Εκεί στην απύθμενη άβυσσο… ‎…εκεί βρέθηκα ναρκωμένος,σε ένα περιβάλλον κρύο και νεκρό να βυθίζομαι προς τα κάτω και το σώμα μου να φθειρετε,χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Με σκέψεις μουδιασμένες,με την απορία πως βρέθηκα εκεί.Εκεί μέσα σε όλα αυτά τα μπερδεμένα συναισθήματα και καταστάσεις,στο κενό της αβύσσου και του μυαλού μου χάθηκαν όλα…

 Έφτασα στον πάτο και εκεί το σώμα μου,ή μάλλον ότι είχε απομείνει από αυτό αναπαύθηκε.Η θάλασσα η πιο βαθιά με δέχθηκε στα πάθη της,και εκεί στην γαλήνη μου ψιθύρισε,εσύ θα είσαι για πάντα η αγάπη της…

 

3d_lion-1920x1200

Εκεί μπόρεσα να δακρύσω.Επιτέλους ,εδώ κανείς δεν μπορεί να με δει και να ξεχωρίσει αν οι οφθαλμοί μου κλαίνε μαζί με την καρδιά μου,εδώ δεν είμα κανένας.

Είμαι άλλος ένας κόκκος άμμου στην απέραντη Αγάπη Τουκαι εμένα τον κόκκο με πήρε από εκεί και με καθάρισε,με έκανε ένα διαμάντι,έναν φλεγόμενο ήλιο πάθους,ώστε να θερμαίνει τον παγωμένο κόσμο,αυτόν που οι ποιητές δεν έχουν θέση…

Next Post Previous Post