Όνειρο Πρώτο,Οι Δύο Διχασμένοι Κόσμοι


Από σήμερα θα καταγράφω τα όνειρα μου,για να τα θυμάμαι και να προσπαθώ να κατανοήσω τι σημαίνουν.

Εμφανίστηκα ξαφνικά σε έναν κόσμο παρόμοιο με την Γη,περιπλανώμενος σε μία τεράστια έρημο για μέρες ολόκληρες.Αυτό που με παραξένεψε ήταν ότι δεν έβλεπα ίχνος ζωής,ανθρώπινο και μή.Επίσης δεν έβλεπα ίχνος νερού,δεν υπήρχαν σύννεφα,μα ούτε και αέρας να φυσήξει…

Κατά το τέλος της δεύτερης μέρας(αυτό υπολογίζω,διότι ο ήλιος ποτέ δεν έδυε,και ο ουρανός ήταν πάντα μάυρος),προς την αρχή της τρίτης,είδα μιά φιγούρα στο βάθος.Χαρούμενος ότι επιτέλους θα συναντούσα κάποιον έτρεξα προς το μέρος του,ελπίζοντας να μου λυθούν κάποιες απορίες ως προς το που βρίσκομαι και αν ήταν δυνατόν,πως βρέθηκα εκεί.

Αντίθετα όμως από ότι περίμενα,δεν ήταν άνθρωπος αυτό που είδα.Ήταν ένα τεράστιο ρομπότ με κόκκινα διακριτικά,και στην κεφαλή αυτού καθόταν ένας άνθρωπος.

Από ότι έμαθα μετά,βρισκόμουν στην Γη κάπου στο μέλλον,σε μια εποχή όπου δύο κόσμοι πολεμούσαν μεταξύ τους για την απόλυτη κυριαρχία πάνω στην Γη και πάνω σε όλα τα είδη.Καί οι δύο ήταν άνθρωποι,όμως διέφεραν σε αρκετά πράγματα.Οι μεν “Κόκκινοι” ήταν θα έλεγα ο συνηθισμένος άνθρωπος της δικής μας εποχής,εγωιστές,υπερόπτες και αλαζόνες.Οι “Πράσινοι” από την άλλη ήταν ναι μεν άνθρωποι,αλλά “εκλεκτοί” κατ΄΄α αυτούς.Ήταν πολύ λιγότεροι από του “κόκκινους”,σε αναλογία ένας προς δέκα.Είχαν,3 βασιλιάδες οι οποίοι συχνά πυκνά συμμετείχαν ενεργά στις μάχες τους,και μάλιστα ήταν ανίκητοι.

Αυτό που με παραξένεψε,ήταν ότι οι Κόκκινοι ζούσαν πάνω στην γη,όμως για τους πράσινους κανείς δεν ξέρει που ζούσαν.

Αποφάσισα στο τέλος,να πολεμήσω και εγώ υπέρ των Κόκκινων.Δεν ξέρω γιατί,μάλλον μυ φαινόντουσαν πιο ανθρώπινοι,πιο κοντά σε εμένα,συν του ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσα να έρθω σε επαφή με τους πράσινους…

Από την πρώτη μάχη και όλας,έζησα την φρίκη του πολέμου.Όλοι όσοι γνώρισα στο σύντομο χρονικό διάστημα που βρισκόμουν εκεί πέθαναν.Η κατάσταση ήταν τραγική,καθώς ένας πράσινος πολεμιστής ρομπότ μπορούσε με χαρακτηριστική άνεση να καταστρέψει και να σκωτόσει περίπου 50 έως και 100 κόκκινους.

Θυμάμαι σε μία μάχη ήμουν ο τελευταίος επιζών,και ενώ φώναζα με όλη μου την δύναμη να έρθουν αν τολμάνε,με αγνόησαν επιδεικτικά,μάλλον επειδή ήμουν ο μοναδικός που δεν φορούσε αυτές τις τεράστιες πανοπλίες ρομπότ.Εγώ όμως δεν είμουν σαν τους άλλους,αν μη τι άλλο είχα τιμή.Και έτσι αποφάσισα ότι εφόσον όλοι πέθαναν εκεί,εκεί θα πέθαινα και εγώ.Έβαλα την κεφαλή μου κάτω,έτσι ώστε να με πατήσουν τα τεράστια ρομπότ τους,και επιτέλους να πεθάνω.

Όμως δεν είμουν ο μοναδικός που είχε σχέδια.Από ότι φαίνεται κάποια,γυναίκα προφανώς,εντυπωσιάστηκε από την ανδρεία μου με άρπαξε και με πήγε σε ένα μέρος κάτω από την γη,που παρόμοιο τους δεν είχα ξαναδεί.Κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο τόπος προέλευσης όλων των πρασίνων.

Θυμάμαι δε,στη είσοδο υπήρχε ένα ποτάμι από λάβα,και παραπέρα 2 άλλα ποτάμια με νερό καθαρό,κάτι που οι κάτοικοι της επιφάνειας της Γης δεν είχαν και ήταν δυσεύρετο γενικότερα.Είδα επίσης τρομερά τεχνολογικά “θαύματα”,και κατάλαβα ότι με τέτοια τεχνολογία ήταν αδύνατον να χάσουν τον πόλεμο.

Ζούσαν όλοι σε άνεση,σε χλιδή θα έλεγα,χωρίς σκοτούρες,χωρίς τύψεις ότι σφαγίαζαν χιλιάδες χιλιάδων κάθε μέρα,διότι τους θεωρούσαν κατωτέρους…

Βλέπετε,οι πράσινοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους από όλα,και έπρεπε να κυριαρχήσουν.Κατέχαν την τεχνολογία,τα όπλα,την αλαζονεία,και την υπερηφάνεια για να αναγκάσουν τους πάντες να το παραδεχτούν αυτό.

Επί μέρες σκεπτόμενος ότι τελικά δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους επίγειους κατοίκους,τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς?(κατα τα δικά τους λεγόμενα πάντα)

Όμως έγινε κάτι όσο βρισκόμουν εκεί,κάτι που με όργισε τρομερά.Οι πράσινοι δεν πολέμησαν ξανά,αλλά έφτιαξαν έναν ιό που μπορούσε να πάρει τον έλεγχο των αντίπαλων,του ρομπότ αλλά και του χειριστή αυτού.Μάλιστα,έκαναν μια επίδειξη του συστήματος αυτού σε τεράστιες οθόνες σε όλο το κράτος τους.Και όλοι ζητοκράυγαζαν που άνθρωποι ίδιοι με αυτούς,πέθαιναν με τους χειρότερους τρόπους.

Αυτό το γεγονός ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.Έπρεπε να κάνω κάτι,έπρεπε να τους δώσω ένα καίριο χτύπημα όσο ήμουν εκεί.Τι καλύτερο από ένα χτύπημα μέσα από τις γραμμές του εχθρού?Θυμήθηκα,ότι για κάποιον λόγο φοβόντουσαν πάρα πολύ την φωτιά.Έτσι για να τους πανικοβάλλω,έβαλα 3 φωτιές,και ενώ κατάφεραν να περιορίσουν τις πρώτες 2,η τρίτη έκαιγε το 90% του πρώτου επιπέδου της πόλης τους.Τρομαγμένο δε,το πλήθος έτρεξε στις πύλες για τα κατωτέρα επίπεδα για να σωθούν,όμως εκείνες σφραγίστηκαν επιτόπου με αποτέλεσμα να καούν πολλοί ζωντανοί.

Ενώ λοιπόν ακόμη καιγόταν το πρώτο επίπεδο,κάποιοι με πέταξαν σε ένα κλουβί,και εκεί μονομάχησα με 4 από αυτούς.Ώσπου σε κάποια ανύποπτη στιγμή ένας εκ αυτών με χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και τότε θυμήθηκα.Εξ αρχής,από τότε που δημιουργήθηκα ήμουν ένας εκ των πρασίνων,αλλά για κάποιον λόγο που μου διέφευγε με είχαν στείλει στη επιφάνεια,με είχαν εξορίσει…

Χωρίς να μπορώ να κατανοήσω τι ακριβώς είχε γίνει στο παρελθόν,κατανόησα κατά κάποιο τρόπο την ουσία των όλων και με όση δύναμη μου απέμεινε,ενίκησα επί των 4 εχθρών μου.Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό,έπρεπε να βάλω ένα τέλος σε όλα αυτά,στην έχθρα κυρίως.Όμως πως θα μπορούσα να νικήσω κάποιους τόσο δυνατούς,εγωιστές,και αλαζόνες?

Αναγκάστηκα να μιλήσω μαζί τους χρησιμοποιώντας την μόνη γλώσσα που αυτοί θα καταλάβαιναν,την βία και την δύναμη.Γνωρίζοντας πλέον τούς 3 αρχηγούς τους,άρχισα να αναζητώ αυτούς σε όλα τα επίπεδα της πόλης κράτους τους.Οι προστατευτικές τους πύλες γκρεμίζονταν οι μία μετά την άλλη καθώς πήγαινα όλο και πιό κάτω στα βάθη της γης,και όσο πέρναγε η ώρα η δύναμη μου μα και η οργή μου αυξάνονταν.

Προς έκπληξη μου,οι δύο εκ των 3 αρχηγών τους ήταν χαρακτηριστικά αδύναμοι,πάντα σε σχέση με εμένα.Όμως ο τρίτος με βρήκε απροετοίμαστο,και μάλλον επειδή και αυτός με υποτίμησε,μου έδωσε την ευκαιρία με ένα καίριο χτύπημα να επιβληθώ επί αυτού.

Δεν ξέρω τι έγινε μετά,αυτό έιναι το τέλος…

Ads




Recent Comments


    Ημερολόγιο

    September 2017
    M T W T F S S
    « Aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930