Άλλες φορές περπατούσαμε πάνω στην θάλασσα,που δια της αγάπης μας το πάθος… ‎…γινόταν στεριά.Και περιπλανιόμασταν σε μεγάλα ταξίδια μέσα και έξω σε αυτήν,και που τα κρύα βράδια του καλοκαιριού μαζί με τα άστρα,καθρέφτιζε τα συναισθήματα μας πάνω της…

Άλλοτε μοναχικά αστέρια που βρέθηκαν μέσα στο χάος του σύμπαντος,και θαύμαζαν το ένα την λάμψη του άλλου.Εκεί το μυαλό βυθιζόταν στην καρδιά και ένιωθε την ζεστασιά της,καθώς εκείνη χτυπούσε σε ρυθμούς μη κατανοητούς,φλεγόμενη όπως ήταν…

Έτσι τα κύματα φωτιάς εκείνων των δύο ήλιων μας ζέσταιναν,και σκόρπιζαν το πιο γλυκό τους φως στον αιθέρα που αναπνέαμε…Έτσι έλεγες εσύ,καθώς παρηγορούσες την καρδιά μου από την λύπη και τα δάκρυα…και εγώ σώπαινα,σαστισμένος από εσένα…σαστισμένος,από τα φιλιά σου…

Next Post Previous Post