κατέληξες να γίνεις,τι νόημα έχει σε αυτήν την ζωή έτσι να μείνεις?“.Τότε κατανόησα ότι είχα πάει όσο κάτω δεν είχε πάει ποτέ κανείς. Αλλά η υπερηφάνεια μου δεν μου επέτρεπε να το παραδεχτώ. Και είπα στον εαυτό μου “Γονάτισε μαϊμού, γονάτισε” αλλά δεν μπορούσα. Και τότε έσπασα τα γόνατα μου και μαζί και την υπερηφάνεια για να μπορέσω να υποκλιθώ και να γονατίσω μπροστά στην Μοναδική Πραγματική και Υπέρτατη Αλήθεια και από τότε η μελαγχολία μου μεγάλωσε… Από τότε περιπλανιέμαι σε ατελείωτα ταξίδια, παρακαλώντας κάθε φορά για την σκοτεινή ψυχή μου. Τι έχω κάνει εγώ, σε ποιον έκανα καλό? Πως θα παρουσιαστώ μπροστά Του? Θα με ρωτήσει “Εσύ τι δουλειά έχεις εδω?Τι θες? Έκανες κανένα καλό?” και εγώ τι θα πω αφού δεν έχω κάνει ποτέ καλό σε κανέναν και δεν έχω βοηθήσει ποτέ κάποιον? Με είπε και η άλλη άγιο και Άγγελο. Τώρα τι να πω? Μάλλον δεν έχουν δει άγιους και αγγέλους, γιατί για να μπερδεύουν μια μαϊμού που δραπέτευσε από ένα τσίρκο με κάτι τέτοιο, ε δεν εξηγείτε αλλιώς! Εγώ όλο μαϊμούδες κάνω και καμία σωστή δουλειά. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι κάνα κομποσκοίνι αλλά δεν ξέρω καν αν βοηθού αυτό, τι είμαι εγώ να με ακούσει ο Θεός? Επιστρέφοντας βλέπω τους ανθρώπους και τον τρόπο διασκέδασης τους. Μεθυσμένοι από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, προσπαθούν να πνίξουν το άγχος τους με τις κοσμικές απολαύσεις. Και καλά να κάνουν ότι κάνουν, αλλά λύτρωση και γαληνή δεν βρίσκουν έτσι, δεν το έχουν προσέξει? Τι να πω, όταν τους λες “αυτό που κανείς δεν είναι σωστό” σου λένε δεν ξέρεις να ζεις. Έχουμε βγάλει πόδια στο κεφάλι, όλα ανάποδα. Η ακολασία και η αμαρτία μας έχουν γίνει τιμές πλέον. Τους καθαρούς τους λιθοβολούμε, γιατί σαν αυτούς δεν μπορούμε να γίνουμε. Δεν κοιτάμε να κάνουμε κάτι καλό. Περπατάμε και βρίσκουμε ένα επαίτη. Αντί να δώσουμε λέμε “Αυτός βγάζει ποιο πολλά από έμενα με την ζητιανιά. Ξέρεις πόσες ιστορίες ξέρω”, να τι πρέπει να φοβόμαστε. Να μην κρίνουμε όχι με την έννοια της άποψης. Αυτή να την έχουμε, ετυμηγορία να μην έχουμε. Διότι ποτέ δεν ξέρεις τι είναι τι, σαν παράδειγμα βλέπουμε μια με σουπερ μίνι. Λέει ο ένας “αυτή είναι έτσι και βρομερή και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο”, σκέφτηκε όμως ότι αυτό δείχνει τόλμη και δύναμη ψυχής? Ότι αν αυτή τη δύναμη κατευθυνθεί σωστά μεγάλο καλό θα κάνει αυτή που άλλοι δεν θα μπορούν και μόνο σχολιάζουν. Πηρά και ένα τσάι να πιω στο δρομο,1.10 παρακαλώ! Η τιμές στα ύψη και οι άνθρωποι όλο δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα βγάλουν πέρα. Πλασματικές ανάγκες, αλλά θα σου πει ο άλλος αν δεν πιω δεν θα είμαι “κουλ” όπως όλοι οι άλλοι, πως θα…ρίξω γκομενάκια? Να όλοι στον γκρεμό, εκεί και εγώ, γιατί όχι? Αν το κάνουν οι άλλοι κάτι ξέρουν! Νωρίτερα 4 άτομα προσπάθησαν να οργίσουν τον Μεταβαρώνο. Που να ήξεραν από τι σώθηκαν, ανόητοι άνθρωποι. Στα καλά καθούμενα! Ε μα δεν έχει ο κόσμος τσίπα πια! Περπατάς ήσυχα και ωραία να κανείς και καμία δουλειά, και σε κάθε γωνία και άλλο κακό. Στη μια κλέφτες, στην άλλη “καγκουρες” που έρχονται 4-4 να τις… φανέ και πάει λέγοντας. Άλλη ιστορία πονεμένη και οι κλεφτές, δεν φταίνε μόνο αυτοί για όσα γίνονται, μερίδιο ευθύνης έχουμε και εμείς και όχι μικρό μάλιστα. Τέλος γνώρισα κάτι άτομα τελευταία, που δια την καθαρότητα της καρδίας τους συγκινήθηκε ο γερών Θεόδωρος, “Υπάρχει μαγιά ακόμη” είπε και ταράχτηκε το σύμπαν σύσσωμο… Χύμα σκέψεις, χωρίς νόημα. Έτσι ήμουν πάντα, γιατί και δεν με κατανοεί κανείς. Δόξα τον Θεό, Εκείνος με προσέχει αν και δεν το αξίζω. Πιστεύω κάτι θέλει από έμενα τον μικρό, μια ψυχούλα που φοβάται τα πάντα, στα χεριά Του. Συμφωνήσαμε και πατσίσαμε, και αφού όλα τα μυστήρια λύσαμε, συνεχίζουμε με κόντρες μια σχέση τρυφερή… Αμήν.

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    January 2009
    M T W T F S S
    « Dec   Feb »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031