Τους εχθρούς μου πάντα τους συγχωρούσα.
Ήξερα ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς,δεν μπορώ να κρατάω κακία ούτε αρνητική σκέψη για κάποιον που δεν έμαθε αξίες στη ζωή του.
Εκείνο που με πίκρανε πολύ,ήταν φίλοι – έτσι με είπαν εκείνοι τουλάχιστον – και εγώ τους έβαλα πάνω από εμένα.
Το πως και το γιατί πικράθηκα σημασία δεν έχουν.
Σημασία έχει ότι ακόμη και σε αυτά τα λάθη,ο Αγαθός Θεός δεν με άφησε έτσι.
Και τώρα πάλι ξέρω ότι είμαι “καταδικασμένος” -από δική μου επιλογή- να φτάσω πιο ψηλά από όλους,και πάλι ζητάω το ίδιο που ζητάω πάντα:
Μην είμαι μόνος εκεί.
Μακάρι διάολε να σας χόρταιναν τα λεφτά,οι τιμές και η δύναμη σας.
Αλλά όπου δεν υπάρχει Ο Παράκλητος μέσα,υπάρχει μόνο μια τρύπα που όσα και να πετάξεις μέσα δεν θα γεμίσει ποτέ.
“Τι είναι για εσένα η κόλαση?” με ρώτησε η μικρή με πράσινα μάτια που δεν ντρεπόντουσαν να με κοιτάξουν.
“Κόλαση για εμένα είναι να κρατάω κακία μέσα μου. Γιατί εγώ θυμάμαι ποιος είμαι και από που ήρθα.”
Σηκώθηκε η μικρή από τα πόδια μου τότε και έτρεξε μπροστά μου,παίζοντας και γελώντας.
Εγώ καθισμένος καθώς ήμουνα,ατένιζα το μέλλον μα αδιαφορούσα και κάπου εκεί ήταν εκείνη μπροστά μου.

Next Post Previous Post