Τις σκέψεις μου αύριο θα τις διαβάζουν νέοι,και μικρά παιδιά.
Άλλοι σαν ιστορίες και άλλοι σαν παραμύθια.
Θα αναρωτιούνται,γιατί δεν άλλαξα τον κόσμο…
Θα ζουν σε κόσμο αλλαγμένο ήδη όμως.

hike6

Έκανα πάντα το λάθος,και άνοιγα την καρδιά μου σε όλους και πάντα νέες θλίψεις έμπαιναν μέσα μου,κατοικούσαν – να φύγουν ,δεν έφευγαν.

Περίμενα καιρό να αλλάξει αυτό,και δεν άλλαζε.
Μέσα στην καρδία μου γινόταν πόλεμος μεγάλος.

Τότε μου έδωσε το κλειδί στο χέρι ο Θεός,και μου είπε:
“κλείσε την πόρτα και ταξίδεψε μαζί Μου”
Ξεκινήσαμε και για λίγο κοντοστάθηκα,κοίταξα το σπίτι πίσω,δάκρυσα,θυμήθηκα τα μάτια της να με αποχαιρετάν.

Συνέχισα το ταξίδι μου με τον Πατέρα,και ψιθύρισα
“Να θυμάσαι,.όταν ακούσεις ότι κάποιος αρκετά τρελός τα έβαλε με όλον τον κόσμο,τον νίκησε και στο τέλος έδωσε θυσία τον εαυτό του,θα ξέρεις είμαι εγώ.Μετά θα ξαναβρεθούμε,και θα γνωριστούμε από την αρχή… Σε αυτή την ζωή,αυτός ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για εμάς!”

Και έτσι όπως περπατούσαμε με τον Πατέρα ,μου είπε…
“Εσύ δεν θα αλλάξεις ποτέ!”
Καί ένιωσα την χαρά Του για εμένα…

Next Post Previous Post