Month: October 2008


Οι αρετές των Σαμουράι…(Μέρος 1ο)


…και οι απόψεις του Μέγα Θεόδωρου και του Μεταβαρώνου επί αυτών.

Πριν οτιδήποτε άλλο,θα παρουσιάσω το σύμβολο των Σαμουράι,καθώς και κάποια ιστορικά στοιχεία

έτσι ώστε να έχουμε και μία γενική εικόνα ποιοι είναι,τι έκαναν,τον τρόπο ζωής τους και τέλος τους κώδικες τους.

Μια γρήγορη,συνοπτική ιστορική ανασκόπηση για τους Σαμουράι.

(Το σύμβολο των Σαμουράι)

Η λέξη Σαμουράι αρχικά σήμαινε “Αυτός που υπηρετεί”,και αναφερόταν σε άντρες που συνήθως ήταν γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών και που τους είχε ανατεθεί να προστατεύουν τα μέλη του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου.Αυτού του είδους η “υπηρεσία” που προσέφεραν,ήταν και η αιτία του να αρχίσουν να θέτονται οι βάσεις ώστε οι Σαμουράι να αρχίσουν να θεωρούνται ευγενείς,από άποψη κοινωνική και πνευματική.

Με τον καιρό,η άρχουσα τάξη είχε αρχίσει να αποκτά προβλήματα σε σχέση με την διαχείριση του κράτους καθώς και με τον κεντρικό έλεγχο του,οπότε και άρχισε να δίνει διοικητική δύναμη σε Φεουδάρχες οι οποίοι με τον καιρό αποκτούσαν όλο και πιο πολύ δύναμη στα χέρια τους,με φυσικό αποτέλεσμα να χάνει δύναμη το Αυτοκρατορικό Συμβούλιο.Οι Φεουδάρχες αυτοί είχαν πολίτικη,στρατιωτική και οικονομική δύναμη,η οποία αυξήθηκε τόσο ώστε τα πράγματα ΕΦΤΑΣΑΝ σε ένα σημείο όπου και έγινε κάτι που άλλαξε την μέχρι τότε ιστορία της Ιαπωνίας.

Το 1185 ο Minamoto no Yoritomo ένας πολέμαρχος φεουδάρχης των Ανατολικών επαρχιών,εγκαθίδρυσε το πρώτη κυβέρνηση βασιζόμενη μόνο σε στρατιωτική δύναμη και τίποτε άλλο.Αυτό σήμαινε και την είσοδο της Ιαπωνίας στη Φεουδαρχική περίοδο (1185-1867).Η Ιαπωνία παρέμεινε σε αυτήν την κατάσταση για 700 χρόνια…

Όμως η αρχική σταθερότητα που ο Minamoto κατάφερε να φέρει,πολύ γρήγορα κατέρρευσε.Πολλές μικρο επαναστάσεις προκλήθηκαν και το 1467 η κυβέρνηση κατέρρευσε φέρνοντας ένα κύμα αναστάτωσης και ουσιαστικά προκαλώντας την καταστροφή της Ιαπωνίας.Έτσι λοιπόν ξεκίνησε η γνωστή σε όλους Περίοδος των Πολέμων,ένας αιματηρός αιώνας στου οποίου την διάρκεια όλοι οι πολέμαρχοι μάχονταν αναμεταξύ τους για την προστασία των υπό την εξουσία τους περιοχών,την κατάκτηση των περιοχών του εχθρού και εν τέλι την απόλυτη κυριαρχία.

Κατά την διάρκεια του αιώνος αυτού έως και το τέλος του,οι Σαμουράι ήταν πλέον γνωστοί ως “Συνταγματάρχες”,”Ειρηνοποιοί” και “Επαγγελματίες στρατιώτες”.Με λίγα λόγια είχαν την εξουσία να επιβάλουν την θέληση τους μέσω της βίας,και δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο…

Οι χειρότεροι από αυτούς του μεσαιωνικούς Ιάπωνες πολεμιστές είχαν ένα επίπεδο ζωής & συμπεριφοράς λίγο καλύτερο από αυτό ενός αλήτη του δρόμου.Οι καλύτεροι από την άλλη,ήταν απόλυτα πιστοί στους αφέντες τους και ειλικρινείς στον τότε κώδικα(ο οποίος εκείνη την περίοδο δεν είχε γραπτή μορφή)γνωστό σήμερα ως Bushido(Συχνά μεταφράζετε ως Ο Δρόμος του Πολεμιστή ή Βάσεις/Αξίες της Ιπποσύνης).

Ο ρόλος τους όμως άλλαξε όταν ο Hideyoshi εγκαθίδρυσε την ειρήνη στην μέχρι τότε ταραγμένη Ιαπωνική κοινωνία.Οι υπηρεσίες τους ως επαγγελματίες μαχητές δεν ήταν πλέον αναγκαίες διότι η περίοδος και κατά συνέπεια και η κοινωνία ήταν ειρηνική.Έτσι άρχισαν να ασχολούνται πιο πολύ με τα πνευματικά(τέχνες,ποίηση,κτλ)και λιγότερο με τα περί μάχης.Εν τέλι το 1867,απαγορεύτηκε να οπλοφορεί οποιοσδήποτε πολίτης και όλες οι κάστες πολεμιστών(μαζί και οι Σαμουράι)σταμάτησαν να υπάρχουν.Έτσι έγινε αυτό που ο Hideyoshi είχε προβλέψει 3 αιώνες πριν,οι Σαμουράι ήταν πλέον Σαμουράι χωρίς σπαθί.

(Στο 2ο μέρος θα αναλύσω όλες τις αρετές και τα ιδανικά στα οποία πίστευαν…) 

Κάτι νύχτες Σαββάτου,η αγάπη γίνετε αιτία θανάτου…(Τέλος)


Πέρασαν 23 αιώνες από τότε απόψε, και την ξαναείδα. Το ίδιο όμορφη όπως πάντα. Με την ιδία αθάνατη κάρδια. Με το ίδιο αθάνατο χαμόγελο, που κάθε φορά που χαμογελάτε με τύφλωνε σαν ένας ήλιος. Ένας αυγουστιάτικος κοκκινωπός ήλιος που δίνει θερμότητα διαφορετική μα θυμίζει ότι έρχεται δύσκολος καιρός… χειμώνας. Και μου ξαναείπε τα σοφά της λόγια η Ασίζη, μέσα από αιώνες ταξιδιών. Σύντομα λόγια. Κοφτά. Φάνηκε ότι ήταν απογοητευμένη. Απογοητευμένη από τον εαυτό της που δεν μπορούσε να βοηθήσει όλους όσους ήξερε.

Και ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε, και δάκρυσε, και έπιτα είπε:

Θυμάσαι Μέγα Θεόδωρε τότε που ήσουν μικρός και αδύναμος? Θυμάσαι που ήρθες σε εμένα κλαίγοντας και έλεγες ότι δεν μπορούσες να κάνεις όλα όσα θα ήθελες? Ότι δεν μπορούσες σαν αγκαλιάσεις τον κόσμο όλον? Και εγώ σου είπα κάνε ότι μπορείς,με τον καιρό θα δυναμώσεις

και όλα θα γίνουν εφικτά.

Τελικά όμως,έφτασα στα λόγια σου. Τότε που ήσουν μικρός είχες δίκιο σε ένα πράγμα. Πόσο άραγε είναι αρκετό? Πόσο μπορείς να δώσεις? Πόσο μπορείς να πονέσεις και πόσο να αντέξεις?

Βλέπεις Θεόδωρε, είπε η Πριγκίπισσα, η ύπαρξη, σε αυτό το επίπεδο είναι πόνος. Είναι χαρά. Είναι πολλά.

Αλλά είναι και απογοήτευση. Αυτή βασανίζει εμένα. Δεν μπορώ να κάνω αρκετά.

Δεν έχω την δύναμη…

Όμως πες μου, εσύ τι έκανες όλον αυτό τον καιρό, σε πόσους κόσμους περιπλανήθηκες, τι έζησες και τι αισθάνθηκες…

Και λέγει ο Θεόδωρος εις αυτήν:

Ήρθε απόψε η δίκια σου φωνή , και μιλάς. Άνθρωπος έγινες εσύ, που στων ανθρώπων τις ελπίδες χαμογελάς.

Εγώ όμως δεν έγινα τίποτα από όσα θα ήθελα. Έγινα θυσία χωρίς να το θέλω. Έγινα πολεμιστής από υποχρέωση ενώ κάρδια ειρηνική είχα. Έγινα σοφός για να σώσω άλλους,που πραγματικά δεν είχαν χέρι να πιαστούν και κανέναν να τους σώσει. Έγινα δάσκαλος για να διδάξω την ανθρωπιά και ας μην γνωρίζω πολλά γράμματα,ούτε την κοσμική γνώση κατείχα. Αρνήθηκα την γνώση των ανθρώπων για να κατανοήσω πρώτα την κάρδια τους,για να πονέσω και εγώ μαζί τους. Έμαθα μόνος μου την υπομονή,αυτήν την μοναδική αρετή, γιατί δάσκαλο δεν είχα σε τίποτα. Έμαθα μόνος μου να δακρύζω, αν και ποτέ δεν δάκρυσα για τον ίδιο λόγο που και οι άλλοι δακρύζουν. Πήγα σε κόκκινα μπαράκια, σε παρακμιακή μουσική, και εκεί τους είπα για την ζωή την πραγματική. Χωρίς ντροπή.

Εκδιώχτηκα πω σχεδόν όλους και λίγοι με αγάπησαν πραγματικά. Όσοι βοήθησα με έφτυσαν και με αρνήθηκαν. Αντάλλαγμα δεν θέλω, και ούτε ζήτησα. Βρήκα στόχο… θέλω να φτάσω στην…Θέοση, Βλέπεις, αυτή είναι η διάφορα μας με τον Θεό. Εκείνος αγαπήσει χωρίς λόγο τους πάντες. Και τους αμαρτωλούς δυο φόρες.

Χάρη σε Εκείνον ακόμη ζω και ακόμη οι οφθαλμοί μου αντικρίζουν αυτόν τον κόσμο…

Χαμογέλασε η Πριγκίπισσα και είπε εις με:

Ποτέ δεν περίμενα ο μαθητής μου να με διδάξει. Αλλά εσύ δεν είσαι που λέγεις ότι ο κάλος δάσκαλος διδάσκεται και από τον μαθητή του? Ότι ο καλός δάσκαλος έχει μαθητές καλύτερους από τον ίδιο?

Χαμογέλασε ξανά έπιτα και τότε το άστρο φώτισε το σημείο που στεκόταν και εκείνη ανέβηκε εις τον ουρανό. Και με μια εκτυφλωτική λάμψη εξαφανίστηκε…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    October 2008
    M T W T F S S
    « Sep   Nov »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031