Το κακό με ανθρώπους σαν εμένα είναι ότι ποτέ δεν θα αρκεστούν…

Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι θνητός.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος πρέπει να πονέσει για να αγγίξει την θεία ενέργεια.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος σε έναν κόσμο που τα παιδιά πεθαίνουν και χάνονται ψυχές άδικα.
Ποτέ δεν θα αρκεστούν στο ότι ο άνθρωπος είναι χώμα και χώμα θα γίνει ξανά.

Ποτέ,ποτέ,ποτέ…χίλια ποτέ και απάντηση καμία.
Και αυτό μας βασανίζει,κάθε νύχτα και κάθε πρωί που ξυπνάμε απότομα,δεμένοι από την ανίατη ασθένεια της θνησιμότητας.

Τα πιο πολλά πράγματα,είναι ανούσια,βαρετά γιατί είναι κενά από ψυχή και εμείς απλά μετέχουμε σε ένα τσίρκο που ξέρουμε ότι οι πιο πολλοί θα καταδικαστούν σε αιώνιο θάνατο γιατί πιστεύουν ότι με όσα κάνουν είναι ζωντανοί.

Και παρά τις προσπάθειες μας,τίποτα δεν αλλάζει,εμείς αθάνατοι,με σώματα που αλλάζουν και ψυχές που βαραίνουν άλλοτε από την συναίσθηση της αδυναμίας,άλλοτε από την αμαρτία και άλλωστε από την απώλεια.

..και από του είδους μου ο κάθε ένας έχει άλλα χαρίσματα και άλλη πορεία στη ζωή του.

Άλλοι μόνοι,άλλοι είναι ίσως λίγο πιο τυχεροί και βρίσκουν γρήγορα κάποιον να περπατήσει μαζί τους και να κερδίσουν μαζί την αθανασία και την λύτρωση και άλλοι αναζητάνε αιωνια μια απάντηση αλλά δεν την βρίσκουν.

Για κάποιους είναι καταδίκη,για άλλους χαρά και για άλλους ένα αιώνιο ταξίδι.

Είμαστε όλοι στο ίδιο …κοπάδι,πρόβατα μα και λύκοι ταυτόχρονα.
Πρόβατα,ήσυχα υπομένοντας και καρτερικά περιμένοντας αλλά λύκοι για την κάθε στιγμή που θα ζητηθεί να δείξουμε τι είμαστε.

Για εμένα το πιο βασανιστικό πάντα ήταν να έχω τα πάντα,αλλά κανέναν να τα μοιραστώ.
Κενώνοντας διαρκώς τον εαυτό μου,μπόρεσα να δεχτώ κάτι σπάνιο.
Και αυτό το κάτι,με κράτησε και με περπάτησε σε μέρη ,σε βάθη και σε ύψη που η μικρή μου ύπαρξη θαύμασε…

Κάποτε ρώτησα Εκείνον,κάνω λάθος που βλέπω σε όλους καλό,ακόμη και στον λύκο?
Και απάντησε “Ο κάθε ένας καθρεφτίζει στους άλλους ότι είναι ο ίδιος.”
“Και τους λύκους πως θα τους νικήσω?” ρώτησα.
“Δεν χρειάζεται να τους νικήσεις,αλλά θα σου πω πως θα τους δαμάσεις”

Πάντα είχα την απάντηση που χρειαζόταν η ψυχή μου σε αυτόν τον κόσμο ,για την κάθε στιγμή.
Μα ποτέ δεν χόρτασα την Αλήθεια.
Πως να χορτάσω κάτι που είναι άπειρο και θες διαρκώς πιο πολύ?
Και πλέον είναι τόσο δύσκολο να βρω ότι θέλω σε άνθρωπο…
…αλλά αν δεν περάσω από ανθρώπους,Θεό κατάματα δεν θα δω.
Έτσι είναι,ο άνθρωπος δοκιμάζεται από ανθρώπους,τους μικρούς θεούς,που άλλοι επιλέγουν τον Πατέρα και άλλοι την δαιμονική ενέργεια.

Πλήγωσα πολλούς,και θα στεναχωρήσω και άλλους.Δεν μπορώ να κάνω ακόμη όλα όσα θέλω.

“Κατάρα,είμαι ακόμη αδύναμος…”

Next Post Previous Post