**Και πλέον όλα πέρασαν…**Πέρασε ο πόνος,πέρασε η απώλεια,πέρασαν τα δάκρυα.Και εκείνη η μικρή πριγκίπισσα μεγάλωσε πλέον,χαμογελούσε.Εκείνος είχε ολοκληρώσει την υπόσχεση του,το τελευταίο Αυγουστιάτικο βράδυ αποχαιρετούσε το καλοκαίρι που πέρασε πλέον,και τα άστρα φώτιζαν με όλη τους την δόξα τον επίγειο κόσμο…Έτσι λιτά,σχεδόν ντροπαλά μπήκε μέσα στο δωμάτιο της,και εκείνη έκλαιγε…

Πλησίασε ο Μέγας το κρεβάτι και γονάτισε εκεί,μπροστά στην μικρή ,για αυτόν, Ασίζι.Δεν μπορούσε κανείς από τους δύο να μιλήσει,τι να έλεγαν σε αυτήν την ώρα…Έσπασε τότε η σιωπή και είπε εκείνος…

Ολοκληρώσαμε την υπόσχεση,ολοκληρώσαμε την προφητεία μας,ολοκληρώσαμε την αγάπη μας.Είναι ώρα ποια να βαδίσεις μόνη στο ίδιο σκοτάδι του κόσμου που οι ένδοξοι βαδίζουν,κατά όλου του κόσμου και κατά του εαυτού τους.Στο τέλος του θα βρεις έναν ήλιο και εσύ μικρή μου βασίλισσα…μην κλαις.Θα φύγουμε οι τρεις μας σε άλλη γη σε άλλα μέρη εκεί που κανείς δεν θα μας ξέρει.Είναι ώρα για εμάς να σπάσουμε την μοίρα μας σε κομμάτια χίλια και να προκαλέσουμε την μεγαλύτερη ταραχή στον Ουράνιο Κόσμο,από δημιουργίας του Σύμπαντος…

the_seaaaaaa.png

Μην φύγεις σε παρακαλώ,είπε η μικρή και τον αγκάλιασε.Σηκώθηκε εκείνος και έχοντας την στην αγκαλιά το, στροβιλίστηκε μαζί της,σαν τότε που ήταν μικρό παιδάκι και μαζί μεθυσμένοι,ζαλισμένοι, έπεσαν και γονάτισαν ο ένας μπροστά στον άλλον…

Θα είμαι πάντα μαζί σου,θα κατοικώ εδώ είπε,και έδειξε την καρδιά της.Τότε άρχισε να χάνετε η εικόνα του,άρχισε να χάνετε το υλικό του σώμα…Της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και χάθηκε από τον κόσμο εκείνον,σαν ένα σύννεφο που από την γη ξαναπήρε την θέση του στον ουράνιο κόσμο…

Next Post Previous Post