Σύρθηκα κοντά σου,εκεί που αναπαυόσουν αιώνες τώρα…  Έκλαψα,τα είχα χάσει όλα.Με σάρκες σκισμένες,με μία καρδιά σκοτεινή και πονεμένηη από τον κόσμο που την απέριψε και αυτή με την σειρά της τον απαρνήθηκε,απλά δάκρισα…

Που είσαι να δω το φως σου ρώτησα,και δεν μπορούσα να σε δω.Σκοτάδι στα μάτια μου…

Που είσαι να σε αγγίξω,το απαλό σου δέρμα ρώτησα και η αίσθηση της αφής μου δεν υπήρχε πλέον.Χάνομαι σκεφτόμουν,καθώς η καρδιά μου σταματούσε και πλέον όλα γύριζαν,σε έναν κόσμο μάταιο και γελούσαν με εμένα…

Με μυαλό θολό μόνο δάκριζα και σκεφτόμουν, ότι μου είχες πει:

“Ότι και να πω,ότι και να γίνει,στα βάθη της αβύσσου και στους πιο λαμπρούς παραδείσους,πάντα θα σε αγαπώ.Όσες φόρες και αν με μαχαιρώσεις,και όσα κομμάτια την καρδιά μου και αν κάνεις…Πάντα θα σε αγαπώ…”

Δέξου με σκεφτόμουν,δέξου με ξανά στην αγκαλιά σου πριγκίπισσα,εμένα που ο κόσμος με αρνήθηκε,εμένα που σε αρνήθηκα.Δέξου με…


need-a-hug-wallpaper.jpg

Και εσύ τότε σηκώθηκες,και χωρίς να πεις τίποτα με αγκάλιασες.Έτσι απλά…

Next Post Previous Post